MasukShare
ตอนที่ 35 : ค่ายผู้ลี้ภัย
Tanggal publikasi:
2026-07-30 06:36:37ตอนที่ 35 : ค่ายผู้ลี้ภัย
สายฝนที่ตกต่อเนื่องมาสามวันสามคืนไม่เพียงทำให้ลำธารเอ่อล้น หากยังเปลี่ยนแม่น้ำสายใหญ่ทางเหนือของเมืองชิงเหอให้กลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก
ยามรุ่งสาง เสียงระฆังเตือนภัยของเมืองดังขึ้นไม่หยุด
ก้อง
ก้อง
ก้อง
ชาวเมืองต่างเปิดประตูบ้านด้วยสีหน้าตื่นตกใจ
ไม่นาน ทหารยามก็ขี่ม้าเข้ามาตามถนนสายหลัก พร้อมตะโกนสุดเสียง
"น้ำป่าจากหุบเขาทางเหนือหลากลงมา"
"หมู่บ้านซานเหอและหมู่บ้านชิงหลินถูกน้ำท่วม"
"ผู้รอดชีวิตกำลังอพยพเข้าเมือง"
ข่าวนั้นแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว
ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ประตูเมืองด้านเหนือก็เต็มไปด้วยผู้คน
ชายชราที่เดินแทบไม่ไหว
เด็กเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุด
หญิงอุ้มลูกเปียกโชกไปทั้งตัว
ชายฉกรรจ์ที่แบกคนเจ็บไว้บนหลัง
เกวียนแตกหักหลายคันถูกลากเข้ามาพร้อมเสียงคร่ำครวญ
มีทั้งคนศีรษะแตก แขนหัก เท้าพลิก แผลฉีกจากไม้และหิน รวมทั้งคนที่สำลักน้ำจนหายใจติดขัด
จำนวนผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
หนึ่งร้อยคน
สองร้อยคน
สามร้อยคน
ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ภายในสำนักแพทย์ตะวันออก อาเซิ่งรีบวิ่งเข้ามาหลินเยว่ด้วยใบหน้าซีดเผือด
"แม่นางหลิน คนกำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดขอรับ สำนักแพทย์รับไม่ไหวแล้ว"
หลินเยว่ลุกขึ้นทันที
นางเดินออกมาหน้าสำนักแพทย์ เพียงเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็จริงจังขึ้น
ลานด้านหน้าซึ่งเคยรับคนไข้วันละไม่กี่สิบคน บัดนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้ลี้ภัย
หากปล่อยให้ทุกคนเบียดกันเช่นนี้ ไม่นานความวุ่นวายจะทำให้คนบาดเจ็บเสียชีวิตโดยไม่จำเป็น
หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก
จากนั้นยกเสียงขึ้นอย่างหนักแน่น
"ทุกคนฟังข้า"
แม้เสียงผู้คนจะดังอื้ออึง แต่คำพูดของนางกลับทำให้หลายคนหันมามอง
"ห้ามแย่งกันเข้า"
"ห้ามอุ้มคนเจ็บวิ่งมั่ว"
"ทุกคนจะได้รับการรักษา"
เสียงเริ่มค่อย ๆ เงียบลง
หลินเยว่หันไปหาอาเซิ่ง
"เอาโต๊ะทั้งหมดออกมาตั้งหน้าสำนักแพทย์"
"ขอรับ"
"นำผ้าสามสีออกมา"
อาเซิ่งชะงัก
"สามสีหรือขอรับ"
"แดง เหลือง ขาว"
ไม่นาน ผ้าสามสีถูกนำออกมาแขวนบนเสาไม้
หลินเยว่ชี้ทีละจุด
"ตรงนี้คือจุดคัดกรอง"
"ผู้บาดเจ็บหนักไปทางซ้าย"
"ผู้บาดเจ็บไม่หนักไปทางขวา"
"คนที่ไม่มีบาดแผลแต่หมดแรงหรือหิว ให้พักด้านหลัง"
อาเซิ่งรีบตะโกนซ้ำ
"ผู้บาดเจ็บหนักมาทางนี้"
"คนเดินเองได้ไปอีกฝั่ง"
ความวุ่นวายเริ่มลดลงทันที
หลินเยว่หันไปหาป้าโจว
"ป้าโจว"
"เจ้าค่ะ"
"ตั้งเต็นท์สำหรับหญิงตั้งครรภ์"
ป้าโจวรับคำทันที
"แล้วเด็กเล่า"
"เด็กทุกคนแยกอีกเต็นท์หนึ่ง"
"หากเด็กหลงพ่อแม่ ให้จดชื่อไว้"
ป้าโจวรีบเรียกหญิงชราอีกหลายคนเข้ามาช่วย
ไม่นาน เต็นท์เล็กสองหลังถูกกางขึ้นอย่างรวดเร็ว
ด้านหนึ่งสำหรับหญิงตั้งครรภ์
อีกด้านสำหรับเด็ก
หลินเยว่หันไปหาชายฉกรรจ์ที่ยังแข็งแรง
"พวกท่านช่วยยกเตียงออกมาทั้งหมด"
"ผู้ใดมีเสื่อให้นำมา"
"ต้มน้ำทุกหม้อที่มี"
"ฟืนไม่พอให้ไปตัดเพิ่ม"
ชาวเมืองซึ่งเคยผ่านเหตุการณ์บ่อน้ำกลางเมืองต่างรีบลงมือทันที
ไม่มีผู้ใดรอคำสั่งซ้ำ
ทุกคนรู้แล้วว่า
เมื่อหลินเยว่สั่ง นั่นหมายถึงมีคนกำลังรอความช่วยเหลือ
เพียงครึ่งชั่วยาม
ลานหน้าสำนักแพทย์เล็ก ๆ ก็เปลี่ยนเป็นศูนย์ช่วยเหลือขนาดใหญ่
โต๊ะคัดกรองตั้งอยู่ตรงกลาง
ด้านซ้ายเป็นผู้บาดเจ็บหนัก
ด้านขวาเป็นผู้บาดเจ็บทั่วไป
ด้านหลังเป็นเด็ก
อีกมุมเป็นหญิงตั้งครรภ์
ส่วนเตาใหญ่เรียงกันหลายเตา กำลังต้มน้ำไม่ขาดสาย
หลินเยว่เดินจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว
"คนนี้แขนหัก"
"ดามไม้"
"คนนี้ศีรษะแตก"
"ห้ามกดแรง"
"คนนี้ตัวเย็น"
"ห่มผ้า"
"คนนี้สำลักน้ำ"
"จับนอนตะแคง"
อาเซิ่งเริ่มทำงานอย่างคล่องแคล่ว
เขาไม่ต้องถามทุกเรื่องเหมือนเมื่อก่อน
เพียงเห็นคนไข้ก็รู้ว่าควรส่งไปจุดใด
เด็กฝึกอีกหลายคนก็เริ่มแบ่งหน้าที่เอง
ผู้หนึ่งล้างแผล
ผู้หนึ่งต้มน้ำ
ผู้หนึ่งจดชื่อ
ผู้หนึ่งส่งยา
ป้าโจวดูแลหญิงตั้งครรภ์ด้วยความชำนาญ
นางปลอบคนร้องไห้
จัดผ้าห่ม
ให้น้ำอุ่น
และคอยเรียกหลินเยว่ทันทีหากพบผู้มีอาการผิดปกติ
หลินเยว่เหลือบมองภาพนั้น
มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
ทุกคนเริ่มเติบโตแล้ว
นี่ไม่ใช่สำนักแพทย์ที่มีเพียงหมอคนเดียวอีกต่อไป
ขณะเดียวกัน ด้านหน้าประตูเมืองเริ่มเกิดความวุ่นวาย
ผู้ลี้ภัยจำนวนมากแย่งกันเข้า
เด็กเกือบถูกเหยียบ
คนแก่ล้มลงหลายคน
เสียงตะโกนดังระงม
เซียวอวี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลกวาดตามองเพียงครั้งเดียว
เขาก้าวเข้าไปทันที
"ทุกคนหยุด"
เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก
แต่กลับมีอำนาจจนคนหลายสิบคนหยุดโดยไม่รู้ตัว
เขาหันไปหาชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง
"เจ้าสิบคน"
"ไปเปิดทาง"
"เจ้าห้าคน"
"รับเด็ก"
"อีกสิบคน"
"ช่วยคนแก่"
ไม่มีผู้ใดถามว่าเหตุใดต้องฟัง
น้ำเสียงของเขาคล้ายคนที่ออกคำสั่งมาเป็นเวลานาน
ชายฉกรรจ์หลายคนรีบปฏิบัติตามทันที
ไม่นาน
ฝูงชนที่กำลังแตกตื่นก็เริ่มเคลื่อนไหวเป็นระเบียบ
ผู้ลี้ภัยเดินเป็นแถว
เด็กถูกส่งต่อจากมือหนึ่งสู่อีกมือหนึ่ง
คนแก่ได้รับการประคอง
คนเจ็บหนักถูกยกขึ้นเปลอย่างมั่นคง
ชายคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อน
"พ่อค้าผู้นั้นออกคำสั่งเก่งเหลือเกิน"
อีกคนพยักหน้า
"ใช่"
"เหมือนแม่ทัพ"
แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า
คำเปรียบเทียบนั้นคือความจริง
เซียวอวี้เดินตรวจรอบประตูเมือง
เพียงสายตาของเขาก็ทำให้คนที่คิดจะแซงคิวถอยกลับ
องครักษ์ลับที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนรับสัญญาณจากท่าทางเล็ก ๆ ของเขา แล้วกระจายตัวช่วยควบคุมผู้คนโดยไม่มีใครสังเกต
หลินเยว่เห็นทุกอย่างจากระยะไกล
นางไม่ได้ถาม
แต่ความสงสัยในตัวชายผู้นี้ยิ่งเพิ่มขึ้น
พ่อค้าผู้ใดจะทำให้คนหลายร้อยคนเชื่อฟังได้เพียงไม่กี่คำ
เวลาผ่านไปจนแดดคล้อย
จำนวนผู้ลี้ภัยยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ศูนย์รักษาของสำนักแพทย์กลับทำงานอย่างมีระเบียบ
เด็กได้รับอาหารก่อน
หญิงตั้งครรภ์มีที่พัก
ผู้บาดเจ็บหนักได้รับการรักษาทันที
น้ำสะอาดถูกแจกอย่างต่อเนื่อง
แม้แต่เจ้าเมืองที่เดินทางมาตรวจยังหยุดมองด้วยความประหลาดใจ
เขาหันไปถามเสมียน
"ผู้ใดเป็นคนจัดทั้งหมดนี้"
เสมียนก้มศีรษะ
"แม่นางหลินขอรับ"
เจ้าเมืองเดินช้า ๆ ผ่านแต่ละจุด
จุดคัดกรอง
จุดรักษา
จุดเด็ก
จุดหญิงตั้งครรภ์
ทุกแห่งมีคนรับผิดชอบ
ไม่มีการแย่งกัน
ไม่มีเสียงทะเลาะ
แม้คนจะมากกว่าปกติหลายเท่า
เจ้าเมืองถอนหายใจ
"นี่ไม่ใช่เพียงสำนักแพทย์แล้ว"
"แต่เป็นศูนย์รักษาฉุกเฉินของทั้งเมือง"
หลินเยว่ยังคงเดินไม่หยุด
มือของนางเต็มไปด้วยคราบเลือดและยาสมุนไพร
เสื้อผ้าเปียกเหงื่อ
แต่ทุกครั้งที่มีคนเรียก
นางก็หันไปทันที
ไม่มีคำว่าพัก
ไม่มีคำว่าพอ
จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า
เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นจากเต็นท์หญิงตั้งครรภ์
"แม่นางหลิน"
ป้าโจววิ่งออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด
"รีบมาเร็ว"
หลินเยว่รีบวิ่งเข้าไป
หญิงสาววัยประมาณยี่สิบปีนอนอยู่บนเสื่อ
ใบหน้าซีดขาว
ริมฝีปากไร้สีเลือด
มือทั้งสองกำท้องแน่น
และบนพื้นใต้ร่างของนาง
มีเลือดสีแดงสดไหลนองออกมาไม่หยุด
ป้าโจวเสียงสั่น
"เลือดออกหนัก"
"เด็กยังไม่ถึงกำหนด"
หญิงตั้งครรภ์ร้องไห้ทั้งน้ำตา
"ช่วยลูกข้าด้วย"
หลินเยว่คุกเข่าลงข้างนางทันที
เพียงมองครั้งแรก หัวใจของนางก็ดิ่งวูบ
นี่ไม่ใช่เพียงการเจ็บครรภ์ธรรมดา
แต่เป็นภาวะเลือดออกก่อนคลอดที่อันตรายถึงชีวิต
หากช่วยไม่ทัน
ทั้งแม่และลูกอาจเสียชีวิตภายในเวลาไม่นาน
หลินเยว่สูดลมหายใจลึก
ดวงตาของศัลยแพทย์หญิงแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดกลับมาคมกริบอีกครั้ง
นางเงยหน้าขึ้นสั่งเสียงหนักแน่น
"อาเซิ่ง"
"ต้มน้ำ"
"เตรียมผ้าสะอาดทั้งหมด"
"ป้าโจว"
"กันคนออกไป"
"ห้ามผู้ใดเข้ามา"
ด้านนอกเต็นท์
เซียวอวี้ยืนมองเงาของหลินเยว่ที่สะท้อนผ่านผ้าใบ
มือของเขาค่อย ๆ กำแน่น
คืนนี้
บททดสอบที่ยากที่สุดของหมอหญิงแห่งเมืองชิงเหอ
กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
Bab terbaru
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
