ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

เสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืน

แผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับ

หลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว

"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"

หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอ

หลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ

"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"

หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย

"เพียงเล็กน้อย"

"เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"

เขาเงียบ

เซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง

"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"

หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว

"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"

ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง

"ขา...ข้าปวดมาก..."

หลินเยว่หันกลับไปทันที

"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"

ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น

"เจ้าค่ะ"

หมอหลวงหลิวสะดุ้ง

"เจ้าจะทำอะไร"

หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา

"ตัดเนื้อตายออก ล้างยาที่เหลือ และหยุดการลุกลาม"

"ตัดเนื้อ?"

เขาถอยหลังครึ่งก้าว

"แผลเขาเล็ก เจ้ายังจะตัดเพิ่มอีกหรือ"

หลินเยว่หันมองเขาช้า ๆ

"แผลเขาเล็ก ก่อนที่ท่านจะใช้ยาต้องห้าม"

คำพูดนั้นเหมือนตบกลางหน้า หมอหลวงหลิวเงียบสนิท

หลินเยว่ล้างมืออย่างละเอียด จากนั้นเปิดแผลฉู่เซิงอีกครั้ง กลิ่นขมฝาดของยาสมานชีพยังติดอยู่กับเนื้อแผล เมื่อใช้น้ำต้มเย็นล้างออก น้ำที่ไหลลงถาดมีสีเทาดำจาง ๆ

นางกล่าวกับแพทย์ฝึกหัดที่ยืนดูอยู่

"ดูให้ดี เนื้อดีจะมีสีแดงและมีเลือดซึมเมื่อแตะ แต่เนื้อตายจะคล้ำ แข็ง หรือเละ มักไม่มีเลือดดีมาเลี้ยง หากปล่อยไว้ มันจะเป็นที่สะสมของหนองและทำให้แผลลาม"

ซูหนิงส่งคีมให้

หลินเยว่ใช้คีมจับเนื้อตายเล็ก ๆ แล้วตัดออกอย่างระมัดระวัง ไม่แตะเนื้อดีมากเกินจำเป็น ฉู่เซิงกัดผ้าจนเหงื่อท่วมหน้า แต่ซูหนิงจับมือเขาไว้และคอยบอกให้หายใจช้า ๆ

"อดทนไว้เจ้าค่ะ เนื้อเสียออกไป แผลจึงมีทางรอด"

หลินเยว่ตัดเนื้อตายออกทีละน้อย ล้างแผลซ้ำหลายครั้งจนกลิ่นยาอ่อนลง จากนั้นใช้ผ้าสะอาดซับเบา ๆ และพันแผลแบบเปิดบางส่วนเพื่อให้ยังระบายได้

"หยุดยาสมานชีพทั้งหมด ห้ามให้ผู้ป่วยรายนี้ได้รับยานั้นอีกแม้แต่น้อย เฝ้าไข้ทุกครึ่งชั่วยาม ดูขอบแดงว่าลามต่อหรือไม่"

เซี่ยชิงจดคำสั่งทันที

ฉู่เซิงหอบหายใจ น้ำตาไหลจากความเจ็บ

"ข้าจะเสียขาหรือไม่"

หลินเยว่ก้มลงมองเขา

"ตอนนี้ยังไม่ ข้าตัดส่วนที่ตายออกแล้ว หากไข้ลดและแผลไม่ลาม เจ้าจะรักษาขาไว้ได้"

เขาหันไปมองหมอหลวงหลิว ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและโกรธ

"ข้าถามแล้ว...ข้าถามว่ายานั้นหลินหมอหญิงสั่งหรือไม่ ท่านบอกว่าท่านเป็นหมอหลวง ข้าจึงเชื่อ"

หมอหลวงหลิวหน้าซีดกว่าเดิม

ในตอนนั้น เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาในเรือนทำแผลพร้อมองครักษ์สองนาย เขาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี

"บันทึกคำพูดผู้ป่วยไว้"

องครักษ์รับคำ

"พ่ะย่ะค่ะ"

หมอหลวงหลิวรีบคุกเข่า

"ท่านอ๋อง กระหม่อมเพียงต้องการพิสูจน์ว่ายานี้ใช้ได้ มิได้มีเจตนาทำร้ายผู้ป่วย"

เซียวอวี้เฉินมองเขาอย่างเย็นชา

"ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ยาใหม่ต้องผ่านการตรวจ หลินเยว่สั่งกักกันยา เจ้ารู้หรือไม่"

หมอหลวงหลิวก้มหน้า

"รู้พ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วเจ้ายังใช้"

หมอหลวงหลิวตัวสั่น

"กระหม่อมคิดว่าใช้เพียงน้อยคงไม่เป็นอันตราย"

หลินเยว่กล่าวเสียงต่ำ

"หมอที่คิดแทนหลักฐาน มักทำให้คนไข้รับผลแทนตน"

ห้องทั้งห้องเงียบลง

เซียวอวี้เฉินสั่งองครักษ์

"คุมตัวหมอหลวงหลิวไว้ สอบว่าเขาได้ยามาจากที่ใด ใครรู้เห็น และมีผู้ป่วยรายอื่นได้รับยานี้หรือไม่"

หมอหลวงหลิวรีบเงยหน้า

"ท่านอ๋อง!"

เซียวอวี้เฉินกล่าวเฉียบขาด

"ผู้ป่วยหนึ่งคนเกือบเสียขาเพราะเจ้า ยังคิดว่าเรื่องนี้เล็กหรือ"

องครักษ์เข้าประกบหมอหลวงหลิวทันที

หมอหลวงเจิ้งที่มาถึงช้ากว่านั้นยืนอยู่หน้าประตู สีหน้ามืดครึ้ม เขามองศิษย์ของตนถูกคุมตัว แล้วมองหลินเยว่

"หลินเยว่ เจ้าตั้งใจทำให้เรื่องนี้ใหญ่"

หลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียงฉู่เซิง มือยังเปื้อนน้ำล้างแผลจาง ๆ

"คนไข้เกือบตายเพราะมีคนฝ่าฝืนคำสั่งกักกันยา เรื่องนี้ใหญ่ตั้งแต่แรก ไม่ใช่เพราะข้าพูด"

หมอหลวงเจิ้งกัดฟัน

"หมอหลิวเพียงอยากพิสูจน์ยา"

"พิสูจน์โดยไม่บอกคนไข้ ไม่จดปริมาณ ไม่ลงชื่อ ไม่ขออนุญาต และใช้ยาที่ถูกห้ามใช้?"

หลินเยว่ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว

"นั่นไม่ใช่การทดลองยา นั่นคือการเอาร่างคนไข้ไปเดิมพันศักดิ์ศรีของตน"

คำพูดนั้นทำให้แพทย์ฝึกหัดที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างก้มหน้าลง หลายคนเพิ่งเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า หลักการทดลองยาที่หลินเยว่ตั้งไว้เมื่อวานไม่ใช่เรื่องยุ่งยากไร้เหตุผล แต่เป็นกำแพงที่ป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยกลายเป็นเหยื่อของความมั่นใจผิด ๆ

คืนนั้น ฉู่เซิงถูกเฝ้าอาการอย่างใกล้ชิด

ไข้ยังไม่ลดทันที แต่ไม่สูงขึ้นกว่าเดิม ขอบแดงรอบแผลหยุดลามหลังตัดเนื้อตายและล้างยาออก ซูหนิงแทบไม่ได้นั่งพัก นางจดทุกครึ่งชั่วยาม มือหนึ่งจับชีพจร มือหนึ่งดูสีหน้าและปลายเท้าของผู้ป่วย

ใกล้รุ่ง ฉู่เซิงหลับได้ครั้งแรก

ซูหนิงรีบไปเรียกหลินเยว่

"ท่านหัวหน้า เขาหลับแล้วเจ้าค่ะ ชีพจรสงบลงเล็กน้อย ขอบแดงไม่ลาม"

หลินเยว่ตรวจซ้ำอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้า

"พ้นช่วงอันตรายที่สุดแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าหลายวัน"

ซูหนิงถอนหายใจยาว น้ำตาคลอ

"เขารอดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ตอนนี้ รอด"

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนในเรือนทำแผลโล่งใจอย่างหนัก

ยามเช้า เซียวอวี้เฉินนำผลสอบเบื้องต้นมาหาหลินเยว่

"หมอหลวงหลิวยอมรับว่าแอบนำผงที่เหลือจากถ้วยทดลองไปใช้ ไม่ได้เบิกจากตู้สีขาวโดยตรง"

หลินเยว่หลับตาลงสั้น ๆ

"แปลว่าระบบกักกันยาใช้ได้ แต่มีช่องโหว่ที่ตัวอย่างหลังทดลอง"

"ใช่"

หลินเยว่เปิดสมุดใหม่ทันที

"ตั้งแต่นี้ ตัวอย่างทดลองทุกถ้วยต้องล้างต่อหน้าพยาน น้ำล้างต้องเก็บหรือทำลายตามบันทึก เศษยาที่เหลือห้ามทิ้งไว้ในห้องตรวจ"

เซียวอวี้เฉินมองนาง

"แม้เพิ่งเกิดเรื่อง เจ้าก็ยังคิดระบบต่อ"

หลินเยว่ตอบ

"เพราะถ้าเราไม่ปิดช่องโหว่ เหตุนี้จะเกิดซ้ำ"

นางเงยหน้าขึ้น

"และต้องสืบพ่อค้ายา"

เซียวอวี้เฉินสีหน้าเย็นลง

"ข้าส่งคนไปแล้ว"

แต่ก่อนเที่ยง องครักษ์ที่ถูกส่งไปตามพ่อค้ายากลับมาด้วยสีหน้าไม่ดี

"ท่านอ๋อง หลินหมอหญิง พ่อค้ายาคนนั้นหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลินเยว่ชะงัก

"หายไปเมื่อใด"

"ตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง เขาออกจากโรงพักพ่อค้าด้วยเกวียนเล็ก อ้างว่าจะไปเอายาชุดใหม่จากโกดังนอกเมือง คนเฝ้าประตูไม่ได้สงสัย เพราะเขามีใบผ่านทางจากเจ้าหน้าที่คลังหลวง"

เซียวอวี้เฉินถามเสียงเย็น

"ใบผ่านทางของใครลงนาม"

องครักษ์ตอบ

"เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อของคลังหลวงพ่ะย่ะค่ะ ขณะนี้คุมตัวไว้สอบแล้ว"

หลินเยว่เดินไปที่โต๊ะ เก็บขวดตัวอย่างยาสมานชีพที่ถูกล็อกไว้ขึ้นมาดู

"เขารู้ว่ายาถูกสงสัย และรู้ว่าอาจมีคนแอบใช้จนเกิดปัญหา จึงหนีทันที"

เซี่ยชิงหน้าซีด

"หรือเขาตั้งใจให้เกิดเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเจ้าคะ"

หลินเยว่กล่าวเสียงต่ำ

"อาจใช่ หรืออย่างน้อยเขาก็รู้ว่ายานี้อันตราย"

ซูหนิงถาม

"แล้วถ้าเขาเอายานี้ไปขายที่อื่นเล่าเจ้าคะ"

หลินเยว่หันไปมองเซียวอวี้เฉินทันที

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"ข้าจะส่งสารด่วนไปยังประตูเมืองและร้านยาใหญ่ทุกแห่ง ห้ามซื้อขายผงสมานชีพ หากพบพ่อค้ายาชุดสีเทาให้จับตัวทันที"

หลินเยว่ยื่นบันทึกผลข้างเคียงให้เขา

"แนบอาการผู้ป่วยไปด้วย เนื้อตายลุกลามหลังใช้ยาเกินขนาด แผลเล็กกลายเป็นแผลอันตราย"

เซียวอวี้เฉินรับไป

"ข้าจะจัดการ"

ก่อนเขาจะออกไป หลินเยว่เรียกไว้

"ท่านอ๋อง"

เขาหันมา

"ว่าอย่างไร"

"พ่อค้ายาคนนั้นอาจไม่ใช่เพียงพ่อค้า เขาอาจเป็นคนของดอกบัวดำ"

เซียวอวี้เฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง

"เจ้าพบอะไร"

หลินเยว่หยิบเศษผงสีเทาดำที่เก็บจากน้ำล้างแผลขึ้นมา

"กลิ่นขมลึกคล้ายผงดำจากหีบปริศนา แม้ไม่เหมือนทั้งหมด แต่รูปแบบการมาปรากฏตัวคล้ายกันเกินไป มาในเวลาที่เรากำลังต้องการสิ่งนั้นพอดี สร้างความเย้ายวนให้หมอรีบใช้ แล้วเมื่อเกิดผลเสีย หลักฐานจะชี้มาที่คลังยาใหม่และระบบทดลองของข้า"

เซียวอวี้เฉินดวงตาเย็นลง

"พวกมันต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของเจ้า"

"และทำให้ผู้คนกลัวการรักษาแบบใหม่"

หลินเยว่มองไปยังเรือนผ่าตัดที่ยังสร้างไม่เสร็จ

"หากผู้ป่วยตายจากยาใหม่หลังผ่าตัด ผู้คนอาจไม่แยกว่าเป็นเพราะยา ไม่ใช่เพราะการผ่าตัด พวกเขาจะพูดเพียงว่า หลินเยว่ผ่าแล้วคนตาย"

เซียวอวี้เฉินกำบันทึกแน่น

"ข้าจะตามคนผู้นั้นให้เจอ"

วันนั้น ข่าวหมอหลวงหลิวแอบใช้ยากักกันจนผู้ป่วยอาการทรุดแพร่ไปทั่วสำนักแพทย์หลวง

แพทย์ฝึกหัดหลายคนที่เคยคิดว่าหลินเยว่ระวังเกินไป ต่างเงียบลงเมื่อเห็นฉู่เซิงรอดอย่างหวุดหวิดจากการตัดเนื้อตายและล้างแผล

หมอหลวงหลิวถูกคุมตัวรอสอบสวน

ยาสมานชีพถูกล็อกแน่นขึ้น

หลักการทดลองยาใหม่ถูกคัดลอกติดหน้าห้องตรวจยา

และชื่อพ่อค้ายาลึกลับถูกส่งไปยังทุกประตูเมือง

แต่ในยามเย็น บนถนนสายเก่าที่มุ่งออกจากเมืองหลวง เกวียนเล็กคันหนึ่งแล่นฝ่าฝุ่นออกไปไกลแล้ว

ชายชุดเทานั่งอยู่ด้านใน ถอดหมวกผ้ากว้างออก เผยใบหน้าธรรมดาที่ไม่มีใครจดจำได้ง่าย

เขาเปิดแขนเสื้อ มองตราดอกบัวดำที่ซ่อนอยู่ด้านใน แล้วหัวเราะเบา ๆ

"หลินเยว่ เจ้าช่วยผู้ป่วยไว้ได้หนึ่งคน"

เขาหยิบขวดผงสมานชีพอีกสามขวดออกมาจากอกเสื้อ

"แต่ตำรับนี้ยังไปได้อีกหลายเมือง"

เกวียนหายลับไปในฝุ่นถนน

และเงาของยาพิษในนามยารักษา กำลังเคลื่อนออกจากเมืองหลวงไปก่อนที่หลินเยว่จะตามทัน