Mag-log inShare
ตอนที่ 83 : คลังยานอกเมือง
Petsa ng paglalathala:
2026-08-12 12:28:19ตอนที่ 83 : คลังยานอกเมือง
เสียงระฆังยามสามดังแผ่วจากกำแพงพระราชวัง
ทั่วทั้งเมืองหลวงยังจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดลงบนหลังคากระเบื้องและถนนหินอันว่างเปล่า
หลินเยว่สวมชุดชาวบ้านสีเทา ผมถูกรวบซ่อนไว้ใต้ผ้าโพกศีรษะ กล่องเครื่องมือแพทย์ถูกเปลี่ยนเป็นหีบไม้เก่า ๆ จนดูไม่ต่างจากพ่อค้าเร่
เซียวอวี้เฉินสวมอาภรณ์พ่อค้าเช่นเคย
หากผู้ใดพบเห็น คงไม่มีวันเชื่อว่าบุรุษตรงหน้าคืออ๋องเจ็ดแห่งราชวงศ์
พระองค์ทอดพระเนตรแผนที่ที่ได้จากนักโทษผู้ล่วงลับ
"จากคำให้การและแผนที่"
"คลังยาน่าจะอยู่ห่างจากเมืองประมาณยี่สิบลี้"
หลินเยว่พยักหน้า
"หากเป็นสถานที่ผลิตยาพิษจริง"
"ย่อมต้องอยู่ไกลจากผู้คน"
เซียวอวี้เฉินส่งสัญญาณเบา ๆ
องครักษ์ลับสี่นายแยกตัวออกไปคนละทิศ
ไม่มีผู้ใดเดินรวมกัน
ทุกคนเคลื่อนที่ราวกับเงา
...
เมื่อฟ้าเริ่มสาง
ทั้งคณะก็มาถึงชุมชนเล็ก ๆ ริมคลองนอกเมือง
บริเวณนั้นมีโรงเก็บสินค้าหลายหลัง
ชาวบ้านกำลังขนกระสอบชาแห้งขึ้นเกวียน
พ่อค้าหลายคนส่งเสียงต่อรองราคาตามปกติ
ทุกอย่างดูธรรมดาเกินไป
เซียวอวี้เฉินหรี่ตา
"ดูไม่เหมือนที่ซ่อนของขบวนการ"
หลินเยว่กลับไม่ตอบ
นางก้มลงแตะดินบริเวณหน้าประตูโกดังแห่งหนึ่ง
ปลายนิ้วสัมผัสผงสีเขียวละเอียด
นางนำขึ้นดมเบา ๆ
"ไม่ใช่ชา"
เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามา
"คืออะไร"
"เศษสมุนไพร"
"และเป็นสมุนไพรที่ไม่น่าจะใช้ทำชา"
นางเงยหน้ามองป้ายไม้ที่แขวนอยู่
บนป้ายเขียนว่า
"คลังชาชิ่งเฟิง"
แต่กลิ่นที่ลอยออกมาจากช่องระบายอากาศกลับไม่ใช่กลิ่นใบชา
หากเป็นกลิ่นสมุนไพรเข้มข้นปะปนกลิ่นบางอย่างที่ทำให้หลินเยว่นึกถึงห้องเก็บยาในโลกเดิม
"กลิ่นนี้..."
นางหลับตา สูดลมหายใจอีกครั้ง
"มีสมุนไพรหลายชนิดปะปนกัน"
"รวมถึงของที่ใช้ทำยาระงับปวดและสมุนไพรที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาท"
เซียวอวี้เฉินมองไปรอบ ๆ
"คนเฝ้าคลังมากกว่าปกติ"
จริงดังว่า
แม้จะอ้างว่าเป็นโรงเก็บชา แต่ชายฉกรรจ์ที่เดินตรวจรอบโกดังกลับมีกิริยาคล้ายทหารมากกว่าคนงาน
ทุกคนจับตามองผู้มาเยือนอย่างระมัดระวัง
หลินเยว่หยิบกระสอบใบหนึ่งที่วางอยู่หน้าประตูขึ้นตรวจ
ด้านนอกเป็นใบชาคุณภาพธรรมดา
แต่เมื่อใช้นิ้วล้วงลึกลงไป
นางกลับแตะถูกห่อผ้าเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ด้านใน
เมื่อคลี่ออก
ภายในคือสมุนไพรแห้งสีคล้ำ
"ซ่อนของไว้ใต้ชา"
หลินเยว่กล่าวเบา ๆ
"ใช้ชากลบกลิ่น"
เซียวอวี้เฉินพยักหน้า
"เข้าไป"
องครักษ์ลับสองนายจัดการคนเฝ้าประตูอย่างเงียบเชียบ
ประตูโกดังถูกเปิดออกช้า ๆ
ภายในมืดสลัว
แต่เมื่อจุดตะเกียง
ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง
โกดังขนาดใหญ่ไม่ได้เก็บชาเป็นหลัก
แต่เต็มไปด้วยลังไม้จำนวนมหาศาล
บางลังบรรจุสมุนไพรแห้ง
บางลังบรรจุผงสีดำ
บางลังมีเม็ดยากลมสีคล้ำเรียงเต็มถาดไม้
หลินเยว่เดินไปเปิดลังแรก
กลิ่นฉุนโชยออกมา
นางใช้ช้อนตักผงขึ้นเล็กน้อย
"นี่คือฝิ่นดิบ"
ลังถัดไป
เป็นสมุนไพรที่ถูกบดละเอียดแล้วผสมสิ่งแปลกปลอม
"สมุนไพรปลอม"
"หากนำไปขาย คนป่วยจะไม่ได้รับตัวยาที่แท้จริง"
ลังที่สาม
มีก้อนยาสีดำหลายร้อยเม็ด
หลินเยว่ตรวจอย่างละเอียด
ก่อนสีหน้าจะเคร่งเครียด
"ยาชุดนี้ผสมสารพิษในปริมาณต่ำ"
"กินครั้งเดียวอาจไม่เป็นไร"
"แต่หากกินต่อเนื่อง ร่างกายจะค่อย ๆ อ่อนแอลง"
เซียวอวี้เฉินกำหมัดแน่น
"เช่นเดียวกับพระโอสถของเสด็จพ่อ"
หลินเยว่พยักหน้า
"รูปแบบเดียวกัน"
นางเดินสำรวจต่อ
บนชั้นไม้ด้านในสุด มีสมุดบัญชีวางเรียงหลายเล่ม
เสี่ยวฝูเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว
"มีรายชื่อเมือง"
"จำนวนลังยา"
"และเส้นทางขนส่ง"
เซียวอวี้เฉินรับสมุดมา
หลายหน้ามีตราประทับของกรมคลัง
บางหน้าถูกฉีกหาย
บางหน้ามีเพียงรหัสลึกลับ
ทันใดนั้น
หลินเยว่หยุดอยู่หน้าลังไม้ใบใหญ่ที่สุด
ลังนี้ต่างจากใบอื่น
ถูกล็อกด้วยกุญแจเหล็กสองชั้น
นางใช้เข็มเหล็กเปิดกลอนอย่างระมัดระวัง
เมื่อฝาเปิดออก
ภายในกลับไม่ได้บรรจุยา
แต่เป็นผ้าแพรสีดำผืนหนึ่ง
ตรงกลางปักสัญลักษณ์ดอกบัวสีดำด้วยด้ายไหม
หลินเยว่ค่อย ๆ ยกผ้าผืนนั้นขึ้น
ดวงตาเย็นเฉียบ
"ดอกบัวดำ"
เซียวอวี้เฉินกล่าวเสียงต่ำ
"ในที่สุด"
"เราก็พบร่องรอยของพวกมัน"
ยังไม่ทันที่ผู้ใดจะกล่าวต่อ
เสียงหวูดสั้น ๆ ก็ดังขึ้นจากนอกโกดัง
องครักษ์ลับผู้เฝ้าด้านนอกรีบวิ่งเข้ามา
ใบหน้าเคร่งเครียด
"ท่านอ๋อง"
"มีคนจำนวนมากกำลังมุ่งมาทางนี้"
เซียวอวี้เฉินเดินไปที่ช่องหน้าต่าง
เมื่อมองออกไป
เห็นชายชุดดำหลายสิบคนกำลังปิดล้อมโกดังจากทุกทิศ
บางคนถือดาบ
บางคนถือคันธนู
ไม่มีเครื่องหมายของทางราชการ
แต่ทุกคนเคลื่อนไหวเป็นระเบียบราวกับกองทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี
หลินเยว่กำผ้าแพรปักดอกบัวดำไว้แน่น
นางรู้ทันทีว่า
ศัตรูไม่ได้เพียงต้องการทำลายหลักฐาน
แต่ต้องการให้ทุกคนที่เข้ามาในโกดังแห่งนี้
ไม่มีชีวิตกลับออกไป
Pinakabagong kabanata
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
