로그인
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร
최신 업데이트 : 2024-12-20
18
공유:
보고서
ครั้งหนึ่งท่านจอมมารเคยช่วยเทพบุปผาหมิงหลันเอาไว้ เมื่อนางรู้ข่าวว่าท่านเทพกำลังตามหาสตรีเพื่อลงไปให้กำเนิดองค์รัชทายาทเผ่ามาร นางจึงรีบร้อนอาสาไป ทว่าท่านจอมมารมิได้อ่อนโยนและใจดีอย่างที่หมิงหลันคิด
더 보기1화
1.อาสาไปแทน
Amelia's POV
My phone buzzed against the nightstand, breaking the silence of my small room. I already knew who it was before I looked. Victoria never called unless she wanted something.
"I'm sending you an address," Victoria said, without so much as a hello. Her voice carried that familiar sharpness, the tone she used when she expected obedience and nothing less. "You're coming to my new husband's house. Today. And Amelia, behave yourself. Don't embarrass me."
"Yes, Mum," I said quietly, the words automatic, worn smooth from years of repetition. It didn't matter that they tasted sour in my mouth every time I said them. Victoria demanded it, and I had learned long ago that refusing cost more than it was worth.
"I mean it," Victoria pressed. "This one is important. Don't ruin this for me."
"I understand, Mum."
The line went dead.
I set the phone down and stared at the ceiling for a long moment. A new husband. A new house. A new man to smile for, to be careful around.
I muttered to myself as I rose from the bed. "Another stepfather. Let's hope this one isn't as foolish as the rest."
The others had been easy to read men, who mistook Victoria's beauty for warmth, who never noticed that Victoria was only there for what they could offer, who found some quiet pleasure in mistreating me. I didn't expect this one to be any different. I just hoped he wouldn't be as unkind as the others had been.
I picked up my phone again and dialed Maya.
"She's married again," I said, before Maya could even finish her greeting. "I'm heading to his place today."
"Already?" Maya sighed on the other end. "You okay?"
"I will be." I moved to my closet, pulling out a small worn bag. "It's just another house. Another man to stay invisible around. Another man to call 'dad,' or by his name, if that's what he'd prefer."
"Call me the second you get settled," Maya said. "And Amelia, if it gets bad, you call me first. Promise me."
"I promise." My voice softened. "Thank you, Maya. I don't know what I'd do without you."
"You'd survive," Maya said gently. "You always do. Just be careful today, okay?"
I hung up and turned to my desk, my favorite spot, where I kept the magazine, my little secret, the one only Maya knew about. I picked it up carefully, the way I always did, like it might crumble if I wasn't gentle enough.
Leonardo Moretti stared back at me from the glossy page, jaw set, eyes unreadable even in print. I'd read the article a hundred times. I'd memorized every detail of his face long before I memorized the words.
My fingers traced the line of his jaw, then up along his cheekbone, slow, like I could feel the warmth of real skin instead of cold paper.
I pressed my lips to the magazine, a small, almost embarrassed gesture, and folded it back with careful hands before sliding it deep into my bag, beneath my clothes, where no one would think to look.
‘I wish I could meet you one day,’ I thought.
Then I zipped the bag shut, took one last look around my small room, and left.
The address led me to a penthouse that made my breath catch the moment I stepped out of the car. Glass walls rose toward the sky, catching the afternoon light in sharp, clean lines. I felt uneasy for a moment, double-checking the address on my phone to be sure I was in the right place. Once I was certain, I stepped inside.
A doorman greeted me with practiced politeness and led me up in a private elevator that opened directly into the apartment.
The space inside was vast marble floors, floor-to-ceiling windows, furniture that looked like it cost more than everything I had ever owned combined. I stood in the entryway for a moment, gripping the strap of my bag, that same uneasy feeling settling low in my stomach.
Then I saw him.
He was standing out on the balcony, his back to me, one hand resting on the railing as he looked out over the city. Dark hair graying faintly at the temples, broad shoulders beneath a perfectly tailored shirt, the kind of stillness that suggested a man used to being obeyed rather than questioned.
Something about the shape of him tugged at my memory, but I dismissed it, surely my mind was playing tricks, drawing comparisons where there weren't any.
He must have heard my heels against the marble, because he turned.
And the world stopped.
It was him. The same face from the magazine. The same sharp jaw. The man I had wished to meet my whole life. The man folded away in my bag at this very moment, pressed against my side like a secret I hadn't meant to bring with me.
Leonardo studied me for a moment, something unreadable passing behind his eyes, and then he offered a small, polite smile.
"You must be Amelia." His voice was low, measured, carrying the same quiet authority I remembered even from a photograph. "Victoria told me you'd be arriving today." He extended a hand toward me, unhurried, certain. "Welcome. I suppose that makes me your stepfather now."
My whole body went still.
The bag on my shoulder suddenly felt impossibly heavy. I couldn't believe my ears. My mouth opened, but no sound came out.
He's the man from the magazine. My crush.
He's the man Mum just married.
He's the man I was supposed to hate.
And instead, standing a few feet away from him, alI I could think was that I never wanted to stop looking at his face.
I swallowed hard, forced my frozen lips into the ghost of a smile, and reached out to shake his hand.
The moment our palms touched, something shifted in the air between us, subtle, dangerous, unnamed.
Leonardo's grip lingered a beat longer than it should have. His eyes flickered, just slightly, down to my lips, then back up as if he, too, had felt something he couldn't name and didn't like that he'd felt it.
I still held his hand until the elevator chime sounded behind me.
최신 챕터
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.25 สาบาน
วันเวลาที่หลี่เจ๋อเชี่ยนรอคอยในที่สุดก็เดินทางมาถึงเสียที เขารอคอยมาเนิ่นนานมากทีเดียวจนกว่าจะถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน เขาจะได้ประกาศก้องออกไปให้ดังไกลไปทั่วสี่ทะเลแปดดินแดนว่าเทพบุปผาหมิงหลัน นางคือภรรยาของจอมมารผู้นี้“ข้ามิคิดว่าภรรยาจะสามารถงดงามได้มากยิ่งขึ้นไปอีก..”เมื่อกล่าวจบหลี่เจ๋อเชี่ยนก็หอมแก้มหมิงหลันแรงๆ ท่ามกลางพิธีแต่งงานที่พวกเขากำลังคำนับฟ้าดินท่านอดีตจอมมารถึงกับกระแอมออกมาเสียงดัง“เจ๋อเชี่ยน..ทำพิธีให้เสร็จก่อนสิเจ้าลูกคนนี้!!"เสียงหัวเราะดังขึ้นมาในทันที แขกในงานไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะได้เห็นภาพของท่านจอมมารที่ดูอ่อนโยนและทนุถนอมท่านเทพบุปผาเช่นนี้หมิงหลันร้องไห้อยู่สามวันสามคืนเลยทีเดียว ยิ่งใกล้ถึงกำหนดแต่งงานนางยิ่งรู้สึกตื้นตันใจ ทั้งๆ ที่เรามีเจ้าตัวน้อยซึ่งเป็นพยานรักตั้งสองคนแล้ว แต่หมิงหลันก็ยังอดรู้สึกตื้นตันไม่ได้ทุกที“อย่าร้องสิ ในวันแต่งานของเราเจ้าควรจะยิ้มเยอะๆ ให้ผู้คนที่มาร่วมงานลือให้ไกลเป็นพันลี้ว่าท่านจอมมารเป็นคนดียิ่งนัก เขาทำให้ภรรยาแย้มยิ้มได้ตลอดงาน..”เมื่อได้ฟังดังนั้นหมิงหลันก็หัวเราะออกมาเบาๆ“คำสาบานของข้านั้นเรียบง่ายยิ่งนัก ถึงแม
최신 업데이트 : 2024-12-20เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.24 ค่าตอบแทนของความพยามยาม
เวลาเป็นสิ่งเดียวที่เดินหน้าแล้วมักจะไม่มีวันย้อนกลับ และตัวเขา..ทำให้สตรีผู้หนึ่งเสียเวลาในชีวิตไปนานมากเลยทีเดียว“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะคุณชาย..เชิญนั่งรอที่ชั้นบนได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะจัดการนำชาเลิศรสและขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านน้ำชาเราไปส่งให้ท่านถึงที่โต๊ะเลย..”ท่านเทพดวงชะตาบอกกับเขาว่าเขาควรจะทำอะไรที่เป็นการไถ่โทษที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้ชีวิตของสตรีผู้หนึ่งพังลง และในยามนี้จงจิ้งโหวกำลังกระทำการไถ่โทษนางในแบบของเขาอยู่ครั้งหนึ่งเราทั้งสองคนคือสารเลว แต่ทว่าในครั้งนี้เขาจะสอนเสวียนม่านด้วยตัวเอง ว่าการทำความดีมันง่ายดายยิ่งกว่าการว่าร้ายผู้อื่น..“ข้ามาที่ร้านน้ำชาแห่งนี้บ่อยมากทีเดียว แต่กลับไม่เคยเห็นสามีของเถ้าแก่เนี้ยเลย..”เขาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่านางคือหญิงหม้าย แต่ถึงอย่างนั้นจงจิ้งโหวคิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นการสนทนาที่ค่อนข้างดีมากทีเดียวระหว่างเขาและนาง“ข้าไม่มีสามีเจ้าค่ะ จะเรียกว่ายังไม่มีสามีก็ยังไงอยู่ เพราะว่าข้าคือหญิงหม้ายที่พึ่งผ่านการหย่าร้างมา..คุณชายท่านนี้สนใจในตัวหญิงหม้ายผู้นี้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”จงจิ้งโหวมองหน้าของเสวียนม่าน เขายกมุมปากขึ้นสูงเล็
최신 업데이트 : 2024-12-20เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.23 ยินยอม
หลี่เจ๋อเชี่ยนค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นหอมของหมู่มวลบุปผาพร้อมๆ กับกลิ่นไอของแสงแดดนี่เขากำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร เผ่ามารถึงได้ดูแปลกตาเช่นนี้ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้ไอขุ่นมัว แสงของดวงตะวันสามารถส่องกระทบมาบนพื้นหญ้าได้อย่างชัดเจน และบนพื้นดินที่เคยเป็นสีดำสนิท ยามนี้มันกลับเขียวขจีไปทั่วทั้งดินแดนมวลบุปผาชูช่ออวดโฉมเบ่งบาน มุมปากของหลี่เจ๋อเชี่ยนหยักยิ้มขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดที่ฝังแน่นในใจ มิใช่ว่ายามนี้หมิงหลันอยู่ที่นี่แล้วอย่างนั้นหรือ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเดินออกไปจากห้อง หมิงหลันก็เดินเข้ามาพร้อมๆ กับถาดน้ำชาในมือ สาวใช้ที่เดินตามนางเข้ามาสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะว่าพวกนางพยายามอย่างมากในการห้ามท่านเทพบุปผาไม่ให้นางทำงานแต่ด้วยนิสัยของหมิงหลันแล้ว นางไม่ถนัดเรื่องการมีคนรับใช้..เขาส่งยิ้มให้กับภรรยาผู้งดงามยิ่งกว่าผู้ใดในสี่ทะเลแปดดินแดน หลี่เจ๋อเชี่ยนเดินเข้าไปหาหมิงหลันโดนที่นางยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำเขาโอบกอดและฝังใบหน้าลงไปบนเรือนผมด้วยความคำนึงถึง“ภรรยา..ข้าหลับไปนานพอสมควรเลยอย่างนั้นหรือ?”หมิงหลันหลับตาลงช้าๆ นางยกมื
최신 업데이트 : 2024-12-20เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.22 ไม่เอาอีกแล้ว
“ตามกฎแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นเทพแห่งดวงชะตาแต่ทว่าข้าไม่สามารถเปิดเผยเรื่องราวของเหล่าเซียนได้เลย..”สีหน้าของท่านเทพดวงชะตานั้นเต็มไปด้วยสีหน้าขมขื่น จงจิ้งโหวปรายตามองไปยังสวนที่แสนกว้างใหญ่ของเขา“แต่ท่านก็แหกกฎนั้นเพื่อบอกท่านแม่ของข้านี่”เทพซื่อมิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่นางจะแย้มยิ้มขึ้นมาจางๆ“ข้าไม่เคยเข้าหาเจ้าเพียงเพราะว่าในอนาคตเจ้าจะได้เป็นองค์รัชทายาทหรือว่าองค์เง็กเซียนเลยแม้แต่นิดเดียว ที่ตำหนักดวงชะตาของข้านั้น ข้ามักจะชอบนั่งทำงานที่ริมหน้าต่างและเมื่อมองทอดสายตาออกมาด้านนอกหน้าต่างนั้น มันทำให้ข้าได้เห็นเด็กชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เงียบๆ หน้าสระบัว..ในยามนั้นข้าเพียงคิดว่านั่นคือเรื่องราวที่แปลกพอสมควรเพราะว่าเด็กในวัยเดียวกันควรจะวิ่งเล่นหรือไม่ก็ท่องเที่ยวไปทั่วสวนของแดนบุปผาแล้ว แต่เด็กชายผู้นั้นกลับไม่กระทำการที่เด็กในวัยเด็กกันทำ ข้ามองเด็กคนนั้นมานานหลายสิบปี จนข้าตัดสินใจเข้าไปพูดคุยเพราะข้าอยากรู้ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เด็กน้อยผู้นั้นดูเศร้าหมองได้ถึงเพียงนั้น การพูดคุยของข้านั้น เป็นการท้าทายความอดทนของข้ามากทีเดียวเพราะว่าเขามิได้ยินยอมพูดกับข้าในทันทีที่ข้าเอ
최신 업데이트 : 2024-12-20เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 10.ไม่มีประโยชน์
ดอกไม้ในเผ่ามารแห่งนี้มีเพียงดอกบัวเท่านั้น..เช่นนั้นก็หมายความว่านางงดงามเหมือนกับดอกบัวที่อยู่ในสระ ถึงแม้จะเป็นคำที่ไม่ค่อยนิยมหยิบยกมาชมเชยกัน แต่หมิงหลันก็รู้สึกดีกับคำกล่าวชมเชยของหลี่เจ๋อฮั่น“ขอบคุณท่านเจ๋อฮั่น ทั้งเรื่องสุราและคำกล่าวชมเชยข้า”นี่เขากำลัง..คุยกับก้อนหินหรืออย่างไร?“ช่างเถอะ เ
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 9.หมายถึงเจ้าต่างหาก
เผ่ามารนั้นตั้งอยู่ติดกับเมืองมนุษย์ แต่ทว่ากลิ่นอายขุ่นมัวที่นี่มีมากมายยิ่งนัก เทพจากบนสวรรค์หรือแม้แต่มนุษย์ที่เดินทางมาที่นี่จะต้องรีบออกไปจากเผ่ามารเมื่อครบกำหนดระยะเวลาสามปี จะต้องไปอยู่เมืองมนุษย์หนึ่งปี หรือไม่ก็กลับไปอยู่ที่สวรรค์ชั้นฟ้าหนึ่งปีถึงจะสามารถเข้ามาอยู่ในเผ่ามารใหม่ได้อีกครั้ง
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 8.รีบเร่งจัดงาน
หลี่เจ๋อเชี่ยนก้มมองดวงหน้าที่งามล้ำในอ้อมแขน"เหตุใดถึงต้องการร่วมเตียงกับข้ามากมายถึงขนาดนั้น ข้าได้บอกกล่าวเอาไว้แล้วว่าการร่วมเตียงของเรานั่นคือหน้าที่ มิได้มีความรักปะปนอยู่เลย..."ไป๋หมิงหลันปรือตาขึ้นมามองหน้าของเขา รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของนาง เรือนแก้มขึ้นเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยฤทธิ์
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 7.ตัวปลอม
ดอกท้อสีชมพูกำลังบานสะพรั่งเมื่อถึงยามวสันตฤดู ที่แดนบุพผาบนสรวงสวรรค์มิได้มีดอกท้อเช่นเมืองมนุษย์ ที่นั่นมีเพียงต้นท้อพันปีที่มิเคยผลิดอกออกมาให้เห็น การได้มาชมดอกท้อที่กำลังผลิบานเช่นนี้ดียิ่งนัก"งดงามมากใช่หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเทพบุพผาน่าจะชอบดอกไม้ ดินแดนมนุษย์ยังมีสระบัวขนาดใหญ่ ทว่าอยู่ไ
다른 추천
แค้นรักแพทย์อัจฉริยะ
คันธรส สุภาสนันท์148.3K 조회수หลงเมียน้อย (NC20+)
สนามอารมณ์10.8K 조회수แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา
บุหรี่สองมวน266.5K 조회수มังกรในตัวฉันตื่นขึ้นมาแล้ว
เฟิงฮั่วเหลียนเทียน121.0K 조회수สุดชีวาชะตาลิขิต
เอเวอร์กรีน ฉิน54.4K 조회수หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว
จิ้งไห่จวินเจี๋ยตู้สื่อ87.4K 조회수
