ตอนที่ 84 : ไฟในคลังลับ

 ตอนที่ 84 : ไฟในคลังลับ

เสียงหวูดเตือนดังแหลมก้องไปทั่วโกดังร้างริมคลอง

ชายชุดดำจำนวนมากเคลื่อนตัวออกมาจากความมืดราวกับเตรียมการไว้ล่วงหน้า คบเพลิงในมือของพวกเขาส่องสะท้อนใบดาบจนเกิดประกายวาบ

องครักษ์ลับของเซียวอวี้เฉินชักกระบี่ออกพร้อมกัน

"คุ้มกันท่านอ๋อง"

เซียวอวี้เฉินกลับส่ายหน้า

"คุ้มกันหมอหลวงหลิน"

หลินเยว่ยังยืนอยู่หน้าลังไม้ที่ปักตราดอกบัวดำ มือหนึ่งกำผ้าแพรสีดำ อีกมือกำสมุดบัญชีที่เพิ่งค้นพบ

นางพลิกดูอย่างรวดเร็ว

รายชื่อเมือง

จำนวนลังยา

เส้นทางขนส่ง

ตราประทับของกรมคลัง

ทุกหน้าเป็นหลักฐานสำคัญ

ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งขว้างคบเพลิงเข้ามา

คบเพลิงตกใส่กองฟางแห้งข้างกำแพง

เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นทันที

ไม่นาน คบเพลิงอีกหลายอันก็ถูกโยนเข้ามาพร้อมกัน

ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ไฟก็ลุกลามไปทั่วคลัง

เสี่ยวฝูร้องลั่น

"พวกมันจะเผาหลักฐาน"

เซียวอวี้เฉินกัดฟัน

"รีบขนสมุดบัญชีออก"

องครักษ์หลายคนรีบคว้าลังเอกสาร

แต่เปลวไฟกลับลามเร็วผิดปกติ

หลินเยว่ก้มลงแตะพื้น

คราบน้ำมัน

นางมองไปยังเสาไม้

มีน้ำมันถูกสาดไว้รอบอาคารตั้งแต่แรก

นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ

แต่เป็นการเตรียมเผาคลังทั้งหลัง

เสียงไม้แตกดังสนั่น

ควันดำเริ่มหนาทึบ

ทุกคนต้องใช้ผ้าปิดจมูก

เซียวอวี้เฉินตะโกน

"ถอย"

ในขณะเดียวกัน

เสียงร้องไห้แผ่วเบาก็ดังมาจากด้านในสุดของคลัง

หลินเยว่ชะงัก

นางเงี่ยหูฟังอีกครั้ง

ไม่ใช่เสียงสัตว์

แต่เป็นเสียงเด็ก

"ช่วยด้วย"

"ช่วย..."

หลินเยว่รีบหันไปตามเสียง

หลังชั้นวางลังไม้มีประตูเหล็กเล็ก ๆ ซ่อนอยู่

เมื่อผลักออก กลับพบห้องแคบที่ถูกขังจากด้านนอก

ภายในมีเด็กชายและเด็กหญิงหลายคน อายุไม่เกินสิบสองปี นั่งกอดกันด้วยความหวาดกลัว

บางคนไอจนตัวงอ

บางคนร้องไห้เพราะควันไฟ

เสี่ยวฝูตกตะลึง

"เหตุใดมีเด็กอยู่ที่นี่"

หลินเยว่รีบตรวจดูโซ่ที่คล้องประตู

"พวกเขาถูกขังไว้"

เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามา

สีหน้าของพระองค์เย็นเยียบ

"ใช้แรงงาน"

เด็กชายคนหนึ่งรีบคลานออกมาเมื่อเห็นผู้ใหญ่

"อย่าทิ้งพวกเรา"

"พวกมันบอกว่า หากมีคนบุกเข้ามา จะเผาพวกเราทั้งหมด"

หลินเยว่กำหมัดแน่น

นางหันไปหาเซียวอวี้เฉิน

"ต้องช่วยเด็กก่อน"

เซียวอวี้เฉินมองเปลวไฟที่กำลังลามเข้ามา

คานไม้เริ่มส่งเสียงลั่น

ทุกวินาทีที่ผ่านไป อาคารกำลังจะพัง

"อันตรายเกินไป"

หลินเยว่ส่ายหน้า

"ข้าจะไม่ปล่อยเด็กไว้ในนี้"

พูดจบ นางหยิบผ้าผืนใหญ่ชุบน้ำแล้วคลุมศีรษะ

ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องขัง

เซียวอวี้เฉินเรียกทันที

"หลินเยว่"

แต่นางไม่หยุด

นางใช้กุญแจเหล็กจากผู้คุมที่ถูกจับได้ไขโซ่ทีละเส้น

"อย่าตกใจ"

"ทุกคนจับมือกัน"

"ก้มตัวต่ำ"

"ใช้ผ้าปิดจมูก"

เด็กหลายคนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

หลินเยว่ค่อย ๆ อุ้มเด็กหญิงตัวเล็กที่สุดขึ้นมา

"ไม่เป็นไร"

"พวกเราจะออกไปด้วยกัน"

ขณะนั้นเอง

เสียงคานไม้แตกดังลั่นเหนือศีรษะ

เศษไม้ที่ติดไฟร่วงลงมาปิดทางออก

เปลวไฟล้อมรอบห้องขังในพริบตา

เสี่ยวฝูร้องลั่นจากด้านนอก

"หมอหลวงหลิน"

ควันดำพวยพุ่งจนแทบมองไม่เห็นกัน

เซียวอวี้เฉินมองเข้าไปในทะเลเพลิง

ก่อนตัดสินใจโดยไม่ลังเล

พระองค์ดึงผ้าคลุมชุบน้ำพันรอบพระพักตร์

ชักกระบี่ออก

แล้วพุ่งฝ่าเปลวไฟเข้าไปหาหลินเยว่

ตอนที่ 84 : ไฟในคลังลับ (ส่วนที่ 2)

เปลวไฟร้อนจัดจนผิวหน้าของเซียวอวี้เฉินแสบราวถูกมีดกรีด

ควันดำหนาทึบบดบังทุกอย่างเบื้องหน้า เขายกแขนเสื้อชุบน้ำปิดจมูก ใช้กระบี่ฟันเศษไม้ติดไฟที่ขวางทางออกออกทีละชิ้น

"หลินเยว่"

เสียงของเขาดังฝ่าควันเข้าไป

ด้านในห้องขัง หลินเยว่กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน อีกมือพยายามดันเด็กชายสองคนให้ก้มต่ำลง

"อย่ายืน สูดควันน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้"

เด็กบางคนไอจนร้องไม่ออก

หลินเยว่หันมาเห็นเซียวอวี้เฉินฝ่าไฟเข้ามา แววตานางสั่นไหวเพียงชั่วครู่

"ท่านเข้ามาทำไม"

เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเข้ม

"ถามเหมือนเจ้าจะออกไปเองได้"

คานไม้เหนือศีรษะส่งเสียงลั่นอีกครั้ง

เซียวอวี้เฉินรีบคว้าแขนหลินเยว่ ดึงนางหลบไปด้านข้าง เศษไม้ติดไฟตกลงตรงจุดที่นางยืนอยู่เมื่อครู่

เด็ก ๆ กรีดร้อง

หลินเยว่กอดเด็กหญิงแน่นแล้วรีบกล่าว

"ออกไปทีละคน อย่าแตกแถว"

เซียวอวี้เฉินหันไปตะโกน

"องครักษ์ เปิดทาง"

ด้านนอก องครักษ์ลับช่วยกันดึงชั้นไม้ที่ล้มขวางทางออกออกไป เสี่ยวฝูใช้ผ้าชุบน้ำแจกให้เด็กที่พอเดินได้

หลินเยว่มองไปรอบห้องอีกครั้ง

มีเด็กคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่มุมในสุด

"ยังมีอีกคน"

เซียวอวี้เฉินหันกลับมา

"ข้าพาออกเอง"

เขาก้าวเข้าไปอุ้มเด็กชายขึ้นพาดบ่า ขณะเดียวกัน หลินเยว่ดันเด็กคนสุดท้ายออกจากห้องขัง

ควันหนาขึ้นเรื่อย ๆ

ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด แต่ยังฝืนประคองเด็กหญิงในอ้อมแขนออกไป

ทางออกอยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว

แต่ไฟลามลงมาจากผนังด้านข้าง

เซียวอวี้เฉินใช้ตัวบังเปลวไฟให้นาง

ชายแขนเสื้อของเขาติดไฟเล็กน้อย หลินเยว่รีบใช้ผ้าชุบน้ำตบดับ

"ท่านบาดเจ็บ"

"ออกไปก่อน"

เสียงของเขาเด็ดขาดจนไม่มีช่องให้โต้แย้ง

ทั้งสองฝ่าควันออกมาถึงหน้าคลังในที่สุด

อากาศเย็นด้านนอกปะทะใบหน้า หลินเยว่ทรุดลงข้างเด็กหญิงในอ้อมแขนทันที นางรีบตรวจลมหายใจของเด็ก

"ยังหายใจ"

นางหันไปสั่งเสี่ยวฝู

"ให้เด็กทุกคนอยู่เหนือลม คลายเสื้อผ้า ใครหมดสติให้วางตะแคง ห้ามกรอกน้ำตอนยังไม่รู้สึกตัว"

เสี่ยวฝูรีบทำตาม

เด็กชายที่เซียวอวี้เฉินอุ้มออกมาหายใจแผ่ว หลินเยว่รีบเปิดทางเดินหายใจ ใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเขม่ารอบปากและจมูก

ไม่นาน เด็กชายไอแรงออกมา แล้วเริ่มหายใจเอง

เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน

คราวนี้ไม่ใช่เพราะความกลัว

แต่เพราะรอดชีวิต

เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ข้างหลินเยว่ แขนเสื้อไหม้เกรียมเล็กน้อย ใบหน้ามีคราบเขม่า แต่สายตายังจับอยู่ที่คลังลับที่กำลังลุกไหม้

"หลักฐาน"

หลินเยว่เงยหน้าทันที

ก่อนเข้าไปช่วยเด็ก นางวางสมุดบัญชีไว้ในลังใกล้ทางออก

แต่ตอนนี้ไฟลามไปถึงบริเวณนั้นแล้ว

นางลุกขึ้นทันที

เซียวอวี้เฉินคว้าข้อมือนางไว้

"ไม่"

หลินเยว่หันมา

"บัญชีนั่นโยงถึงกรมคลัง"

"ข้าจะให้คนไป"

"ไม่ทัน"

เปลวไฟกำลังกลืนลังเอกสาร

หลินเยว่สะบัดข้อมือออกแล้วคว้าผ้าชุบน้ำอีกผืน

แต่ครั้งนี้ เซียวอวี้เฉินก้าวนำไปก่อน

"อยู่ตรงนี้"

เขาพุ่งกลับเข้าไปในควันอีกครั้ง

หลินเยว่ใจหายวาบ

"เซียวอวี้เฉิน"

อ๋องเจ็ดหายเข้าไปในกองไฟเพียงชั่วอึดใจ แต่สำหรับหลินเยว่กลับยาวนานเหมือนทั้งคืน

เสียงไม้พังดังขึ้นด้านใน

องครักษ์หลายคนตะโกน

"ท่านอ๋อง"

หลินเยว่กำผ้าในมือแน่นจนข้อนิ้วขาว

แล้วในที่สุด ร่างของเซียวอวี้เฉินก็ฝ่าควันออกมา

ในมือเขากำสมุดบัญชีเล่มหนึ่งไว้

ครึ่งเล่มถูกไฟไหม้ไปแล้ว ขอบกระดาษยังมีควันลอยขึ้น

แต่ส่วนที่เหลือยังอ่านได้

หลินเยว่รีบรับมา ใช้ผ้าชุบน้ำกดดับไฟที่ขอบสมุด

เซียวอวี้เฉินไอแรงสองครั้ง

หลินเยว่รีบจับแขนเขา

"สูดควันเข้าไปมากหรือไม่"

เขาส่ายหน้า

"ไม่มาก"

"อย่าโกหกหมอ"

เซียวอวี้เฉินมองนาง ดวงตาใต้คราบเขม่ามีรอยยิ้มจาง ๆ

"เช่นนั้นก็ตรวจทีหลัง"

หลินเยว่ทั้งโกรธทั้งโล่งใจ แต่ไม่มีเวลาต่อว่า

นางรีบเปิดบัญชีครึ่งเล่ม

หน้ากระดาษไหม้ไปหลายส่วน แต่ยังเหลือรายชื่อจำนวนมาก

เมือง

จำนวนยา

เงินที่รับ

คนคุ้มกัน

ตราประทับ

และรายชื่อขุนนางหลายคน

เสี่ยวฝูที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เบิกตา

"ชื่อพวกนี้ เป็นขุนนางในราชสำนักทั้งนั้น"

เซียวอวี้เฉินก้มลงดู

สายตาของเขาเย็นลงทีละน้อย

"มีตั้งแต่กรมคลัง กรมพิธีการ ไปจนถึงกรมอาญา"

หลินเยว่พลิกไปหน้าสุดท้าย

หัวใจนางเต้นแรงขึ้น

หน้านั้นมีชื่อเรียงตามลำดับตำแหน่ง

ชื่อระดับล่างยังอ่านได้

ชื่อระดับกลางยังอ่านได้บางส่วน

แต่ชื่อบนสุด

ตำแหน่งบนสุด

ถูกไฟเผาไปเกือบหมด

เหลือเพียงเศษตัวอักษรครึ่งหนึ่งและรอยตราประทับไหม้ดำ

เสี่ยวฝูถามเสียงเบา

"อ่านได้หรือไม่ขอรับ"

หลินเยว่ใช้ปลายนิ้วแตะขอบกระดาษอย่างระวัง

"ไม่พอ"

เซียวอวี้เฉินมองรอยไหม้นั้นนิ่ง

"ชื่อที่สำคัญที่สุดถูกเผาไป"

เบื้องหลังพวกเขา คลังยาลับพังลงท่ามกลางเปลวไฟ

เสียงไม้ถล่มดังสนั่น

หลักฐานมากมายกลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่บัญชีครึ่งเล่มในมือหลินเยว่ยังรอดมาได้

พอจะเปิดโปงขุนนางจำนวนหนึ่ง

แต่ยังไม่พอจะลากผู้บงการสูงสุดออกจากเงามืด

หลินเยว่มองชื่อที่ถูกเผาหายไป

ในใจนางรู้ดีว่า เจ้าของชื่อนั้นคงเป็นคนที่ศัตรูยอมเผาทั้งคลังเพื่อปกปิด

และบางที

อาจเป็นคนเดียวกับที่ยืนอยู่ใกล้ฮ่องเต้ทุกวัน