ตอนที่สิบ

ตอนที่สิบ

หลังจากล้างหน้าล้างตาจัดเสื้อผ้าหน้าผมใหม่จนดูเป็นสุดหล่อตัวน้อยเรียบร้อยแล้ว โทนี่ก็ทำการอุ้มคุณหนูน้องนิวไปหาลูซที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาพอกเกลือที่ผสมกับแป้งให้ทั่วตัวกุ้งจนครบ ส่วนโจดินก็เริ่มทำการต้มไข่หวานเอาไว้ให้ลูซหม้อใหญ่เพื่อรอให้เจ้าตัวมาจัดการกับสิ่งที่เรียกว่าบัวลอยไข่หวาน

เพราะถ้าเรื่องกุ้งย่างกับบาร์บีคิวตนได้รับข้อมูลมาเรียบร้อยแล้ว ไม่ยากและไม่ง่ายแค่ต้องคุมไฟและตรวจดูอยู่ตลอดเพื่อป้องกันการไหม้ของอาหารเท่านั้น แต่เจ้าบัวลอยที่ลูซจะพาทำนั้นดูเหมือนว่าจะต้องปั้นให้เป็นลูกสวยงามก่อนจะนำลงต้ม โจดินที่เป็นหุ่นยนต์รบรู้สึกจนปัญญาจะจินตนาการว่าจะออกมาในรูปแบบไหน

"หม่ามี้ครับน้องนิวมาแล้ว"

ตอนโดนอุ้มมาก็เรียบร้อยไม่โวยวายจนโทนี่ยังชอบใจ แต่พอเจอหม่ามี้คนสวยก็ทำตัวอ่อนจะทิ้งตัวหาหม่ามี้อย่างเดียวเลย เล่นเอาโทนี่เกือบจะเซตามไปด้วยแล้วถ้าไม่ติดว่าหุ่นยนต์มีน้ำหนักมากคงพากันล้มไปแล้ว

"ไม่ทิ้งตัวลงมาแบบนี้สิครับ เดี๋ยวน้องนิวหล่นลงมาเจ็บตัวกันพอดีวันหลังไม่ทำแบบนี้นะครับคนเก่ง"

"ได้เลยครับ น้องนิวเด็กดีไม่ดื้อเชื่อฟังหม่ามี้ที่สุด"

"ฮ่า ๆ ป๊ะป๋าน้องนิวร้องไห้แน่ครับถ้ามาได้ยินแบบนี้เข้า"

ลูซผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวยังคงกอดฟัดเด็กน้อยที่หวังรวบหัวรวบหางตัวเองให้ป๊ะป๋าสุดที่รักอย่างมันเขี้ยว กลิ่นเด็กน้อยนี่หอมจนอยากฟัดแก้มทั้งวันเลย

"ป๊ะป๋าไม่งอแง ป๊ะป๋าเก่งมากหล่อด้วย"

น้องนิวพยายามสุดชีวิตที่จะขายป๊ะป๋าของตัวเองของคนที่ตัวเองแปะป้ายหม่ามี้ไว้อย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนคนโดนจองตัวจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"แน่นอนสิครับ ป๊ะป๋าน้องนิวนะเก่งที่สุดในจักรวรรดิเลยนะครับ หม่ามี้ยังอยากเท่แบบนั้นบ้างเลยอยากบังคับหุ่นยนต์รบไปสู้กับพวกเซิร์กแล้วยิงปืนปิ้ว ๆ จัดการพวกมันบ้าง แหะ ๆ แต่หม่ามี้พลังน้อยนิดขอทำอาหารน่าจะเหมาะกว่า น้องนิวจะได้มีคนทำของอร่อยให้กินเยอะ ๆ ดีไหมครับ"

"หม่ามี้จะทำให้กินทุกวันเลยไหมครับ"

น้องนิวมองหม่ามี้คนสวยตาแป๋วคล้ายอยากสะกดจิตคนตรงหน้าให้ยอมตามใจแล้วกลับบ้านด้วยกันแต่โดยดี ส่วนลูซที่ยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็แต่ตอบเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม

"ได้สิครับ ทำให้กินทุกวันเลย ต่อให้บ้านหม่ามี้สร้างเสร็จน้องนิวจะมาหาหม่ามี้ที่บ้านก็ได้หรือจะให้หม่ามี้ส่งอาหารไปให้ที่บ้านน้องนิวก็ได้ทั้งนั้นเลยครับผม"

"หม่ามี้อยู่บ้านกับน้องนิวไม่ได้เหรอครับ"

ตากลมใสเริ่มมีน้ำตาคลออีกรอบเพราะอยากให้คนตรงหน้ากลับบ้านด้วยกัน

"ฮ่า ๆ ไม่เอาไม่ร้องครับคนเก่ง หม่ามี้ต้องทำงานไงครับหม่ามี้ไปอยู่ด้วยไม่ได้ แต่ถ้าตอนกลางวันป๊ะป๋าน้องนิวไปทำงานน้องนิวก็มาอยู่กับหม่ามี้ได้ เอาแบบนี้ดีไหมครับกลางคืนอยู่กับป๊ะป๋ากลางวันก็มาหาหม่ามี้แล้วหม่ำของอร่อยกันทั้งวันเลย"

น้องนิวได้แต่ท้อแท้อยู่ในใจบอกใครไม่ได้ว่าหม่ามี้กลับบ้านด้วย แต่ป๊ะป๋าจีบยังไม่ติดน้องนิวเสียใจแต่งกันเลยไม่ได้เหรอ ทำไมพวกผู้ใหญ่ต้องทำอะไรให้ยุ่งยากด้วยก็ไม่รู้

"น้องนิวเอาแบบนั้นก็ได้ กลางวันมาหาหม่ามี้คนสวย"

ลูซที่หลงลูกชาวบ้านหัวปักหัวปำไม่ได้ใส่ใจแม้แต่คำว่าหม่ามี้คนสวยเสียด้วยซ้ำ นอกจากจะไม่ได้ใส่ใจว่าตัวเองหน้าตาสวยเกินผู้ชายด้วยกันตัวก็เล็กบอบบางเกินไปจนดูเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย เนื่องจากไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนก็ไม่เคยมีความรักเลย ไม่เคยรู้สึกชอบใครเลยจนเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดยังบ่นให้ออกบวชอยู่บ่อย ๆ

"น่ารักมากครับว่าแต่ตอนนี้คนเก่งของหม่ามี้หิวรึยังเอ่ย น้องนิวต้องกินนมกล่องหลังตื่นนอนไหมครับ"

"นมกล่องเหรอครับ?"

น้องนิวถึงกับมึนงงเอียงหัวด้วยความสงสัย นมกล่องคืออะไรแล้วทำไมต้องกินด้วย ส่วนลูซก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายุคสมัยนี้ไม่มีการเอานมวัวมากินจะนมสัตว์ชนิดไหนก็ไม่มีใครเอามากินเพราะคิดว่าไม่อร่อย ส่วนวัวนมที่เลี้ยงเอาไว้ก็เลี้ยงเพื่อใช้นมมาทำเนยและชีสที่เป็นวัตถุดิบในการทำอาหาร ส่วนนมสดก็จะเป็นขวด ๆ สำหรับทำอาหารทำขนมแต่จะไม่กินแบบสมัยก่อนที่มีทั้งบรรจุลงกล่องหรือขวด

"ฮ่า ๆ หม่ามี้ลืมไปเลยแต่ไม่เป็นไรน้องนิวรอแป๊บหนึ่งนะครับ หม่ามี้ขอสั่งของก่อนรอแป๊บเดียว"

ลูซรีบสั่งการให้โทนี่ตรวจสุขภาพของน้องนิวในทันทีว่ามีอาการแพ้วัตถุดิบทำอาหารบ้างหรือเปล่า ดีนะที่เมื่อวานลืมตรวจสอบแต่ไม่มีใครแพ้อะไรไม่อย่างนั้นแย่แน่ และการตรวจสมัยนี้ก็ง่ายมาก ๆ เพราะเอไอประจำตัวของแต่ละคนจะมีข้อมูลฝังไว้อยู่แล้วจึงง่ายต่อการตรวจสอบ

ระหว่างที่อุ้มน้องนิวไปนั่งรอที่เก้าอี้เด็กที่เรียกออกมาจากมิติเก็บของก็จัดการหอมแก้มลูกชาวบ้านซ้ายขวาไม่ยอมหยุด ส่วนลูกชาวบ้านอย่างน้องนิวคนเก่งก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คอยเอียงแก้มให้หอมแถมมีขอหอมคืนด้วยทำเอาลูซไม่อยากปล่อยกลับบ้านเลย เรียกว่าหลงลูกชาวบ้านแบบเต็มขั้นจนโทนี่และโจดินลอบมองหน้ากันว่าควรจะเตือนนายท่านตัวน้อยของตนอย่างไรดีว่านั่นลูกคนอื่น

"ระหว่างรอนมสดที่หม่ามี้สั่งไป น้องนิวอยากช่วยหม่ามี้ปั้นแป้งทำขนมไหมครับ"

"น้องนิวอยากช่วยครับ"

เด็กแก้มยุ้ยยิ้มหวานอวดความน่ารักเต็มที่ทำเอาคนมองใจละลาย แม้แต่โจดินกับโทนี่ก็อยากร่วมมือกับลูซเพื่อขโมยลูกชาวบ้านขึ้นมาบ้างแล้ว ดูตาแป๋ว ๆ นั่นสิ

"นี่ครับหม่ามี้เตรียมแป้งไว้แล้วตอนน้องนิวหลับอยู่ มีสีเหลือง สีม่วง สีเขียว สีเทา สีฟ้า น้องนิวอยากปั้นเป็นรูปอะไรก็ได้ครับแต่ต้องไม่ชิ้นใหญ่เกินไปเพราะเดี๋ยวจะไม่สุกเอาได้ แบบอันนี้หม่ามี้เอาสีเทากับสีฟ้าปั้นเป็นฉลามตัวจิ๋ว สีเหลืองเป็นเป็ดน้อยตาสีเขียว น่ารักไหมครับ"

ลูซที่ชอบของน่ารักอยู่แล้วเป็นทุนเดิมจึงพ่วงความสามารถพิเศษคือการประดิษฐ์สิ่งของน่ารักหรือศิลปะต่าง ๆ ได้ด้วย งานปั้นบัวลอยที่ควรจะเป็นลูกกลมธรรมดาก็กลายเป็นสัตว์ตัวน้อยนิดและดอกไม้หรือผลไม้ต่างๆ ปั้นอวดน้องนิวจนเด็กน้อยอัจฉริยะวัยสามขวบตื่นตาตื่นใจจนกลายเป็นเด็กตามอายุได้อย่างไม่ยากเย็นเลย

"น้องนิวชอบเป็ดน้อย คุณฟักทองก็น่ารัก หม่ามี้ ๆ น้องนิวเอาโลมาด้วย"

เนื่องด้วยยังเด็กเกินกว่าจะควบคุมมือตัวเองให้ได้อย่างใจจึงกลายเป็นน้องนิวช่วยเลือกสีกับสิ่งที่อยากได้โดยมีลูซคอยปั้นให้ ทั้งโทนี่และโจดินที่ระบบประมวลผลเริ่มทำงานก็เข้าใจสิ่งที่เรียกว่าการปั้นแป้งบัวลอยจนเข้าใจดีแล้ว ก็ร่วมลงมือปั้นบัวลอยแบบหุ่นยนต์ด้วยความเร็วสูงจนสุดท้ายก็มีบัวลอยลูกเล็กน่ารักเต็มกะละมังที่เตรียมไว้

"คิก ๆ น้องนิวชอบมากเลย"

เมื่อเห็นว่าบรรดาตุ๊กตาแป้งปั้นเต็มกะละมังคุณชายนีโอ โรห์นก็ทำการแจกยิ้มหวานด้วยความอารมณ์ดี ทั้งยังใจดีให้รางวัลทั้งคนทั้งหุ่นยนต์ด้วยการหอมแก้มคนละฟอดอีกด้วย

"น่ารักเกินไปแล้ว แบบนี้หม่ามี้ขโมยหนูจากป๊ะป๋าของหนูได้ไหมเนี่ย"

เพราะโดนความน่ารักเข้าโจมตีสุดท้ายลูซก็เผลอตัวเผยความในใจออกมาจนทั้งเด็กน้อยและหุ่นยนต์ได้ยินกันถ้วนหน้า จากนั้นก็พากันหัวเราะจนเสียงดังลั่นห้องอย่างอารมณ์ดี

"หม่ามี้ไม่ต้องขโมย น้องนิวมาหาเองกะได้เดี๋ยวกลับห้องไปเก็บของเดี๋ยวนี้เลย"

เด็กน้อยที่อยากได้หม่ามี้ใจจะขาดก็รีบเสนอตัวทันที ยิ่งทำเอาลูซมันเขี้ยวจนต้องกอดฟัดกันอีกรอบก่อนจะสอนเด็กน้อยแสนน่ารักเสียใหม่เพราะกลัวจะโดนโจรมาลักพาตัวเอาได้

"ถึงหม่ามี้จะพูดแบบนั้นแต่ก็ขโมยน้องนิวไม่ได้นะครับมันผิดกฎหมาย และป๊ะป๋าของน้องนิวก็จะเสียใจมากๆ ด้วย แต่หม่ามี้สามารถขออนุญาตป๊ะป๋าของน้องนิวได้ถ้าอยากพาน้องนิวมาเล่นที่บ้าน แบบนี้ดีไหมครับป๊ะป๋าจะได้ไม่ร้องไห้เพราะคิดถึงน้องนิวไงครับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ แต่หม่ามี้ต้องหาน้องนิวทุกวัน"

"ตกลงครับผม น้องนิวก็ต้องอ้อนขอป๊ะป๋ามาหาหม่ามี้ทุกวันด้วยนะครับ"

ลูซจัดการหอมแก้มหอมหัวลูกชาวบ้านจนหนำใจก็จัดการอุ้มเด็กน้อยให้นั่งเก้าอี้เด็กรอ ในขณะที่ตนลุกออกไปต้มนมวัวที่สั่งมาในเดือดก่อนจะเติมน้ำผึ้งจนหอมหวานแล้วใส่แก้วแบบมีหูจับของเด็กมาให้น้องนิวยกขึ้นกินเอง

"อันนี้เรียกว่านมรสน้ำผึ้ง ทำจากนมวัวต้มจนเดือดใส่น้ำผึ้งให้ได้รสหอมหวาน แต่เพราะยังร้อนอยู่น้องนิวต้องเป่าก่อนแล้วค่อย ๆ จิบทีละนิดนะครับ แต่วันนี้เรามีโทนี่คอยช่วยน้องนิวไม่ต้องเป่าเองก็ได้"

โทนี่จับแก้วนมแล้วแผ่ไอเย็นเข้าไปที่แก้วจนนมที่ต้มมาได้อุณหภูมิที่อุ่นกำลังดีเด็กน้อยดื่มได้ก็ปล่อยมือออก

"เรียบร้อยแล้วครับ คุณชายน้องนิวดื่มได้เลย"

"ขอบคุณครับคุณโทนี่"

น้องนิวที่ไม่เคยรู้จักการดื่มนมสดหรือนมน้ำผึ้งที่หม่ามี้ทำให้มาก่อน สิ่งนี้ไม่เคยมีในจักรวรรดิน้องนิวรู้ ดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงดีใจมาก ๆ ที่ตนจะได้เป็นคนแรกที่ได้ดื่มมัน

มือเล็กค่อย ๆ ประคองแก้วนมที่มีหูจับสองข้างขึ้นมาอย่างตั้งใจ น่ารักจนใจเจ็บถึงขั้นโทนี่แอบถ่ายคลิปคุณชายน้อยดื่มนมครั้งแรกกันเลยทีเดียว

"อื้อฮือ! อร่อยมากเลยครับ หม่ามี้ ๆ น้องนิวชอบนมน้ำผึ้งที่สุดเลย หอมมากด้วย"

เด็กน้อยจิบไปชมไปจนคนทำยิ้มแก้มปริ มือเล็กทั้งสองข้างพยายามอย่างมากที่จะยกแก้วขึ้นโดยที่นมไม่หกออกจากแก้ว และเพราะความอร่อยที่เกินบรรยายนี้นี่เองที่ทำให้น้องนิวรักหม่ามี้คนสวยเพิ่มขึ้นอีกสองเท่า

"น้องนิวไม่อยากกลับบ้านไปหาป๊ะป๋าแล้ว พาป๊ะป๋ามาอยู่บ้านหม่ามี้ได้ไหมครับ บ้านหม่ามี้มีแต่ของอร่อย"