เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ

' นับแต่นี้ไปเจ้าคือซีเจียงเกอน้อยวัยสิบหกปีมีน้องชายและน้องสาวฝาแฝดที่ต้องเลี้ยงดู พ่อแม่เสียไปเมื่อสามเดือนก่อน จำไว้หากอยากมีชีวิตต่อไปเจ้าต้องสู้ชีวิต ขอให้โชคดี '

นั้นคือคำพูดของชายชราก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะผลักดวงวิญญาณเขาเข้ามาในร่างของเกอน้อยซีเจียงที่เพิ่งหมดลมหายใจไปได้ไม่นานจากอาการตรอมใจและป่วยตาย

หลังลืมตาตื่นขึ้นมาเขาจึงตระหนักได้ว่านอกจากความทรงจำของร่างนี้เขายังมีความทรงจำเก่าในชีวิตก่อนตายกลับมาอีกด้วย ทั้งที่ตอนเป็นวิญญาณอยู่นานหลายปีเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครมีชื่อว่าอะไร แต่ตอนนี้เขากลับจำได้แทบทุกอย่าง

ก่อนตายเขามีชื่อว่า เจียง เป็นพ่อครัวของร้านอาหารร้านหนึ่ง สาเหตุการตายหน้ามืดในขณะขับรถจักรยานยนต์กลับบ้านเช่า ทำให้รถพุ่งชนเสาไฟฟ้าและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ตายตอนอายุสามสิบปีคงเพราะทำงานกลับดึกติดต่อกันหลายวัน

ซีเจียงถอนหายใจอย่างปลดปลง นั่นคือชีวิตก่อนจะตายแม้เสียดายแค่ไหนก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว ชีวิตใหม่นี้ต่างหากที่เขาจะต้องกลับมาให้ความสนใจอย่างจริงจัง

ซีเจียง เกอน้อยวัยสิบหกปี มีน้องชายหนึ่งคนน้องสาวหนึ่งคนเป็นฝาแฝดกันอายุสิบปี บิดามารดาเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามเดือนก่อนในขณะที่ครอบครัวพวกเขากำลังเดินทางย้ายถิ่นฐานเพื่อมาอาศัยกับครอบครัวฝั่งบิดาที่หมู่บ้านเล็กๆ ต่างเมือง

ระหว่างทางมีโจรป่าเข้ามาชิงปล้นสะดมบิดากับมารดาจึงถูกฆ่าตายแต่โชคดีที่พวกเขาสามคนพี่น้องหนีรอดมาได้

แม้ซีเจียงจะดิ้นรนพาน้องสองคนมาจนถึงหมู่บ้านซูไฉของเมืองซานหวนที่ท่านปู่ท่านย่าอาศัยอยู่ได้ แต่เพราะความเสียใจที่ไม่สามารถช่วยชีวิตบิดาและมารดาจึงทำให้เจ้าตัวตรอมใจหนักจนจับไข้ได้ป่วยมาตลอดระยะเวลาสามเดือนและเพิ่งมาหมดลมหายใจเมื่อครู่นี้ก่อนแสงแรกของเช้าวันใหม่จะมาเยือน หลังจากนั้นเขาก็ถูกชายชราผมขาวผลักเข้ามาอยู่ในร่างเล็กๆ นี้แทนเจ้าของตัวจริง

ซีเจียงขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มองบรรยากาศภายในห้องนอนเล็กๆ ที่ฝาผนังกั้นด้วยไม้ไผ่ แม้พวกเขาสามพี่น้องจะได้พบหน้าท่านปู่ท่านย่าแล้วก็จริง แต่เพราะบ้านใหญ่นอกจากมีท่านปู่ท่านย่าอาศัยอยู่แล้วก็ยังมีท่านลุงและป้าสะใภ้พร้อมบุตรของพวกท่านรวมอยู่ด้วยอีกทั้งหมดห้าคน

ในบ้านจึงมีห้องไม่พอให้พวกเขาสามพี่น้องอาศัยด้วย ท่านลุงจึงได้มาสร้างบ้านไม้ไผ่หลังเล็กๆ ให้พวกเขาอยู่ด้านหลังไกลจากบ้านใหญ่พอสมควรซึ่งติดกับลำธารสายเล็กๆ ซึ่งเป็นเขตที่ดินของสกุลซีนั่นเอง

ตลอดสามเดือนมานี้ตัวซีเจียงที่เป็นพี่คนโตแทบไม่ได้ช่วยน้องๆ ทำมาหากินอะไรเลย แทบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าน้องฝาแฝดจะอยู่จะกินกันอย่างไร วันๆ ได้แต่นอนหมดอาลัยตายอยาก ข้าวต้มที่น้องสาวนำมาป้อนให้เพียงวันละมื้อก็แทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย และแล้วร่างกายที่ไม่สบายมานานแถมขาดสารอาหารก็ตายไปในที่สุด

หลังจากนั่งทบทวนจนรู้แจ้งแก่ใจซีเจียงเจ้าของร่างคนใหม่ก็ค่อยๆ พาร่างกายที่แสนอ่อนแรงลุกขึ้นยืนจนสำเร็จ

" บ้าจริง "

เมื่อร่างกายซวนเซจวนจะล้มลง มือเรียวผอมรีบคว้าพยุงตัวกับขอบประตูห้องนอนพร้อมคำสบถออกมาทันที ดูท่างานนี้เขาต้องทำให้ตัวเองแข็งแรงเสียก่อนแล้วค่อยมาคิดกันใหม่ว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตนี้ดี

คงเพราะร่างกายขาดสารอาหารจึงทำให้ทรุดโทรมอ่อนแรงมากขนาดนี้ หลังจากหายอาการหน้ามืดแล้วซีเจียงจึงเปิดประตูห้องออกมาก็เจอเข้ากับชานหน้าบ้านเล็กๆ เขาจึงเดินออกมานั่งลงแล้วพยายามมองหาน้องฝาแฝดทั้งสองคน

จากความทรงจำซีเจียงรับรู้เพียงว่าช่วงกลางวันน้องๆ จะหายไปเกือบทั้งวัน แล้วจะกลับมาอีกทีตอนท้องฟ้าใกล้มืดเต็มทีพร้อมข้าวต้นที่น้องสาวนำมาป้อนให้วันละหนึ่งมื้อเท่านั้น

คิดมาถึงตรงนี้ก็เกิดความสงสัยว่าเด็กสองคนนั้นหายไปไหนและไปทำอะไรกันทั้งวัน

หลังจากนั่งจนรู้สึกมีแรงขึ้นมาเล็กน้อย ร่างผอมบางจึงเดินไปทางหลังบ้านที่มีลำธารน้ำใสไหลผ่าน ฝ่ามือผอมกอบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหายแล้วกวักขึ้นล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้เล็กน้อย

พอได้ดื่นน้ำร่างกายที่อ่อนแรงก็ดีขึ้นมาซีเจียงลุกขึ้นหันมองบ้านไม้ไผ่อีกครั้ง ดูอย่างไรมันก็กระต๊อบปลายนาดีๆ นี่เอง พวกเขาสามพี่น้องนอนห้องเดียวกัน หน้าบ้านมีชานบ้านเล็กๆ ให้นั่งกันนิดหน่อย ไม่มีครัว ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีอะไรเลยที่จะเรียกว่าบ้านเต็มปากเต็มคำ

สามเดือนมานี้เด็กๆ อยู่กันได้อย่างไรนะ ซีเจียงอดคิดอย่างเวทนาไม่ได้ นึกถึงข้าวต้มเปล่าๆ ที่น้องสาวนำมาป้อนให้คนป่วยกินยิ่งพาลให้หัวใจเขาหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

การใช้ชีวิตในโลกจีนโบราณแห่งนี้เขาคงต้องสู้ชีวิตสินะ

แต่ไม่เป็นไรหรอกตอนนี้เขาได้กลับมามีลมหายใจอีกครั้งแล้ว และเขาจะไม่ยอมตายอีกเด็ดขาด คนอย่างเขาสู้ชีวิตมาตลอดตั้งแต่ก่อนตาย ต่อให้ชีวิตใหม่นี้จะดูยากลำบากกว่าขนาดไหนเขาก็ไม่ย่อท้ออยู่ดี

ซีเจียงเดินกลับไปสำรวจกระต๊อบไม้ไผ่อีกครั้ง เปิดประตูเข้าไปก็มีเพียงหมอนสามใบ ผ้าห่มบางๆ สามผืน มุมห้องมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดพับเรียงกันอยู่มองดูก็รู้ว่าทั้งสามคนมีชุดให้ใส่แค่คนละสามชุดเท่านั้น มีของใช้อีกนิดหน่อย มีกาต้มน้ำหนึ่งกาเล็กๆ เด็กๆ คงเอาน้ำจากในลำธารมาต้มดื่มเป็นแน่ และดูจากก้อนหินสามก้อนตรงพื้นข้างบ้านที่มีร่องรอยการก่อไฟและหม้อใบเล็กแขวนอยู่ใกล้ๆ กัน เด็กๆ คงใช้ตรงนี้ต้มน้ำและต้มข้าวต้ม ยิ่งคิดยิ่งทำให้ซีเจียงสงสารเด็กฝาแฝดสองคนนั้นเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว

ซีเจียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อยากรู้ว่าตอนนี้น้องๆ หายไปไหน อยากเดินตามหาแต่ร่างกายเขาก็ไม่ได้มีแรงเยอะขนาดนั้น ก่อนจะออกตามหาน้องๆ เขาต้องทำให้ร่างกายนี้มีแรงเสียก่อนเป็นดีที่สุด

มือเรียวผอมคว้ามีดพร้าที่เหน็บอยู่ข้างบ้านมาถือไว้ เดินไปตัดต้นไผ่ต้นเล็กๆ มาเหลาจนปลายมันแหลมคม เขาจะนำไม้ไผ่มาแทงปลาในลำธาร

ปลาในลำธารเยอะนักแถมตัวใหญ่มาก หากใช้วิธีนี้จะทำให้การจับปลามาทำเป็นอาหารง่ายขึ้น

เมื่อเหลาไม้ไผ่เสร็จแล้วซีเจียงก็เดินย่องลงไปยืนนิ่งๆ อยู่กลางลำธารที่ความลึกของน้ำอยู่เพียงสะโพกเขาเท่านั้น

นัยน์ตากลมโตจ้องมองตัวปลาผ่านน้ำใส่กระจ่าง มือที่ถือไม้ไผ่ยกขึ้นตั้งท่าเมื่อได้จังหวะก็จัดการแทงปลาตัวใหญ่ทันที

" เยส! "

เสียงดีใจดังออกมาเมื่อได้ปลาอย่างที่หวัง ซีเจียงถอดปลาตัวใหญ่ออกจากไม้ไผ่แหลมคมโยนมันขึ้นไปบนฝั่งก่อนที่เขาจะหันมาจัดการแทงปลาตัวใหญ่ๆ ได้อีกสองตัว

เมื่อได้วัตถุดิบทำอาหารแล้ว ซีเจียงจึงถือโอกาสอาบน้ำอาบท่าเสียเลย ใช้เวลาล้างตัวอยู่ครู่หนึ่งก็ขึ้นจากลำธารแล้วไปเด็ดใบไม้ใบใหญ่มาทำเป็นที่รองปลาแทนกะละมัง จัดการเอาเครื่องในปลาออกมาจนหมดทั้งสามตัวแต่ไม่ได้ขดเกล็ดปลาแต่อย่างใดเพราะเขาตั้งใจจะย่างปลาทานนั่นเอง

หลังล้างปลาจนสะอาดแล้วซีเจียงเหลาไม้ไผ่เพื่อนำมาเสียบปลาทั้งสามตัว เมื่อเสียบปลาเสร็จแล้วก็มาจัดการก่อไฟโดยข้างเตามีถ่านหินก้อนเล็กๆ สองก้อน มันต้องเคาะเสียดสีกันไฟถึงจะติด หาไม้มีง้ามมาทำเป็นที่วางย่างปลาไว้เขาจะได้ไม่ต้องเมื่อยมือถือปลาให้เหนื่อย เขี่ยไฟให้มันกระจายตัวปลาที่ย่างไว้จะได้ไม่ไหม้ ซีเจียงจึงละไปจัดการตัวเองในบ้าน เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จก็นำผ้าที่เปียกไปซักน้ำเปล่าในลำธารอีกครั้งก่อนจะนำชุดไปตากไว้ที่ราวตากผ้า

แม้ชุดที่ใส่จะดูรุ่มร่ามแตกต่างจากเสื้อผ้าในชีวิตก่อนมากแต่เขาก็เข้าใจได้การแต่งกายของคนในยุคนี้ไม่ต่างอะไรกับหนังจีนที่เคยดูในทีวีเลย

เงยหน้ามองพระอาทิตย์ตอนนี้ก็คงใกล้เที่ยงเต็มที ไม่รู้ฝาแฝดทำอะไรอยู่กันแน่ อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

เมื่อปลาตัวแรกสุกดีแล้ว ซีเจียงก็จัดการนำปลาตัวต่อไปย่างต่อทันที มือเรียวหยิบฟืนมาใส่ไฟแล้วหันมาจัดการทานเนื้อปลาเพิ่มพลังงานให้ร่างกายเร็วๆ เขาจะได้เดินไปดูน้องอีกสองคนว่าทำอะไรอยู่ถึงหายไปทั้งวันแบบนี้

กว่าจะทานปลาหมด ปลาตัวที่สามก็ย่างสุกพอดี ซีเจียงจัดการห่อปลาทั้งสองตัวไว้ให้น้องแล้วนำไปไว้ในบ้าน เขาดื่มน้ำจากในกาเสร็จก็เดินออกมาปิดประตูบ้านแล้วเดินมุ่งหน้าตรงไปทางบ้านใหญ่จากความทรงจำ

ระหว่างทางมือเรียวก็ยกขึ้นจัดการม้วนผมยาวๆ ของตัวเอง คว้ากิ่งไม้ข้างทางมาปักผมแทนปิ่นไว้อย่างแน่นหนา สายตามองสอดส่องไปทั่วบริเวณอย่างคนช่างสังเกตเห็นอะไรที่สามารถทานได้ก็หมายตาเอาไว้ ตอนเดินกลับจะได้แวะเอาไปทำของกินกัน

เดินมาสักพักเขาก็เห็นหลังบ้านที่สร้างด้วยอิฐอยู่ไม่ไกล แต่พอยิ่งเดินเข้าไปใกล้คิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันยุ่ง

" เลี้ยงเสียข้าวสุก! เจ้าสองคนพี่น้องตั้งใจจะถ่วงเวลาใช่หรือไม่ "

หากจำไม่ผิดผู้หญิงที่ยืนเท้าสะเอวค้ำหัวเด็กๆ อยู่นั้นมันป้าสะใภ้ของซีเจียงภรรยาท่านลุงซีถ่งชื่อว่านางลั่วหลัน

" ขอโทษเจ้าค่ะ/พวกข้าจะรีบซักให้เสร็จขอรับ "

และเด็กสองคนนั้นที่กำลังซักผ้ากองใหญ่อยู่มันน้องสาวและน้องชายฝาแฝดของซีเจียงหนิ

" รีบซักผ้าให้เสร็จแล้วตักน้ำให้เต็มโอ่งไม่เช่นนั้นพวกเจ้าอดได้ข้าวสารกลับไปทานแน่ "

ซีเจียงทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าป้าสะใภ้กำลังจะเดินเข้าบ้านไปเขารีบรั้งไว้ทันที

" หมายความเช่นไรที่ท่านกล่าวว่าจะไม่ให้ข้าวสารน้องข้ากลับไปทาน "

ลั่วหลันหันขวับมามองซีเจียงอย่างตกใจ ไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้ที่ตกใจแต่น้องฝาแฝดทั้งสองก็ตกใจไม่แพ้กัน แตกต่างกันตรงที่เด็กๆ ดีใจที่พี่ชายหายจากอาการป่วยแล้ว ส่วนป้าสะใภ้กลับตกใจที่ซีเจียงมาได้ยินสิ่งที่นางกล่าวกับเด็กๆ สองคนนี้

" ว่าอย่างไรเล่าป้าสะใภ้ "

ซีเจียงรีบคว้าร่างน้องๆ สองคนมากอดไว้ก่อนจะเงยหน้ามองป้าสะใภ้อีกครั้งอย่างไม่พอใจกับการกระทำของนาง อย่าบอกนะที่น้องๆ หายไปทั้งวันเพราะต้องมาทำงานบ้านแทนป้าสะใภ้แลกข้าวสารเพียงวันละหนึ่งมื้อ