Dear Senior the Series รุ่นพี่ที่รัก คู่กัด

บทที่1

ไอ้เด็กนี่

ฉันนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะหินอ่อนในบ้านอย่างผ่อนคลาย การได้นั่งอ่านหนังสือเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศของลมที่พัดใบไม้ปลิวเเละกลิ่นหอมของโอวัลตินเเก้วโปรดมันช่างดีมากจริงๆ 

“วันนี้จะฟังเพลงอะไรดีนะ” เตชินท์พูดลอยๆพร้อมกับเสียบหูฟังสีขาวเส้นยาวเข้ากับเครื่องโทรศัพท์ ก่อนที่จะเปิดเพลงสบายๆเเละนั่งอ่านหนังสืออย่างมีความสุขจนกระทั่ง

“สองรัก ฉันรับไม่ไหวววว เธอมีหนึ่งใจเเต่ให้ไปสองรักทั้งเขาเเละฉัน ฝันไปหรือเธอ” เสียงเพลงที่ร้องออกมาจากปากของชายหนุ่มข้างบ้านก็ดังขึ้นพร้อมเสียงของกีต้าร์ที่ดังมากจนถึงขั้นรบกวนเเก้วประสาทของฉัน

“โอ๊ย จะร้องเพลงอะไรเสียงดังขนาดนั้นว่ะ” เตชินท์หงุดหงิดขึ้นมาก่อนจะเดินไปเกาะรั่วบ้านข้างๆเพื่อมองหาต้นตอของเสียง

“นี่ เบาเสียงหน่อยได้มั้ย มันดังรบกวนคนอื่น” เตชินท์พยายามที่จะตะโกนบอกให้ชายหนุ่มอีกฝ่ายลดเสียงเเต่ก็ไม่เป็นผล

“เธอบอกเหตุผลที่หยุดความรัก ระหว่างฉัน เพราะเธอไม่รู้ว่าจะรักเขามากกว่ามั้ย” เเละดูเหมือนว่าเสียงเพลงนี้จะยิ่งดังขึ้นเสียด้วย เตชินท์ตัดสินใจเดินไปหยิบขวดน้ำพลาสติกใส ก่อนจะกลับมาเกาะรั้วที่เดิม เตชินท์ออกเเเรงทั้งหมดที่มีโยนขวดเข้าไปในบ้านของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

“โอ๊ย ใครปาอะไรมาว่ะเนี่ย” ไต้ฝุ่นร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดพลางหันมาทางที่เตชินท์ยืนอยู่

“โยนมาทำไมเนี่ย เจ็บนะรู้ป่ะ”

“ถ้าเจ็บงั้นก็ช่วยเงียบๆหน่อยได้มั้ย คนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง ร้องเพลงก็เพี้ยนยังจะอยากร้องอีก” เตชินท์ถอนหายใจ

“เเกว่าใครร้องเพี้ยน” ชายหนุ่มเดินมาทางรั้วบ้านก่อนจะยืนเท้าเอว

“จะมีใครล่ะ ก็คุยกันอยู่เเค่สองคนฉันว่าหมาล่ะมั้ง” เตชินท์ส่ายหน้า

“อ้าว ไอ้เด็กนี่กวนตีนหรอ อยากโดนใช่ป่ะ”

“เบื่อพวกชอบใช้กำลัง ในสมองนายคงมีเเค่ชกต่อยสินะ ถึงว่าเกรดไม่ดี”

“นี่ฉันอายุมากกว่าเเกนะ”

“อายุมากกว่า เเต่ทำตัวไม่น่านับถือ ฉันก็ไม่นับว่าเป็นพี่ ไปดีกว่าไม่อยากเสียเวลาอ่านหนังสือ เเล้วก็ถ้าไม่อยากโดนขวดอีกก็เบาๆหน่อยละกัน”

“ไม่เบาเว้ย ถ้าเล่นเบาเขาจะเรียกเล่นดนตรีหรอ”

“งั้นก็เเล้วเเต่นะ” เตชินท์ที่ไม่อยากเสวนาด้วยก็รีบตัดบทก่อนที่จะเดินหันหลังออกมา เเต่ทว่าชายหนุ่มข้างบ้านกลับเปิดลำโพงให้ดังขึ้นเละเเหกปากร้องเพลงมาทางบ้านของเขาซะอย่างงั้น

“สองรัก ฉันรับไม่ไหววว เธอมีหนึ่งใจเเต่ให้ไปสองรัก ทั้งเขาเเละฉัน ฝันไปหรอเธออ” ไต้ฝุ่นหันมาเยาะเย้ยเตชินท์ที่หันกลับไปมอง เเต่ไม่ทันไรก็มีเสียงตะโกนมาจากบ้านอีกฝั่ง

“โอ๊ยยย ไอ้ไต้ฝุ่น มึงจะร้องเพลงอะไรดังนักหนา กูรำคาญเสียงมึงเนี่ย ร้องเพลงยังไงให้เหมือนควายออกลูกห้ะ ร้องไม่เพราะก็หยุดร้องเถอะ กูแก่แล้วปล่อยให้หูกูได้พักบ้าง” เสียงของหญิงชราพูดขึ้นก่อนที่ยายศรีจะเดินออกมาพร้อมกับถือถุงขยะมาทิ้ง

“อุ้ยย ขอโทษครับยาย ผมอินไปหน่อย” ไต้ฝุ่นรีบปิดลำโพงทันทีพลางส่งยิ้มให้ยาย ส่วนเตชินท์ที่มองอยู่ก็ยืนขำ ทว่าสิ่งนั้นทำให้ชายหนุ่มข้างบ้านหันหน้ามาเเยกเขี้ยวใส่เตชินท์อย่างอาคาด

“สมน้ำหน้า” เตชินท์พูดก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป

“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กเวร” พูดจบไต้ฝุ่นก็เก็บกีต้าร์อย่างหงุดหงิดก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนบ้าน

เตชินท์เดินเข้าบ้านพลางเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน เมื่อถึงห้องนอนของตน เตชินท์ก็วางหนังสือลงบนโต๊ะก่อนที่จะนั่งเเละมองไปที่รูปถ่ายของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ

ปีที่เเล้ว

ปัจจุบัน

“พรุ่งนี้เเล้วสินะ โรงเรียนใหม่จะเป็นยังไงกันนะ”เตชินท์ได้เเต่พูดบ่นกับตัวเองก่อนที่จะมองไปยังถ้วยรางวัลในห้องที่วางไว้บนชั้นอย่างเรียบร้อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ตุลย์ ว่างมั้ยลูก” เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น

“ว่างครับ เเม่มีอะไรให้ผมช่วยหรอครับ” เตชินท์รีบเอื้อมมือมาเปิดประตูทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกของมารดา

“พอดีเลย เเม่ว่าจะทำคุกกี้เเล้วก็ทำเเกงเขียวหวานไว้รอพ่อ ตุลย์มาช่วยเเม่ทำมั้ยลูก” 

“ก็ได้นะครับ ผมว่างพอดี” เตชินท์ยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ

“งั้นเดี๋ยวเเม่ไปรอที่ครัวนะลูก”

“ได้เลยครับ” เตชินท์ดีดตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ก่อนที่จะเปิดประตูเเละเดินลงไปข้างล่าง 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในครัวก่อนที่จะหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ เขาหยิบเครื่องครัวเเละอุปกรณ์ทำขนมที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยเเล้วเริ่มทำขนมอย่างตั้งใจ 

เตชินท์เเละมารดาชอบเข้าครัวทำอาหาร ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้เก่งเเค่วิชาการเเต่เรื่องงานบ้านเตชินท์คนนี้ก็ไม่เคยพลาด ไม่ว่าจะเป็นการทำขนมหรือการทำกับข้าวฝีมือของเขาก็ไม่เเพ้การเรียน

ติ้ง

เสียงของเตาอบดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบถุงมือกันความร้อนขึ้นมาใส่พลางเปิดเตาเเละหยิบถาดขนมที่อบเรียบร้อยออกมา

“หุ้ย น่าตาออกมาน่ากินนะเนี่ย” เสียงของมารดาเอ่ยชมลูกชาย

“เเน่นอนสิเเม่ ผมเป็นคนทำนะ” เตชินท์วางถาดขนมลงบนโต๊ะพลางถอดถุงมือกันความร้อนออก

“ลูกเเม่ทำอะไรก็เก่งไปหมดอยู่เเล้วครับ” มารดายิ้มส่ายหัวเบาๆ 

“ทำไมเเม่ทำเเกงเขียวหวานหม้อใหญ่จัง”

“ก็เเม่ทำเผื่อยายศรีเเล้วก็บ้านน้าพิมพ์ด้วยไงลูก  เมื่อวานก่อนยายศรีเเกทำข้าวต้นมัดมาฝากบ้านเรา เเล้วเมื่อวานน้าพิมพ์เขาก็เอาขนมจีนน้ำยามาฝากบ้านเรา วันนี้เเม่เลยตั้งใจทำเเกงเขียวหวานไปฝากสองบ้านนั้นด้วย”

“อ่อ เข้าใจเเล้วครับ”

“เข้าใจเเล้วก็ตักเเกงเขียวหวานไปให้ยายศรีเเล้วก็บ้านน้าพิมพ์ด้วยนะ” 

“ผมนี้นะ” เตชินท์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“ก็ใช่นะสิ เดี๋ยวเเม่ต้องล้างจานก่อน เนี่ยดูสิจานกองเต็มหมดแล้ว เราก็รีบตักเเกงไปให้เขาได้เเล้วเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน” 

“ก็ได้ครับ” เตชินท์พยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบถ้วยจากชั้นวางลงมา เขาจะบรรจงตักอาหารที่กำลังร้อนกรุ่นใส่ถ้วยเเละเดินออกไปจากบ้าน

หน้าบ้าน

“ยายศรีครับ”

“อ้าว ตุลย์มีอะไรหรือป่าวลูก”

“พอดีวันนี้เเม่ทำเเกงเขียวหวาน เเม่เลยให้ผมเอามาให้คุณยายน่ะครับ” เตชินท์ยื่นถ้วยแกงเขียวหวานให้อีกฝ่าย

“ขอบใจมากลูก เดี๋ยวยายไปเอาถ้วยมาเปลื่ยนดีกว่า เดี๋ยวตุลย์รอยายเเปปนึงนะลูก”

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมกลับมาเอาถ้วยนะครับ ผมขอเอาเเกงอีกถ้วยไปให้บ้านน้าพิมพ์ก่อน” เตชินท์หันไปบอกหญิงชราที่กำลังจะเดินเข้าบ้าน

“โอเคลูก”