Novel-novel oleh LittleGhost

"คุณหนูคุณชาย เจ้านี่คือลูกตะขบเรืองแสงจากต้นตะขบกลายพันธุ์ค่ะ ถึงจะกินไม่ได้แต่มันเรืองแสงได้เหมือนหลอดไฟเลยนะคะ""เดลจ้อบมั่ก ปี้จายจื้อห้ายโหน่ย"ปกติน้องเดลจะสวมจี้ห้อยคอที่ใช้แทนบัตรประจำตัว และทำหน้าที่แทนบัตรเงินสดติดตัวตลอด แต่ยัยตัวน้อยกลับหันไปอ้อนเจ้าแฝดให้ซื้อของให้แทน ดูจากดาวอังคารยังร

"บ้านดินหรือครับ? แล้วนี่เริ่มทำกันตอนไหน ทำไมไม่เห็นจะบอกซินเลย""เอาน่า พ่อแค่อยากทดลองดูก่อน แต่ว่ามันได้ผลดีอยู่นะแค่ต้องพัฒนาอีกเล็กน้อย รับรองว่าการขยายพื้นที่ใช้สอยลงใต้ดินนั้น ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว"เมื่อเห็นว่าผมเริ่มสนใจ พ่อก็เริ่มเล่าถึงการใช้พลังในการขุดเจาะดิน ไปจนถึงการใช้

ตอนที่หกสิบห้าโลกยุคใหม่(ตอนจบ)หลังจากไทรออนเป็นที่รู้จักของผู้คน ก็เริ่มมีการติดต่อซื้อขายและแลกเปลี่ยนระดับประเทศมากขึ้น ไม่เพียงแค่ในภูมิภาคที่เริ่มมีการติดต่อขอความช่วยเหลือเข้ามา แต่ในภูมิภาคที่เต็มไปด้วยประเทศมหาอำนาจทั้งหลาย ก็เริ่มมีการเดินทางมาทำการค้าด้วยไม่ต่างกันในทุกวันมีผู้คนมากมาย

ผมเอ่ยแซวออกมาก่อนจะหันไปมองเจ้าแฝดที่เงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่แต่ละคนจะกระโดดไปมาพร้อมกับชูมือขึ้นฟ้า ประหนึ่งท่าแปลงร่างของยอดมนุษย์ในการ์ตูนก็ไม่ปาน ส่วนน้องเดลไม่สนอะไรเลยนอกจากนอนอุตุอยู่ในเปลเด็ก ไม่ได้ตื่นขึ้นมาดีใจร่วมกับพี่ชายทั้งสาม"ไทออน? เย้ๆ น้องคอสชอบมาก""เท่มาก น้องแทนให้สามผ่านเลย""ถ

"แต่พี่ว่าแบบนี้ก็ดีนะ เหมือนโลกกำลังบอกพวกเราว่าถ้าใช้ชีวิตเหมือนคนยุคหินพวกเราถึงจะรอด""จริงด้วยครับ พอพวกเราหันมาใช้พวกสัตว์กลายพันธุ์ในการเดินทาง ก็แทบไม่เจอการโจมตีทั้งจากซอมบี้คนหรือซอมบี้สัตว์อีกเลย เห็นจะมีก็แค่พวกเรานี่แหละที่ไปล่าซอมบี้กันเอง"ผมและพี่ตรีหันมองหน้ากันประหนึ่งไขความลับของโ

ตอนที่หกสิบสี่ไทรออนหลังจากการส่งของผ่านลุล่วงไปด้วยดีและกลับบ้านอย่างปลอดภัย เมื่อทุกคนรู้ข่าวเรื่องที่เจ้าแฝดอยากจะสร้างบ้านใหม่ เรื่องนี้ก็กลายเป็นแผนการใหญ่ของคนทั้งค่ายขึ้นมาทันทีนั่นก็เพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่า ผู้นำของค่ายต้นไม้โบราณนั้นบริหารงานด้วยความยุติธรรมเพียงใด ทำให้ทุกคนล้วนอยากตามหาญ

หลังจากเรื่องทุเรียนถูกส่งมอบให้ทางจักรวรรดิไปว่าค้นพบผลไม้ชนิดใหม่ในสวนหลังบ้าน ทั้งยังเป็นผลไม้ตั้งเดิมจากโลกเก่าทั่วทั้งจักรวรรดิต่างก็พากันตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก ยิ่งรู้ว่าต้นทุเรียนที่ว่ามีอยู่ในสวนข้างร้านหมูปิ้งอวกาศของครอบครัวท่านนายพล บรรดาคนที่อยากพบเจอต้นทุเรียนเป็นขวัญตาต่างก็พากันตีตั

ตอนที่เจ็ดสิบห้า (ตอนจบ)ลูซได้แต่ปลงตกเมื่อลูกชายคนสุดท้องดันชอบกลิ่นของเจ้าต้นที่อยู่ตรงหน้า แถมยังทำหน้าอ้อนสุดชีวิตเพื่อจะได้ลิ้มรสมันสักครั้ง แล้วคนเป็นป๊ะป๋ากับหม่ามี้จะทำอะไรได้นอกจากต้องตามใจเจ้าตัวน้อยไปก่อน ส่วนบรรดาคนอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่าจะวิ่งหนีไปไหมถ้าหากลูซปอกเปลือกมันขึ้นมา ว่าแต่เรายังม

เพราะนอกจากจะมีหมูปิ้งและมีเมนูพิเศษในบางวันแล้ว ต้นไม้ผลที่ปลูกเอาไว้จำนวนมากก็ได้รับอนุญาตให้ลูกค้าที่นั่งพักผ่อนสามารถเก็บกลับไปได้ด้วย เนื่องจากลูซปลูกเอาไว้เป็นจำนวนมาก แต่จะเก็บขายก็ขี้เกียจทำจะปล่อยทิ้งก็เสียดาย จึงเปลี่ยนเป็นการปล่อยให้ลูกค้าได้เล่นสนุกรับบทคนสวนเข้าไปเก็บผลไม้หรือแม้แต่ผักท

ตอนที่เจ็ดสิบสี่ร้านหมูปิ้งอวกาศถูกผู้คนทั้งจักรวรรดิให้ความสนใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นเมนูที่ทานง่ายอิ่มนานราคาไม่แพง และที่สำคัญคือเจ้าของร้านและพนักงานในร้านที่เรียกได้ว่าทำเอาคนที่มีเวลาต้องหาทางมาเยี่ยมเยือนสักครั้ง"หมูปิ้งอร่อยๆ ครับผม หมูปิ้งไม้ละสามเหรียญ ข้าวเหนียวห่อละห้าเหรียญเท่านั้

"มี้ม่ะย้อง โอ๋ๆ" ลูมินที่เห็นหม่ามี้ร้องไห้ก็รีบปลอบทันทีลูซที่เห็นลูกชายเดินมาหาก็รีบย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนจะโดนสองมือกลมป้อมช่วยเช็ดน้ำตา แต่ที่ทุกคนในงานต้องยิ้มขำก็เพราะตอนนี้ใบหน้างดงามเลื่องชื่อของลูซกำลังถูกลูกชายสุดที่รักละเลงครีมเค้กจนเปื้อนแก้มไปเรียบร้อย"คิกๆ มี้เปงเค้ก" น

ตอนที่เจ็ดสิบสามหลังจากประกาศเรื่องร้านออกมาแล้วน้องนิวก็เดินไปหาป๊ะป๋ากับหม่ามี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มแฉ่งออกมาอยากภูมิใจว่าทำหน้าที่สำเร็จ ก่อนจะเป็นคาร์ลและลูซที่เอ่ยปากขอบคุณแขกทุกคนที่มาร่วมงาน รวมถึงทุกคนที่ดูถ่ายทอดสดผ่านช่องของน้องนิว ตามด้วยลูซที่พูดกล่าวถึงความภาคภูมิใจในลูกชายตัวน้อยทั