LOGINShare
บทที่ 337
Latest chapter
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 389
"ย่างย่าง ผมไม่รู้เรื่อง" หรงอวี้พลันละสายตาไปทางอื่นแค่มองสีหน้าท่าทางของหรงอวี้ ซูย่างก็เดาเรื่องราวได้เกินครึ่งแล้ว การที่เขาไม่ยอมพูดให้ชัดเจน นั่นแหละคือคำตอบที่แท้จริงในเมื่อเขาไม่ยอมพูด ซูย่างก็ไม่อยากคาดคั้น"ในเมื่อคุณไม่อยากตอบคำถาม ฉันก็จะไม่ถามคุณอีก แต่หรงอวี้ ฉันไม่มีวันยอมแพ้แน่" ซูย่างกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปถ่ายคราวก่อน หรือสร้อยข้อมือในครั้งนี้ มันก็ทำให้ซูย่างเริ่มเกิดความสงสัยในความทรงจำของตัวเองขึ้นมาอย่างหนัก ซึ่งหรงอวี้ก็คงไม่มีทางบอกความจริงกับเธอแน่ซูเมี่ยนเองก็ไม่ต้องไปคิดหวัง ถึงตอนนี้ หนทางเดียวที่เธอจะเจาะเวลาหาความจริงได้ก็คือหรงอินเท่านั้นเธอจึงไปหาหรงอินอีกครั้ง แต่เมื่อนำสร้อยข้อมือไปให้หรงอินดู อีกฝ่ายกลับไม่คุ้นตาสักนิด"พี่ซูย่าง พนักงานคนนั้นจำผิดหรือเปล่าคะ? ยังไงพี่ก็ได้ยินมาแค่แซ่ พนักงานที่เคาน์เตอร์พูดเองว่า ชื่อของลูกค้าต้องเป็นความลับ แล้วพวกเขาจะบอกข้อมูลคนซื้อกับพี่ง่าย ๆ ได้ยังไง?"ซูย่างพยักหน้า สิ่งที่หรงอินพูดมาใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เธอเองก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับเ
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 388
เวลานี้ จิตใจของซูย่างถูกเรื่องดังกล่าวรบกวนจนปั่นป่วนไปหมด “ได้ค่ะ แต่ฉันขอเอาไปทำธุระบางอย่างก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกสองสามวันจะเอามาให้”“ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง”บริษัทหรงซื่อ หลังแจ้งประชาสัมพันธ์แล้ว ซูย่างก็ไปนั่งรอหรงอวี้ที่โซนรับรอง ครั้งนี้ เธอไม่ได้รีบร้อนอยากเจอหรงอวี้ในทันที เพราะในหัวกำลังสับสนวุ่นวาย ไม่รู้ควรจะเริ่มซักถามถึงต้นสายปลายเหตุอย่างไรดีรอไม่ถึงห้านาที หรงอวี้ก็วิ่งออกมาจากลิฟต์ด้วยความร้อนรน พนักงานธุรการหันมองซูย่างด้วยความฉงน เพราะคนที่ทำให้หรงอวี้ลงมารับด้วยตัวเองได้นั้น ย่อมมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาแน่นอนตลอดทาง หรงอวี้และซูย่างต่างรักษาท่าทีเย็นชาห่างเหิน สุดท้ายก็เป็นหรงอวี้ที่ทำลายความกระอักกระอ่วนใจขึ้นก่อน “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหาผมล่ะ?”“พอดีมีเรื่องจะถามคุณน่ะ” ซูย่างตอบเสียงเย็นชาซูย่างเดินตามหรงอวี้เข้าไปในห้องทำงาน ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงของเวินจ่านดังขึ้นมา “พี่อวี้คะ ทำไมประชุมอยู่ดี ๆ ถึงรีบร้อนออกไปล่ะ? คุณหนิงหย่วนยังรออยู่นะ”เวินจ่านวิ่งออกมา แต่พอเห็นซูย่างก็ชะงักไปในทันใดก่อนปั้นหน้ายิ้มถามว่า “คุณซู เป็นคุณเองเหรอคะ?”ซูย่างมองเวินจ่านด้วยค
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 387
ความทรงจำพรั่งพรูท่วมท้นจิตใจ ความเจ็บปวดรุกเร้าเข้ามาประหนึ่งกำลังสาวเส้นไหมออกจากรัง ซูย่างคิดว่าชั่วชีวิตนี้เพียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ ก็จะจมดิ่งลงไปในห้วงเวลาแห่งอดีต เธอจึงปิดประตูห้องแน่น ราวจะกักขังความเจ็บปวดเอาไว้ที่หลังประตูบานนั้นซูย่างกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ครั้งก่อนเธอบังเอิญเจอรูปถ่ายใบนั้นในหนังสือเล่มหนึ่ง จึงรื้อค้นหนังสือทุกเล่มบนชั้นวาง แต่ก็ไม่พบรูปถ่ายใบที่สองซูย่างเปิดกล่องเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า กล่องนี้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่เคยให้ ข้างในยังมีเครื่องประดับที่แม่ทิ้งไว้เมื่อเปิดออกดู นอกจากกำไลหยกโบราณเหล่านั้นแล้ว เธอก็พบสร้อยข้อมือแปลกตาเส้นหนึ่งวางอยู่ที่ชั้นล่างสุดซูย่างหยิบสร้อยข้อมือเส้นนั้นขึ้นมาดู สีบนโลโก้ปั๊มทองสัญลักษณ์แบรนด์คาร์เทียร์หลุดลอกไปแล้วเครื่องประดับที่เป็นงานฝีมือประเภทนี้ จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างดีทุกวันถึงจะคงสภาพสมบูรณ์งดงามได้ดังเดิม แต่สร้อยข้อมือเส้นนี้กลับถูกทิ้งขว้างให้อยู่ในกล่องเครื่องประดับอันเย็นเยียบมานานถึงสามปีเต็มเพียงแต่ว่า เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสร้อยข้อมือเส้นนี้เลยจริง ๆเดี๋ยวก่อ
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 386
แม่ฝู่ตรงเข้ากุมมือเธอทันที "หยาฮุ่ย แม่ขอโทษนะลูก""แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไรกันแน่?" ผู้เป็นลูกสาวนึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาชอบกลและก็เป็นไปตามคาด แม่ฝู่พูดเสียงสั่นเครือ "หยาฮุ่ย แม่กับพี่แกผิดต่อแกเหลือเกิน แต่เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิง แกยอมรับผิดเถอะนะ"ฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองมารดาด้วยความตื่นตะลึง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากของคนเป็นแม่"แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไร? แม่รู้เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิงแล้วเหรอ? งั้นแม่ก็ควรรู้สิว่าเรื่องนี้หนูไม่ได้เป็นคนทำ! เป็นฝีมือกู้อวี่หนิงต่างหาก หล่อนจงใจใส่ร้ายหนู!" ฝู่หยาฮุ่ยเบิกตากว้างขอบตาของแม่ฝู่แดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกขณะพูด "หยาฮุ่ย คิดซะว่าแกทำเพื่อตระกูลฝู่แล้วกัน...""หึ เพื่อตระกูลฝู่เหรอคะ? ที่แท้แม่ก็ตั้งใจจะเสียสละหนูสินะ? เป็นเพราะซูย่างใช่ไหม? เพราะนังนั่นใกล้หาหลักฐานเจอแล้ว เพื่อปกป้องกู้อวี่หนิง พวกแม่ถึงได้ยอมเสียสละหนูใช่ไหม?" หยดน้ำตาของฝู่หยาฮุ่ยร่วงเผาะเธอเพิ่งตระหนักได้ในเวลานี้เองว่าตนเองนั้นช่างน่าหัวเราะแค่ไหน หลงนึกว่าตนเป็นลูกที่แม่รักมากที่สุด และท่านก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเธอออกไป แต่ใครจะไปคิด
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 385
หลังเหตุการณ์ที่สนามม้า เมื่อซูย่างได้รับความช่วยเหลือ เวินจ่านก็ระบายโทสะด้วยการขอซื้อม้าตัวที่ซูย่างขี่ แล้วสั่งให้ถลกหนังมันทั้งเป็นและหลังจบเหตุการณ์ที่หมู่บ้านลู่หลิง เวินจ่านก็จัดการซ้อมคนของตัวเองที่ส่งเข้าไปในบ้านหลังนั้นจนปางตายวิธีการที่อำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้ กู้อวี่หนิงย่อมไม่กล้าทำ!เธอปาดน้ำตา โยนโทรศัพท์มือถือไปอีกทาง คนเดียวที่เธอพึ่งพาได้ในเวลานี้ ก็มีเพียงฝู่เฉินซีเท่านั้นก่อนออกจากบ้าน เธอจงใจทิ้งของสิ่งหนึ่งไว้ให้แม่ฝู่ ป่านนี้อีกฝ่ายน่าจะใกล้เห็นแล้วตระกูลฝู่ แม่ฝู่กำลังทานมื้อค่ำ วันนี้ทั้งวันเธอไม่เห็นหน้ากู้อวี่หนิง เห็นก็แต่เพียงฝู่เฉินซีเดินไปเดินมาเท่านั้น “อวี่หนิงล่ะ? ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลย?”สีหน้าของฝู่เฉินซีดูย่ำแย่ “เธอกลับไปบ้านตระกูลกู้แล้วครับ”แม่ฝู่มองลูกชายด้วยแววตาลุ่มลึก “แกจะปกป้องอวี่หนิงให้ดีใช่ไหม?”เมื่อเห็นลูกชายพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น แม่ฝู่ถึงได้วางใจเมื่อเดินไปที่ห้องรับแขก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะวางของ หลังคลี่ออกดูถึงได้รู้ว่าเป็นผลตรวจครรภ์ของกู้อวี่หนิงด้วยความที่กู้อวี่หนิงจ้างแพทย์ส่
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 384
ประธานลู่บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ซูย่างฟังโดยละเอียด แม้จะไม่ครบถ้วนทุกถ้อยคำ แต่เนื้อหาใจความส่วนใหญ่เขาก็จำได้แม่นซูย่างรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจไม่น้อย "ประธานลู่กำลังจะบอกว่า ลู่ซือเฉิงลูกชายของคุณชอบพออยู่กับกู้อวี่หนิงงั้นเหรอคะ?"ประธานลู่พยักหน้าด้วยแววตาเคร่งขรึม "เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ เพราะถึงยังไงตอนนี้คุณหนูกู้เธอก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ขืนพูดออกไปก็มีแต่จะขายหน้ากันเปล่า ๆ ""เรื่องนั้นไม่น่าเป็นอะไรมั้งคะ ไม่ทราบว่าประธานลู่ทำเรื่องนี้เพราะเห็นแก่หน้าคุณหนูกู้ หรือว่าเพราะมีเหตุผลอื่นกันแน่?"เธอไม่เชื่อหรอกว่าลำพังกู้อวี่หนิงคนเดียว จะสามารถควบคุมผู้คนทั้งตระกูลลู่ได้อยู่หมัดคนร้ายตัวจริงผู้อยู่เบื้องหลังยังไม่ถูกกระชากหน้ากากออกมาต่างหาก!ในใจเธอมีผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง เพียงแต่ยังคิดไม่ตกว่าตระกูลลู่จะไปมีความเกี่ยวข้องกับเวินจ่านได้อย่างไรประธานลู่หลบสายตา กล่าวเพียงว่า "คุณหนูซู สิ่งที่คุณอยากฟังผมก็บอกไปหมดแล้ว เรื่องที่เหลือไม่เกี่ยวกับผมแล้วนะ"ซูย่างพยักหน้ารับ รู้ดีว่าไม่ควรต้อนคนให้จนตรอกเกินไปเมื่อเดินออกมาจากบริษัทลู่ซื่อ เธอก็หยิบปากกาบันทึกเสีย
You may also like
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย149.1K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.6K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี65.1K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.6K viewsพระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
เรนเดียร์ B-521.4K viewsMY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!
Prypradhana1.1K viewsพ่ายรักภรรยาตัวแทน
พันกุมภา726 viewsกับดักร้ายพ่ายรักคุณอา
สิบสามธันวา / กวีสีรุ้ง614 views
