บทที่ 5

“นี่ปล่อยนะไอ้บ้า แกเป็นใครมายุ่งอะไรด้วย”

“คิมซูฮยอน”

 คนฟังถึงกับอึ้ง ถึงหน้าตาเขาไม่ได้เหมือนพระเอกเกาหลี คิมซูฮยอนแต่เขาชื่อเหมือน ไม่พูดเปล่าเขายังเอาพาสปอร์ตให้เธอดู บ้าน่า ชื่อ ‘คิมซูฮยอน’ จริงๆ ด้วย

ชายหนุ่มที่อยากบอกว่าเขาเป็นคนดีจนต้องให้เธอดูพาสปอร์ต และหญิงสาวที่กำลังตกใจ ก็ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแต่ดื่มได้เพียงนิดเดียวก็โดนเขาแย่งไป

“อย่า! มันใส่ยาในแก้ว” ด้วยความตื่นเต้นเขาพ่นภาษาบ้านเกิดใส่เธอจ้าละหวั่น

“จริงเหรอ!” เธอตอบกลับเขามาด้วยภาษาเกาหลี ชัดจนเขาขนลุก

“เธอพูดเกาหลีได้เหรอ” ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้...ภาษาบ้านเขาไม่ได้เป็นภาษาที่สองของบ้านนี้เมืองนี้ เขาจึงอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเธอพูดได้

“ใช่...ฉันเรียนเอกภาษาเกาหลี” เธอรีบบอกหนุ่มเกาหลี ..วันนี้เธอคงไม่ได้เงินไปรักษาแม่แล้ว คิดแล้วก็อดโมโหไม่ได้

“นี่คุณจะมายุ่งเรื่องฉันทำไม คุณรู้ไหมว่าใช้เวลานานเท่าไรกว่าฉันจะทำใจรับงานนี้ได้ แล้วดูสิ ตอนนี้ฉันอดได้เงินเลย”

“อะไรของเธอเนี่ย นี่อย่าบอกนะว่าเธอขายตัว” ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสายตาดูถูก ปกติเขาไม่นิยมบริการนี้เท่าไหร่ แต่ก็ไม่คิดว่าการที่เขาช่วยให้เธอพ้นปากเหยี่ยวปากกาเมื่อตะกี้จะเป็นการขัดขวางการทำงานของเธอ

“ใช่ ฉันขายตัว แล้วจะทำไม ฉันต้องการเงิน” ตอนนี้หญิงสาวพูดแบบไม่ต้องอายใคร เพราะเธอกับเขาพูดกันเป็นภาษาเกาหลี ซึ่งคนในร้านนี้ก็ไม่ได้มีมาก แถมแต่ละโต๊ะยังห่างกันอีกเป็นเมตร อีกอย่างเธอกับเขาก็ไม่ได้พูดเสียงดังมากนัก

“เท่าไหร่ เดี๋ยวฉันซื้อเอง” คนที่ไม่เคยนิยมจะซื้อกินถามขึ้น เอาวะ...ไหนๆ ก็อยากได้ผู้หญิงไทย เอายายนี่ไปแก้ขัดก่อนก็ได้

“สองแสนบาท” หญิงสาวตอบหน้าตาเฉย

“นี่โก่งราคาเกินไปแล้ว หรือเห็นฉันเป็นคนต่างชาติก็เลยคิดจะโกง อะไรจะแพงขนาดนี้" หนุ่มเกาหลีผู้ไม่เคยซื้อกินแต่ก็พอรู้ราคาว่ามันคงไม่ใช่เท่านี้แน่นอน

“ก็ฉันยังเวอร์จิน นี่ราคาค่าเปิดซิงนะ” คนพูดอดหน้าแดงไม่ได้ นี่เธอต้องพรีเซนต์ตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ แต่เธอต้องทำ เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะหาเงินจากที่ไหนไปรักษาแม่

“ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงซิง ขี้เกียจสอน!” เขาไม่ได้เป็นพวกหัวโบราณที่ต้องการความบริสุทธิ์ผุดผ่องของใคร มันก็แค่เซ็กซ์

“แต่คุณทำฉันเสียลูกค้านะ”  ปาริสาเองก็ไม่ยอม

“อยู่กับฉันห้าวันห้าคืน แล้วฉันจะจ่ายสองแสน” หญิงสาวเม้มปากอย่างใช้ความคิด เอาวะ.. อย่างน้อยก็ได้เงินสองแสนไปรักษาแม่ ตอนนี้ก็ไม่รู้จะไปหาลูกค้าที่ไหนแล้ว

“กับคุณคนเดียวใช่ไหม” เธออดกลัวไม่ได้ว่าเขาจะมีรสนิยมแปลกๆ

“ก็ใช่น่ะสิ เห็นฉันเป็นคนอย่างไร อีกอย่างฉันไม่นิยมใช้ของร่วมกับใคร ไหนขอดูบัตรประชาชนหน่อย”

เขาต้องตรวจสอบให้แน่นอนว่าเธอไม่ได้อายุต่ำกว่าสิบแปด ไม่อย่างนั้นแทนที่จะได้ขึ้นสวรรค์ จะกลายเป็นตกนรกในต่างแดน คนที่ไม่เคยขายตัวมาก่อนก็ยื่นบัตรประชาชนให้เขาดู จริงๆ ก็ไม่ได้อยากให้ดูหรอก แต่ด้วยหน้าตาเธอยังเด็ก เขาก็คงไม่อยากมีปัญหาเหมือนกัน

“ปาริสา บุญนาดี อายุยี่สิบปี”

 เขาอ่านข้อมูลบัตรประชาชน ตอนนี้เธอรู้สึกร้อน  ร้อนไปหมดทั้งตัว มันคงเพราะความอายละมั้ง

“คุณต้องจ่ายทุกวันนะ ฉันไม่รับทีเดียวสองแสนหลังจบงานนะ ฉันกลัวคุณหนี” เธอต้องรอบคอบ ไม่อย่างนั้นเธออาจไม่ได้เงินไปรักษาแม่

“ได้! ไปหรือยังห้องฉันอยู่บนนี้”

เขามองหน้าเธอก็พอรู้ว่าตอนนี้ยาที่เธอดื่มเข้าไปคงออกฤทธิ์แล้ว คืนนี้เขาได้มีเมียคนไทยสมใจอยาก แต่มาจากการซื้อกิน คิดแล้วโคตรภูมิใจเลยว่ะ ถ้าเพื่อนรู้แม่ง..คงโดนด่าเละ

“คุณ......ฉันร้อน”

 หญิงสาวรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งตัว ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร เธออยากอาบน้ำ เธอร้อน ร้อนมาก

 ชายหนุ่มรีบไปประคองเธอขึ้นไปยังห้องพักด้านบนนี่เขาไว้ใจเธอเกินไปไหม เจอกันวันแรกก็พาขึ้นห้องแล้ว คงไม่ได้เป็นนางนกต่อเหมือนอย่างที่เพื่อนเคยเตือนหรอกนะ แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้วเพราะเธอกำลังจะเข้ามาในห้องเขาแล้ว

เพียงแค่เปิดประตูห้องให้เธอเข้ามาและยังไม่ทันจะปิดประตูสนิท หญิงสาวก็รีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งเพราะความร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ห้องน้ำอยู่ไหน ฉันอยากอาบน้ำ”

“ตรงโน้น ในห้องนอน”

หนุ่มเกาหลียังคงยืนอึ้งกับเนื้อกายสาว ที่มีทุกอย่างครบและมีมากด้วยไม่ว่าจะเป็นอกคับซีนั่น เอวคอดรับกับสะโพกผายงอนงามนั่นอีก และผิวสีแทนเนียนนุ่มน่าสัมผัส

 ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนอนเสียงน้ำจากฝักบัวดังกระทบพื้น เขาถอดเสื้อผ้าออกหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่อส่วนล่าง บางอย่างก็กำลังดุนดันผ้าเช็ดตัวจนเสียทรง