ตอนที่ 5 ท้อแต่อย่าถอย

ในที่สุดวันสุดท้ายของการสอบก็จบลงและผ่านพ้นไปด้วยดี ถึงจะแสนสาหัสและเหน็ดเหนื่อยกันขนาดไหนก็ตาม เสียงครึกครื้นของเหล่านักศึกษาในยามเช้าของวันปิดเทอมวันแรก ผู้คนมากมายที่กำลังทยอยขนของเพื่อกลับบ้านในช่วงปิดเทอม บรรยากาศที่แสนจะวุ่นวายนี้อยู่ในสายตาของคนตัวเล็กที่กำลังมองเพื่อนเดินกันวุ่นไปหมดทางด้านล่างของหอพัก บางคนก็เลือกที่จะกลับบ้านและบางคนก็เลือกที่จะอยู่ที่หอพักต่อและคนตัวเล็กเองก็เลือกที่จะอยู่ต่อเป็นเวลาสามวัน เพราะอยากเจอพี่พีทก่อนกลับบ้าน

ในช่วงสายของวันที่สองของการอยู่หอพัก วันนี้ตั้งใจว่าจะไปแอบมองพี่พีทก่อนจะเตรียมของกลับบ้าน หญิงสาวเดินมาที่ร้านก็พบว่าวันนี้คนในร้านก็เยอะเหมือนกับทุกวัน ร่างบางเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับหาที่นั่งพลางสอดส่องสายตาไปทั่วร้านเพื่อมองหาพี่พีท 

“สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ” พนักงานเสิร์ฟในร้านเดินเข้ามาถามคนตัวเล็กและยิ้มให้

“ขอน้ำส้มปั่น 1 แก้วค่ะ แล้วก็ชีสเค้ก 1 ที่ค่ะ” วันนี้หญิงสาวเลือกสั่งของที่แปลกออกไปจากเดิม แต่สายตาก็ยังไม่วายมองไปรอบ ๆ ร้านเป็นระยะ

“ได้เลยครับผม ถ้ามีอะไรเรียกผมได้เลยนะครับ” พนักงานพูดพร้อมกับเตรียมเก็บรายการขนมและเครื่องดื่ม 

“เอ่อ… ขอโทษนะคะ” คนตัวเล็กเรียกพนักงานเอาไว้ก่อนอ้ำอึ้งที่จะถามหาพี่พีท

“ถ้าถามหาบอสพีท พอดีวันนี้บอสไม่เข้าร้านครับ ต้องไปทำธุระ” พนักงานคนนี้ดูเหมือนรู้ทันว่าเธอจะถามหาใครพร้อมกับส่งยิ้มมาให้

“แหะ ๆ... ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวตอบกลับไปอย่างเขินอายเมื่อโดนรู้ทันว่าต้องการถามหาใคร 

“ผมขอตัวนะครับ” พนักงานขอตัวเพื่อกลับไปส่งออร์เดอร์ของหญิงสาว

“เดี๋ยวค่ะ…”

“ครับ ?”

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ ดูท่าแล้วคุณน่าจะอายุเยอะกว่า ขอเรียกพี่ได้ไหมคะ” หญิงสาวเรียกถามพนักงาน ดูทรงแล้วคนนี้น่าจะพอช่วยเธอได้เพราะดูจากการที่เขารู้ทันเธอเรื่องพี่พีท เขาอาจจะมีบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าใกล้พี่พีทได้มากขึ้น

“อ๋อ… พี่ชื่อเขตครับ เขตแดน” ชายหนุ่มบอกชื่อของตัวเองพร้อมกับยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน 

“อ๋อ พี่เขต ขอบคุณนะคะ แค่อยากรู้ชื่อเฉย ๆ เผื่อสนิทกันแล้วได้ส่วนลด” หญิงสาวเอ่ยอย่างขบขันเพื่อกลบเกลื่อนเป้าหมายของตัวเอง 

“งั้นขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะได้ออร์เดอร์ช้า” พี่เขตเอ่ยพร้อมกับเดินออกไปเพื่อส่งออร์เดอร์ พลางหันมามองหญิงสาวเป็นระยะและยิ้มให้

วันนี้กลับกลายเป็นว่าไม่ได้เจอพี่พีทก่อนกลับบ้าน ตอนนี้เลยแค่นั่งชมบรรยากาศภายในร้านพร้อมกับจิบเครื่องดื่มและกินขนม พร้อมกับแชตคุยกับเพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้กลับบ้านเหมือนกับเธอ ส่วนยายส้มโอเองก็ยังไม่ได้กลับเพราะรายนั้นบ้านอยู่ต่างจังหวัดเลยเลือกที่จะไม่กลับบ้านเนื่องจากค่าใช้จ่ายเยอะ สรุปแล้วคืนนี้พวกเธอเลือกที่จะเปิดโลกด้วยการไปเที่ยวผับ แต่จริง ๆ แล้วที่เรียนมาในช่วง 1 ปีนี้ เพื่อน ๆ ต่างเคยไปกันมาแล้วแต่เป็นหญิงสาวเองที่ยังไม่กล้าพอที่จะไปสถานที่แบบนั้น วันนี้เลยอยากลองไปสักครั้ง คนตัวเล็กคุยกับเพื่อนอยู่พักใหญ่ ยายส้มโอก็โทรศัพท์เข้ามาพร้อมกับนัดแนะกันว่าจะมาแต่งตัวที่หอพักของเธอ 

“นาแกต้องแต่งตัวสวย ๆ นะ เดี๋ยวฉันเอาชุดไปเผื่อ”

“ฉันไม่ค่อยมีชุดที่สวย ๆ แบบพวกแกเลย มีแต่เดรสสีขาวยาว ๆ กับ…” หญิงสาวร่ายยาวออกมาเพราะเสื้อผ้าของเธอนั้นมีแต่ชุดเดรสที่น่ารักแถมยังดูสดใสไปหมด ไม่เหมาะกับการใส่ไปสถานบันเทิงแบบนั้น ก็ได้แต่หวังว่าส้มโอจะช่วยเรื่องนี้ได้

“พอแล้ว นี่ไงเดี๋ยวฉันเตรียมชุดไปให้ แต่ไม่โป๊หรอก ฉันรู้ว่าพี่ชายแกน่ะโหดขนาดไหน” เพื่อนสาวรีบเบรกคนตัวเล็กที่ร่ายยาวเกี่ยวกับชุดเที่ยวคืนนี้พร้อมกับเสนอทางเลือกในการแต่งตัวให้ และเธอจะเลือกชุดที่ดีที่สุดให้เพื่อนรัก เพราะเพื่อนเธอนั้นไปสถานบันเทิงครั้งแรก ไม่อยากทำให้ที่บ้านของเพื่อนต้องเป็นห่วง

“โอเคได้เลย เดี๋ยวช่วงค่ำเจอกันที่หอพักนะ ตอนนี้ฉันอยู่ร้านพี่พีท เดี๋ยวจะกลับแล้ว ถ้าแกถึงแล้วโทร.หาฉันนะเดี๋ยวลงไปรับ” หญิงสาววางสายก่อนจะกินขนมจนหมดพร้อมกับเดินไปคิดเงิน พี่พีทไม่เข้าร้านจริงตามที่พี่เขตบอก สงสัยจะเจอกันอีกทีก็ตอนเปิดเทอม คิดถึงแย่เลยทีนี้

ช่วงค่ำเพื่อนสาวก็มาถึงหอพักตรงเวลา คนตัวเล็กเดินลงมารับเพื่อนสาวพร้อมกับช่วยกันขนกระเป๋าที่หอบมาสองสามใบ พลางคิดในใจว่านี่ขนเสื้อผ้ามาขนาดนี้จะมาตั้งแผงขายหรืออย่างไร ว่าแล้วเมื่อถึงห้องพัก ทั้งคู่ก็จัดการเปิดกระเป๋ารื้อของทั้งหมดออกมา มีทั้งเครื่องสำอางและชุดที่หลากหลายมาก ทำเอาหญิงสาวถึงกับยืนอึ้งกับสัมภาระของเพื่อน

“นี่แกหอบอะไรมาเยอะขนาดนี้เนี่ยส้มโอ” หญิงสาวยืนเท้าเอวมองเสื้อผ้าทั้งหมดที่กองเป็นภูเขาขนาดย่อม พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับเพื่อนตัวเอง

“ก็เสื้อผ้าไง เอามาให้แกลองใส่” ส้มโอพูดออกมาอย่างร่าเริง เหมือนเรื่องสนุกกำลังจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้

          ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่เกือบสองชั่วโมงในการเลือกชุดและแต่งตัว กว่าจะลองชุดได้แต่ละที ทำเอาคนตัวเล็กเหนื่อยหอบกับการต้องเดินไปเปลี่ยนชุดซ้ำแล้วซ้ำอีก ไหนจะต้องมานั่งแต่งหน้าอีกเกือบชั่วโมง คนตัวเล็กยืนดูตัวเองที่ตอนนี้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสื้อที่สวมใส่เป็นเสื้อสีขาวแขนยาวผ้าซาตินปาดไหล่ พร้อมกับสวมกระโปรงสั้นเหนือเข่า ผมยาวสลวยถูกม้วนให้เป็นลอนพร้อมกับมัดครึ่งหัวทรงสวย พร้อมด้วยสร้อยคอที่ดีไซน์เรียบ ๆ ให้ดูน่ารัก ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาและทาลิปกลอสสีชมพูให้ดูฉ่ำวาว 

“ฉันพร้อมแล้ว” ส้มโอเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะดึงกระโปรงสั้นตัวจิ๋วของเธอและเดินไปหยิบ

กระเป๋าสะพาย

“ฉันก็พร้อมแล้ว… มั้งนะ”  หญิงสาวก้มมองตัวเองที่ไม่ค่อยชินกับการแต่งตัวแบบนี้ ถึงมันจะดูน่ารัก

แต่ก็แอบเซ็กซี่ไม่เบาก็ตาม

“แต่เดี๋ยวอีกสักพักค่อยออกไปแล้วกัน ให้มันดึกกว่านี้หน่อย” ส้มโอเอ่ยก่อนจะมองนาฬิกาที่บอกเวลา

ว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่ง

ทั้งสองสาวเดินทางมายังสถานบันเทิงในช่วงสี่ทุ่ม ตอนนี้ผู้คนกำลังหลั่งไหลเข้ามายังสถานบันเทิง ร้านนี้ส้มโอกับเพื่อนมาพร้อมกันครั้งแรกเพราะมันเพิ่งเปิดใหม่ไม่ถึงเดือนเลยอยากมาลองร้านใหม่ บรรยากาศในร้านถูกตกแต่งอย่างกับอยู่ในอวกาศ เส้นแสงของไฟเปิดสลับกันไปมาทำให้ดูน่าตื่นเต้น กับเสียงเพลงที่เป็นแนว EDM และสลับกับเพลงเคป๊อปเป็นบางช่วง ตอนนี้บรรดาสาว ๆ พากันมายังที่นั่งที่จองไว้ 

“คนเยอะมากเลย” เสียงส้มโอเอ่ยขึ้นแข่งกับเสียงดนตรีพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ร้านที่นักท่องราตรีกำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับโยกย้ายร่างกายไปตามเสียงเพลง

“น่าจะเป็นช่วงปิดเทอมด้วย คนเลยเยอะแบบนี้ อีกอย่างก็เป็นร้านใหม่” ลัลนาบอกกับส้มโอก่อนมองไปรอบ ๆ ร้านตามเพื่อนสาว

“พวกแกกินหมดแก้วแล้วไปเต้นกันเถอะ” เพื่อนในกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วขึ้นมาเพื่อรอดื่มพร้อมเพื่อน ๆ ก่อนจะพากันออกไปเต้นกลางร้าน