ตอนที่ 5.1 ท้อแต่อย่าถอย

เวลาผ่านไปนานจนล่วงเลยมาถึงตีหนึ่ง คนที่เมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนตัวเล็กที่ไม่เคยดื่มกับใครมาก่อน เพื่อนที่ยังพอมีสติกันอยู่บ้างไม่ได้ถึงกับเมาไม่รู้เรื่อง ยังคงดูแลหญิงสาวไม่ห่าง บรรยากาศในร้านตอนนี้เสียงเพลงที่เปลี่ยนสลับมาเป็นจังหวะหนัก ๆ เพื่อความสนุก แก๊งสาว ๆ พากันกลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนจะสั่งน้ำเปล่ามาดื่ม 

ทุกการกระทำของแก๊งสาว ๆ กำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคนที่กำลังมองมาอยู่ที่ชั้นสองของผับที่เป็นห้องสำหรับผู้บริหาร และในมือกำลังถือแก้วไวน์ยืนมองใครบางคนในกลุ่มด้วยสายตานิ่งเรียบจนเพื่อนที่มาด้วยกันต้องเดินมาเรียกเพื่อให้กลับไปนั่งที่เดิม และหนุ่มผู้เป็นน้องชายที่เห็นพี่ชายของตัวเองกำลังยืนมองบางอย่างก็ถึงกับต้องเดินมาดูจนถึงบางอ้อ

“ยายนาฉันโทร.เรียกพี่ชายแกมารับแล้วนะ” ส้มโอพูดกับคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวโยน ทรงตัวไม่ได้จนเพื่อนสาวต้องประคองตัวไว้

“แกฉันอยากเจอพี่พีทก่อนกลับบ้าน ฮือออ” หญิงสาวโอดครวญเมื่อยังไม่ได้เจอชายหนุ่มที่ต้องการเพราะวันนั้นเขาไม่ได้เข้ามาที่ร้าน 

“เดี๋ยวเปิดเทอมก็ได้เจอแล้วไหมแก” เพื่อนสาวเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับมองเพื่อนอีกสองคนที่ตอนนี้ก็เหมือนจะไม่ไหวแล้ว 

ผ่านไปสามสิบนาทีพี่ชายของคนตัวเล็กก็เดินทางมาถึง พร้อมกับเดินเข้ามาหาส้มโอที่กำลังนั่งประคองร่างน้องสาวของเขาไว้ในอ้อมแขน แต่ไม่วายสายตาก้มมองร่างเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องไปแล้วจนเพื่อนสาวเองก็ทำหน้าไม่ถูก เพราะกลัวโดนดุที่ไม่ห้ามเพื่อนตัวเองว่าอย่าดื่มเยอะ

“ขอบคุณที่ดูแลยายนานะส้มโอ แล้วพวกเรากลับกันยังไง ให้พี่ไปส่งไหม รถพี่น่าจะพออยู่” ชายหนุ่มเอ่ยถามสาว ๆ ที่มาด้วยกันที่ดูเหมือนตอนนี้ก็เริ่มจะไม่ต่างจากน้องสาวของตัวเองแล้วเหมือนกัน

“ส้มโอเรียกรถมารับแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่พายายนากลับบ้านเถอะ” เพื่อนสาวเอ่ยขอบคุณก่อนจะพากันลุกออกจากสถานบันเทิง 

ชายหนุ่มที่มองดูอยู่ที่ชั้นสองของร้าน โดยข้าง ๆ มีน้องชายยืนอยู่ด้วย ซึ่งเอ่ยบางอย่างจนคนเป็นพี่ชายต้องหันมามองด้วยสายตาราบเรียบ พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตบไปที่ศีรษะอย่างแรง ทำเอาน้องชาย

ถึงกับยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“ผมว่านั่นน่าจะแฟนเขานะ” คนเป็นน้องชายเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มกริ่มเป็นเชิงแกล้งพี่ชาย

“พูดมาก” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ วันนี้เขากะว่าจะเมาให้พอแล้วเริ่มต้นใหม่ เพราะเขาเพิ่งจะเลิกกับแฟนที่คบกันมาถึงสามปี 

เวลาดำเนินไปไวอย่างกับโกหก และเเล้ววันเปิดเทอมในการขึ้นปีสองก็มาถึง ภาพการไปสถานบันเทิงในวันนั้นยังตราตรึงใจคนตัวเล็กอย่างมากและก็ขยาดการไปเที่ยวเลย จำได้ว่าตัวเองตื่นขึ้นมาอยู่ในห้องนอนที่บ้านและก็คงเดาได้ไม่ยากว่าพี่ชายคงไปรับกลับมา ในเช้าวันนั้นกว่าจะลุกออกจากที่นอนได้ก็แทบแย่ ปวดหัวไปหมด และวันนี้ก็กำลังเตรียมตัวเพื่อไปเรียนในวันแรกของปีสองโดยมีพี่ลีไปส่งและขนของกลับหอพัก 

เมื่อขนของกลับขึ้นหอจนหมดแล้วพี่ลีก็ขอตัวไปทำงานต่อเพราะตอนบ่ายมีประชุม และคนตัวเล็กเองก็มีเรียนในตอนบ่าย ตอนนี้ยังเหลือเวลาไปหาอะไรกินตอนเที่ยง และก็เลือกที่จะไปร้านของพี่พีท อยากไปเจอหน้าเขาเพราะไม่ได้เจอกันนาน อยากไปเจอให้หายคิดถึง

“สวัสดีครับ SUNSET ยินดีต้อนรับครับ มา 1 ท่านนะครับ” พนักงานหน้าใหม่เดินมาต้อนรับก่อนที่จะพาเดินไปหาที่นั่ง

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวนั่งลงพร้อมกับรับเมนูมาเพื่อจะสั่งอาหารมากิน แต่สายตาก็เห็นหลังไว ๆ ของพี่พีทที่เดินเข้าไปในครัวจนสั่งอาหารเสร็จเขาก็ยังไม่ออกมา  

เมื่อได้รับอาหารตามที่สั่งหญิงสาวก็ไม่เห็นพี่พีทออกมาจากครัวอีกเลย หรือออกมาแล้วแต่เธอนั้นมองไม่เห็นและกลายเป็นว่าวันนี้ก็ไม่ได้เจอพี่พีทเลย จนหญิงสาวถึงเวลาเข้าเรียน การเรียนปีสองนี้สิ่งที่ต้องทำคือกิจกรรมมากมายจนแทบไม่มีเวลาแวะเวียนไปหาพี่พีท ถึงจะทำได้แค่เดินผ่านแต่ก็ไม่ลืมที่จะมองหาชายหนุ่มเลยสักครั้ง

“ช่วงนี้เจอพี่พีทบ้างไหมแก” ส้มโอเดินเข้ามาถามเพราะดูสีหน้าของนางเอกไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะได้ข่าวว่าไม่เจอพี่พีทมาเกือบเดือนแล้ว

“เหมือนจะเห็นแต่ไม่ได้เจอกับตัวน่ะสิ” คนตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงหงอย ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แค่ทำใจจนบางครั้งก็อยากจะถอดใจไปแล้ว และคิดไปต่าง ๆ ว่าพี่เขาหลบหน้าเธอหรือเปล่า

“ตอนนี้เรามาถึงร้านแล้วนะ แกไม่เข้าไปจริง ๆ เหรอ” ส้มโอเอ่ยถามเพื่อนสาวอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“วันนี้คงไม่ละส้มโอ เหนื่อย… อยากไปหาข้าวกิน ผู้ชายน่ะขาดได้นะ แต่ข้าวน่ะขาดไม่ได้ พวกเราจะตายกันก่อนพอดี” ลัลนาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยก่อนจะดึงแขนเพื่อนตัวเล็กไปหาของกินที่ตลาดนัดใกล้ ๆ หอพัก

ทุกวันดำเนินไปเรื่อย ๆ มีบ้างที่บังเอิญเจอพี่พีทระหว่างที่เดินไปยังตึกเรียนและเขาก็อาเครื่องดื่มมาส่ง แค่นี้ก็ทำให้ได้หายคิดถึงบ้างแล้ว ตลอดเวลาในการเรียนปีสองหญิงสาวได้เจอชายหนุ่มน้อยมากจนตอนนี้ใกล้จะถอดใจแล้วจริง ๆ มันเป็นแบบนี้จนกระทั่งคนตัวเล็กเรียนจบปีสองจนขึ้นปีสามและวันนี้ก็เลือกที่จะไปที่ร้านเพื่อเจอเขาให้ได้อีกครั้ง  และก็เป็นดังที่หวังไว้ได้เจอพี่พีท ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัวว่าแอบน้อยใจอยู่ที่ไม่ได้เจอ

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ”

“สวัสดีค่ะพี่พีท ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” ลัลนาเอ่ยทักชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มให้เขาด้วยความคิดถึง

“นั่งก่อนนะเดี๋ยวพี่เอาเมนูมาให้” ชายหนุ่มเดินไปหยิบเมนูก่อนจะยิ้มตอบกลับคนตัวเล็กเช่นกัน

คนตัวเล็กมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังเดินไปหยิบเมนูเพื่อเอามาให้ตนเอง สายตาที่มองมันเต็มไปด้วยความคิดถึงและดีใจ ในใจอยากจะบอกและสารภาพกับเขาว่าเธอนั้นชอบเขามากแค่ไหน แต่ด้วยที่เขานั้นไม่ได้มีท่าทีอะไรกับเธอเลย จึงทำได้แค่แอบมองและคอยเต๊าะเขาไปวัน ๆ การจีบใครสักคนนั้นยากกว่าที่คิด และหวังว่าเร็ว ๆ นี้อาจจะได้บอกความรู้สึกกับพี่เขา

“ขอบคุณนะคะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” 

“นั่นสิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สวยขึ้นนะเรา” 

“หนูคิดถึงพี่พีทจัง”

“พี่ก็คิดถึงเราครับ ไม่มีคนมาคอยเต๊าะพี่เลย”