ตอนที่ 4 ขอเบอร์หน่อยครับ

เวลาที่ผ่านไปไวมาก ตอนนี้ก็เกือบจะปลายภาคเรียนแล้ว วันเวลาเดินเร็วไปหมด และหากเปรียบเมืองไทยตอนนี้กับอะไรสักอย่างก็คงเป็นเตาเผาชั้นดี อากาศทั้งร้อนระอุ ตามเนื้อตัวนั้นแสบไปหมด และถ้ามันลอกออกมาเป็นแผ่นได้มันก็คงลอกออกมาเดี๋ยวนั้น วันนี้คนตัวเล็กมีเรียนในช่วงบ่าย แต่ที่มาเร็วก็เพราะต้องมาก่อนเวลาเพราะนัดเพื่อนทำงานกลุ่ม ช่วงสายของวันเพื่อนสาวคนสวยอย่างส้มโอก็ไม่เคยทำให้คนตัวเล็กผิดหวัง หอบหิ้วเพื่อน ๆ มาทำงานกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาที่ห้องสมุด โดยที่ไม่ต้องโทร.ตามแม้แต่คนเดียว ซึ่งสิ่งที่ทำให้เพื่อน ๆ ทุกคนนั้นมาพร้อมเพรียงกันได้นั่นคือ ส้มโอจะเลี้ยงปิ้งย่างในเย็นวันนี้ แน่นอนของฟรี และของอร่อยใครจะไปยอมพลาดกัน

“วันนี้พร้อมเพรียงมาก ส้มโอรักทุกคนเลย”

“เธอก็พูดเกินไปแล้วส้มโอ” ลัลนาเอ็ดเพื่อนสาวอย่างเอ็นดูพลางหยิกไปที่แขนของเพื่อนสาวเบา ๆ 

“ตอนนี้รายงานของพวกเราถึงไหนกันแล้ว” ส้มโอเอ่ยขึ้นเพราะครั้งก่อนเธอได้แจกแจงงานว่าทำอะไรบ้าง เพื่อถามความคืบหน้าของเนื้อหา

“ของเราข้อมูลที่ให้หาเราเอามาทั้งหมด 5 ที่อ้างอิง” คนตัวเล็กหยิบเอกสารที่สำเนาเอกสาร

ออกมาพร้อมกับแจกจ่ายให้เพื่อน ๆ ได้ดู 

การทำงานในช่วงสายดำเนินไปอย่างราบรื่นก่อนจะถึงเวลาเข้าเรียน และใช้เวลาไม่นานนักการเรียนก็จบคลาสเพราะครึ่งชั่วโมงเเรกเป็นเพียงแค่เรียนตามเอกสารเท่านั้น ทำให้เลิกเรียนเร็วกว่าปกติ และเพื่อไม่ให้เสียเวลาส้มโอหิ้วเพื่อน ๆ ไปทำงานกลุ่มอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็นร้านของพี่พีท  

“แกพี่พีทอยู่ร้าน” ส้มโอสะกิดเพื่อนตัวเล็กให้หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่ที่เคาน์เตอร์เพื่อทำ

เครื่องดื่มให้ลูกค้า 

“ฉันเห็นแล้ว ๆ ก็มองอยู่เนี่ย” ลัลนาเดินตามเพื่อน ๆ เพื่อหาที่นั่งสำหรับทำรายงานในร้าน แต่สายตาก็ยังคงมองชายหนุ่มเป็นระยะ

“เพื่อนคะ ทำงานค่ะ ผู้ชายเขาไม่หนีไปไหนเนอะ” ส้มโอเอ่ยแซวเมื่อเพื่อนสาวเอาแต่มองหาชายหนุ่ม

“อื้อ ทำงาน ๆ” หญิงสาวละสายตาแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้าแทน แต่ก็ยังแอบมองเป็นช่วง ๆ 

บรรยากาศภายในร้านยังครึกครื้นไปได้ผู้คนที่หลั่งไหลเข้าออกไม่ขาดสาย เพื่อนบางคนก็เลือกที่จะสั่งเครื่องดื่มกับขนมมาเพื่อรองท้องก่อนจะไปกินมื้อเย็นวันนี้ ลัลนาขอตัวเพื่อไปเข้าห้องน้ำ และเมื่อเดินออกมาระหว่างทางมีกลุ่มรุ่นพี่ที่นั่งอยู่และกำลังมองคนตัวเล็ก โดยที่คนตัวเล็กนั้นไม่ได้สังเกตว่าตนเองกำลังถูกมองอยู่ตลอดเวลา

เมื่อหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำเพื่อกลับมานั่งที่โต๊ะ เพื่อน ๆ ที่อยู่ที่โต๊ะก็มองกันเป็นตาเดียวพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มน่าสงสัยจนคนตัวเล็กต้องหันไปหาเพื่อนสาวเพื่อเอาคำตอบ แต่เพื่อนสาวเองก็ยิ้มแบบเดียวกันกับเพื่อนในกลุ่ม

“พวกเธอเป็นอะไรกันทำไมถึงมองฉันแบบนั้น” ลัลนาพูดกับส้มโออย่างสงสัยพร้อมกับจ้องอย่างเอาคำตอบ แต่เพื่อนสาวก็ยังคงยิ้มกริ่มไม่หยุด

“โอ๊ย เจ็บนะ” ส้มโอร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อเพื่อนตัวเล็กนั้นหยิกที่แขนอย่างแรง เพื่อจะเอาคำตอบจากเธอให้ได้

“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ลัลนาทำหน้างอเมื่อรู้ว่าเพื่อน ๆ กำลังแกล้งเธออยู่

“บอกก็ได้ ๆ เมื่อกี้มีผู้ชายเดินเข้ามาถามหาเธอ” 

“ใครเหรอ หรือว่า...”

“ไม่ใช่คนนั้น”

“...” เมื่อเพื่อนสาวเอ่ยขัด รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงทันทีอย่างผิดหวัง 

“คนที่มาหาคือผู้ชายกลุ่มนั้นน่ะ เขาบอกว่าจะมาขอเบอร์แกกับพวกฉัน แต่ฉันบอกว่ารอแกมาก่อนแล้วค่อยมาขอเอง” ส้มโอเอ่ยก่อนจะยิ้มแซว แล้วดันแขนคนตัวเล็กเบา ๆ

“จริง เขาหล่อมากเลยนะนา” เพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ส้มโอเอ่ยอย่างสนับสนุน พร้อมกับยิ้มไม่ต่างจากส้มโอ

“แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ” ลัลนาเอ่ยถามพลางมองหาไปทั่วร้าน ใจไม่ได้อยากให้เลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ใจของหญิงสาวมีเพียงพี่พีทที่เป็นรักแรกพบของเธอ 

“อยู่ตรงนั้น” ส้มโอชี้ไปที่โต๊ะบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ มีกลุ่มชายสองสามคนที่กำลังยิ้มมาทางพวกเธอพร้อมกับลุกเดินมาหา ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอ

ชายหนุ่มรุ่นพี่เดินมาที่โต๊ะของกลุ่มคนตัวเล็ก พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์ ทว่าคนตัวเล็กกลับรู้สึกว่ามีเสน่ห์น้อยกว่าพี่พีทเยอะมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อตอนนี้เขาเดินมาถึงที่โต๊ะแล้ว พร้อมกับนั่งลงที่ข้าง ๆ หญิงสาว ที่มีที่ว่างอยู่พอสำหรับนั่งหนึ่งคนพอดี

“สวัสดีครับ” รุ่นพี่หันมามองคนตัวเล็กเหมือนกับล็อกเป้าหมายไว้แล้ว และพุ่งตรงมาที่คนตัวเล็กทันที

“ค่ะ... สวัสดีค่ะ” ลัลนามองคนตรงหน้าพร้อมกับค่อย ๆ ขยับออก

“พี่ชื่อฟิล์มนะ เราชื่ออะไรครับคนสวย”

“ชื่อนาค่ะ” ลัลนายิ้มตอบกลับตามมารยาท

“พี่ขอเบอร์เราหน่อยได้ไหมครับ” หนุ่มรุ่นพี่เอ่ยขอเบอร์จากคนตัวเล็กด้วยสายตาแพรวพราว

“พี่คะ เหมือนเพื่อนหนูจะเขิน พี่ไว้มาหาใหม่ทีหลังได้ไหมคะ” ส้มโอเอ่ยขึ้นเพราะเหมือนจะเห็นอะไรผิดปกติ เพราะชายหนุ่มรุ่นพี่คนนี้เริ่มขยับเข้ามาหาเพื่อนสาวของเธอมากขึ้น

“แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหมครับ” รุ่นพี่พูดพลางยิ้มไปด้วยเหมือนต้องการหว่านเสน่ห์

“ถ้าดวงเรามันใช่ เราก็จะมาเจอกันเองค่ะ พี่รบกวนขยับออกไปด้วยนะคะ” ลัลนาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับสีหน้าที่ดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรกับการกระทำของหนุ่มรุ่นพี่

 ขณะที่หญิงสาวกำลังเอ่ยบอกรุ่นพี่ เจ้าของร้านก็เดินนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟพร้อมกับมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสายตาแปลก ๆ ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เห็นว่าครั้งนี้เหมือนจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ จึงถอยทัพกลับไปพร้อมกับมองมาที่พี่พีทด้วยสายตาไม่พอใจ ส่วนพี่พีทเองก็มองกลับไปเช่นกัน พี่พีทคงจะเห็นท่าไม่ดีที่มีคนมาทำเรื่องไม่ดีที่ร้าน

          “ออร์เดอร์ได้รับครบนะครับ” พี่พีทเอ่ยถามพร้อมกับมองมาที่คนตัวเล็กด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ลัลนาหันไปขอบคุณชายหนุ่มที่เข้ามาได้จังหวะพอดี พร้อมกับยิ้มอย่างขอบคุณแอบคิดว่าที่เขามองหน้าพี่คนนั้น เพราะว่าเขาหวงเรา หรือว่าเขาหึงเราหรือเปล่านะ แต่จะบ้าเหรอ ตั้งสติสิยายนา แต่สายตาของเขาที่มองรุ่นพี่คนเมื่อกี้คือน่ากลัวมากเลย

“ไม่เป็นไรครับ น้อง ๆ มีอะไรก็เรียกได้เลยนะครับ” 

“ถ้าไม่ติดว่าพี่เป็นเจ้าของร้าน พวกหนูคิดว่าพี่เป็นแฟนยายนานะคะเนี่ย” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะหันมายิ้มให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งเขินจนตัวแดงไปแล้ว แถมมือยังกำกระโปรงแน่นด้วยความเขินอีกต่างหาก 

“พอได้แล้วน่า มาสนใจงานเถอะ พี่พีทกลับไปทำงานเถอะค่ะ ก่อนที่เพื่อนหนูจะแซวหนูแล้วหนูละลายลงไปกองอยู่กับพื้นซะก่อน” คนตัวเล็กหันไปบ่นเพื่อนเพราะตอนนี้ตัวเองก็เขินแทบแย่แล้วแถมหัวใจก็เต้นแรงอีก แบบนี้พี่พีทก็ดูออกง่าย ๆ ก่อนจะเผลอไล่พี่พีทให้กลับไปทำงานอย่างลืมตัวว่าเขาเป็นเจ้าของร้าน จนชายหนุ่มแอบขำเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป 

หลังจากที่ทุกคนทำงานกันจนเสร็จก็พากันออกไปกินปิ้งย่างตามที่ส้มโอได้พูดไว้ ก่อนกลับก็แวะทักทายพี่พีทอย่างเป็นกันเอง และเพราะว่าช่วงนี้ต้องรีบทำงานให้เสร็จเพราะใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว และคนตัวเล็กก็ต้องรีบเตรียมอ่านหนังสือสอบ พร้อมกับเคลียร์งานที่ค้างคาไว้ด้วย งานที่ว่ามันจะท่วมหัวตายก็ตอนใกล้จบภาคเรียนเพื่อขึ้นปีสองนี่แหละ แค่คิดแล้วก็ปวดหัวแล้ว กลัวไม่ได้เจอพี่พีทด้วย

และในหลายอาทิตย์ถัดมาทุกคนต่างแยกย้ายกันเพื่ออ่านหนังสือและเคลียร์งาน หญิงสาวมีแวะไปที่ร้านพี่พีทบ้างในช่วงเย็นเพราะออกมาพักผ่อน แต่วันนี้เลือกที่จะเดินไปตลาดนัดใกล้ ๆ มหาวิทยาลัย เพื่อหาของกินมื้อเย็น ระหว่างทางกลับก็เจอเข้ากับรุ่นพี่คนเดิมที่กำลังเดินสวนไป แต่แล้วชายหนุ่มก็เดินย้อนกลับมาเพื่อทวงสัญญาที่เคยคุยกันไว้ ว่าถ้าหากได้เจอกันอีกครั้งก็จะได้เบอร์ของหญิงสาวไป

“อ้าว น้องนา เจออีกกันแล้วนะเรา” รุ่นพี่เอ่ยทักอย่างร่าเริงพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาเคยทำ

“ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“น้องบอกว่าถ้าเราได้เจอกันอีก...”

“หนูจำได้ค่ะ พี่เอาโทรศัพท์มาสิคะ” คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงรีบ ๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์มาอย่างรวดเร็วแล้วกดเบอร์ลงไปให้ พร้อมกับส่งคืนแล้วเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณนะครับคนสวย เดี๋ยวพี่โทร.หานะคนดี”

ในบริเวณตรงนั้นไม่ได้มีแค่รุ่นพี่คนเดียว มันยังมีกลุ่มเพื่อนเขาอีกสองคนที่อยู่ตรงนั้นด้วย ลัลนาจึงเลือกที่จะออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด เพราะสถานการณ์ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจและมันอันตราย แต่ก็ไม่วายมีเสียงไล่ตามหลังมายิ่งทำให้ต้องรีบเดินกลับหอพักอย่างรวดเร็ว