ตอนที่ 4 ไม่หวั่นไหวก็บ้า

เมื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านก็เดินออกจากห้องครัวพร้อมขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่ม ร่างสูงหย่อนก้นลงตรงข้ามผู้มาเยือนด้วยสีหน้าที่แปลกไป

“ขอโทษที”

“ฮะ.. เรื่องอะไร” ตากลมโตเบิกกว้างตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดี ๆ เขาแสดงท่าทางเช่นนั้นกับเธอ ซึ่งไม่บ่อยครั้งนักที่ผู้ชายเช่นเขาจะกระทำมัน

“ที่ช่วงนี้พูดไม่ดีกับมึง”

ความรู้สึกผิดแสดงออกผ่านแววตาพานให้หญิงสาวตรงข้ามรับรู้ได้ หัวใจดวงน้อยราวกับถูกชโลมด้วยน้ำเชื่อมหวานอีกครั้ง หลังจากได้ลิ้มลองรสขมขื่นมานาน

“กูแค่ไม่อยากให้มึงเสียใจ”

“กูไม่ได้เสียใจที่แบทมันมีแฟนจริง ๆ นะฮาร์ท กูไม่ได้คิดอะไรกับมันไม่เคยมีความคิดนั้นเลยด้วยซ้ำ !”

“อืม ๆ”

เขาพยักหน้าคล้ายเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด ซึ่งเป็นเพียงปฏิกิริยาเสแสร้งให้เจ้าหล่อนสบายใจเท่านั้น เขายังคงปักหลักเชื่อว่าเธอมีใจให้เพื่อนของตนไม่มีทางลืมได้ง่าย ๆ

“อ่านหนังสือก่อนเถอะ เรื่องอื่นเลิกคิดก่อน”

เขาวางไอแพดลงก่อนจะเริ่มเข้าเนื้อหาตั้งแต่บทแรกที่อาจารย์เริ่มออกข้อสอบ ไล่เรียงสอนเธอทีละหัวข้ออย่างช้า ๆ เมื่อเธอเข้าใจถ่องแท้แล้วจึงเริ่มหัวข้อถัดไป

“เข้าใจจริง ๆ ใช่ไหม”

“จริง ๆ”

“ไหนทำแก้มป่อง”

หทัยกรณ์ออกคำสั่งพลางเอียงหัวมองคนตัวเล็กด้านข้าง รอยยิ้มเล็ก ๆ เผยอออกไม่เก็บซ่อนว่ากำลังกลั่นแกล้งอีกฝ่าย

“ฮาร์ท ! กูไม่ใช่เด็ก”

“แล้วจะทำไหม”

“ไม่ !”

เธอยืนยันเสียงแข็งพร้อมทั้งกอดอกเชิดหน้าย้ำคำพูดของตัวเอง ท่าทางกระด้างกระเดื่องไม่ยอมอ่อนข้อให้ของเจ้าหล่อนพานให้คนที่ออกคำสั่งเป็นฝ่ายจำนนแทน

“ครับ ๆ แล้วแต่ดรีมครับ ฮึ”

“ดีมากไอ้น้อง”

เธอตบบ่าเพื่อนสนิทแปะ ๆ สองสามครั้งด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง ท่าทางของเธอไม่ต่างอะไรจากลูกแมวดีใจตอนเขาป้อนอาหารเปียกให้

โครกกกก~

ท่ามกลางบทสนทนาเสียงไม่พึงประสงค์ก็ดังขึ้นจากหน้าท้องแบนราบ ดรีมค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบเบา ๆ พลางเม้มปากแน่นภาวนาในใจขออย่าให้เขาได้ยิน

“หิว ?”

คำขอของเธอไม่เป็นผล เมื่อคำถามดังขึ้นจากชายหนุ่มเจ้าของบ้าน ดรีมค่อย ๆ เอียงหน้ามาหาเขาทีละนิดก่อนจะผงกหัวเบา ๆ เป็นคำตอบ

“อายอะไร อยู่กับกูอึดอัดขนาดนั้น หืม ?”

ว่าพลางยกมือขึ้นยีผมม้าเพื่อนเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าครัวอีกครั้ง

“ก็ดีกับกูขนาดนี้ ไม่หวั่นไหวก็บ้าแล้วไอ้เหี้ย !”

เป็นอีกครั้งที่เธอพึมพำกับตัวเองเรื่องความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้นานหลายปี หัวใจดวงน้อยตอนนี้เต้นระรัวจากการกระทำเมื่อครู่ของเขา เธอรับรู้ได้ว่าแก้มทั้งสองก็กำลังเห่อร้อนและคงแดงเถือกเป็นมะเขือเทศสุกอยู่เป็นแน่

เวลาผ่านไม่ราวสิบนาที เจ้าของบ้านก็กลับมาพร้อมชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโปะหน้าด้วยไข่ดาวน้ำวางบนโต๊ะญี่ปุ่นให้หญิงสาวเพื่อนสนิทอย่างรู้ใจ

“หอมจัง”

กลิ่นอาหารลอยคลุ้งไปทั่วห้องโถงใหญ่ ฝันลดายื่นใบหน้าเข้าใกล้ชามทำจมูกฟุดฟิดสูดดมความหอมเต็มปอด รอยยิ้มเผยออกกว้างส่งให้ชายเจ้าของบ้าน

“มึงน่ารักที่สุด”

“ฮึ”

เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย ๆ ทว่าในใจกลับไม่สงบนักเพราะมีประโยคที่ว่า ‘แล้วเท่าไอ้แบทไหม’ ขึ้นมาในหัว แต่เพราะไม่อยากทะเลาะกับเธอเรื่องเดิม ๆ อีกเขาจึงเลือกที่จะไม่พูด

อึก อึก ! ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังซดมาม่าอยู่นั้น เสียงกลืนอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นเรียกสายตาจนเธอต้องละความสนใจไปทางต้นเสียง

“เฮ้ย ๆ ! ทำไมของกูเป็นโค้กอะ”

ภาพชายหนุ่มกำลังกระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างเอร็ดอร่อยพลันสร้างความหงุดหงิดขึ้นในใจของหญิงสาว เพราะที่เขาจัดให้เธอเป็นเพียงน้ำอัดลมแทนที่จะเป็นเครื่องดื่มประเภทเดียวกัน

“เป็นเด็กก็กินโค้กไงครับ น้องดรีม”

“เด็กบ้านมึงดิ !”

เธอเบะปากด่าเพื่อนทันควันไม่ปล่อยให้เขากวนประสาทตัวเองได้นาน ทว่าประโยคเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บ แถมยังหัวเราะอย่างขำขัน

“อะ ให้ชิม อย่าดื่มเยอะ”

“อืม ๆ”

เธอรับปากพร้อมรับเบียร์จากมือเขา แววตาของเธอแสดงท่าทางหิวกระหายเสียจนเขาไม่อยากจะเชื่อลมปากเมื่อครู่

อึก อึก ! เสียงดื่มเบียร์ดังอย่างต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะหยุด กว่าเขาจะรู้ตัวเธอก็กระดกแอลกอฮอล์รสหวานจนหมดเกลี้ยงกระป๋อง

“เฮ้ย ๆ !”

เขาร้องลั่นแล้วแย่งกระป๋องเบียร์ดังกล่าวกลับคืน ทว่าสายไปเสียแล้ว เพราะแอลกอฮอล์กระป๋องสุดท้ายของบ้านถูกเธอฟาดเรียบลงท้องไม่เหลือสักหยด

“อ่าาาาา”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยมองเพื่อนสนิทที่กำลังโมโหแต่ทำอะไรเธอไม่ได้ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย พวงแก้มแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งส่งผลให้อีกฝ่ายอยากเอาคืน

“แสบนักใช่ไหมดรีม ฮะ !”

เขาเข้าประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอื้อมมือเข้าใกล้จุดอ่อนไหวของเธอ ปลายนิ้วชี้และกลางจิ้มเบา ๆ บริเวณข้างเอวพานให้อีกฝ่ายดิ้นพล่านจั๊กจี้

“ฮ่าฮ่าฮ่า ! ฮาร์ทมึงหยุดนะ !”

เสียงหัวเราะร่าของคนตัวเล็กดังลั่นโถงห้องพร้อมกับเรือนร่างเล็กดีดดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม จนกระทั่ง..

หมับ !

“อ๊ะ !”

บรรยากาศโดยรอบราวกับถูกแช่แข็ง ทั้งสองชะงักงันอยู่ในท่านั้นชั่วครู่อย่างทำอะไรไม่ถูก เมื่อฝ่ามือเล็กที่พยายามดันเพื่อนสนิทออกให้ห่างดันสัมผัสเข้ากับอวัยวะลับบางส่วนภายใต้กางเกงวอร์ม เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งแต่ก็นิ่มเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก รู้แค่ว่าขนาดของมันใหญ่และยาวกว่าฝ่ามือของเธอ

‘ขาใช่ไหม’

เสียงในหัวของหญิงสาวผุดขึ้น พยายามบอกตัวเองว่าที่เธอกำลังจับอยู่เป็นโคนขาของอีกฝ่าย ไม่ใช่อะไรก็ตามที่เป็นส่วนสงวน แม้ว่าตอนนี้มันกำลังกระตุกดิ้นเล็กน้อยในมือเธออย่างที่ขาไม่มีทางทำได้แน่นอนก็ตาม