ตอนที่ 5 เต็มมือเลย

‘ท่าแม่งได้ฉิบหาย !’

เสียงในหัวดังขึ้น ฮาร์ทจ้องมองใบหน้ารูปไข่สลับกับฝ่ามือน้อยของเธอที่กุมอยู่กลางเป้า มังกรหลับใหลนับพันปีกำลังถูกปลุกให้ตื่นโดยผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็น เพื่อนสนิท

“อึก !”

คนตัวโตเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามควบคุมสติตัวเองให้ได้มากที่สุด แม้ว่าตอนนี้มันจะเผลอคิดไปไกลกับคนตรงหน้าแล้วก็ตาม

เสียงกลืนน้ำลายเมื่อครู่เรียกสติที่แตกกระเจิงของคนตัวเล็กกลับมา ด้วยความตกใจเธอเผลอลงแรงไปที่ฝ่ามือนั้นเต็มที่เพื่อดันตัวเองให้ลุกจากเขา ซึ่งนั่นส่งผลให้ความไม่แน่ใจของเธอถูกเฉลยว่าที่จับอยู่ไม่ใช่ต้นขาอย่างที่คิด

หัวใจดวงน้อยเต้น ‘ตึกตัก’ อยู่ภายใน พวงแก้มเนียนขึ้นซับสีแดงก่ำไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ ท่าทางสุดสยิวแสนจะวาบหวามยิ่งทำให้ความอึดอัดเพิ่มมากขึ้น

“ขะ.. ขอโทษที”

ดรีมตั้งสติอีกครั้งค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเพื่อนสนิททีละน้อย ฝ่ามือยังคงกางอยู่ท่าเดิมด้วยความประหม่า แล้วจึงหันกลับไปสนใจบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เส้นจวนจะอืด

จังหวะนั้นสมองอันชาญฉลาดขาวโพลน เธอไม่กล้าจินตนาการไปไกลเกรงว่าภาพเมื่อครู่จะแทรกซึมเข้ามาในหัวอีกครั้ง ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารับประทานอาหารให้หมดโดยเร็ว แม้ว่าทุกคำต้องกล้ำกลืนฝืนทนกินก็ตาม

“แม่งยังกินลงอีกเหรอวะ !”

ทว่าคนที่โดนเธอรังแกจนภายในปั่นป่วนกลับไม่สามารถนั่งนิ่งอีกต่อไป อวัยวะใต้กางเกงวอร์มตัวหนานูนเด่นจนเห็นเป็นลำ ยังดีที่ว่าเธอหันหลังให้เขาเพราะไม่เช่นนั้นคงต้องอธิบายอีกยาว

ที่แข็งเพราะมือเพื่อน..

“กู.. ไปนอนแล้วนะ”

“อ๋ออืม ฝะ.. ฝันดี”

คนทั้งสองโต้ตอบกันด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก ก่อนที่ดรีมจะหันหลังพร้อมแบกกระเป๋าสัมภาระของตัวเองเข้าห้องนอนแขก

“ฮื่อ ! ฉิบหายแล้วดรีมเอ๊ย !”

เธอตีมือตัวเองแปะ ๆ หลายครั้งหมายจะลงโทษความผิดอันใหญ่หลวงของตน ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มลงอย่างใช้ความคิด

“ฮือ เต็มมือเลย”

ในความรู้สึกอึดอัดกลับมีความรู้สึกอยากกระหายบางอย่างเกิดขึ้น หญิงสาวยกฝ่ามือข้างที่ได้สัมผัสกับความโอฬารเมื่อครู่ทำท่าคาดเดาขนาดของมันคร่าว ๆ อีกครั้ง

“หรือจะเอาแบบที่ป้าแหวนแนะนำดีวะ”

เธอทิ้งกระเป๋าสัมภาระก่อนกระโดดขึ้นเตียงหนานุ่ม ‘หรือจะลองรุก’ ผุดขึ้นมาในหัวครั้งแล้วครั้งเล่าจนเธอนอนไม่หลับ

‘เน็ดเพื่อนผิดไหม’

กระทั่งเธอทนโต้เถียงกับความคิดตนเองไม่ไหวต้องหาข้อมูลประกอบการตัดสินใจ แม้ว่าคำตอบจะเป็นไปทางที่น่าพอใจ แต่ความกล้าเพียงสักนิดของเธอกลับไม่มีเลย

เธอกลัวว่าความสัมพันธ์เพียงข้ามคืน จะลบคำว่า ‘เพื่อนสนิท’ นานนับสิบปีของเธอและเขาให้จบลง..

“ซี้ด !”

ให้หลังคนตัวเล็กเข้าห้องไป เจ้าของบ้านก็ทิ้งตัวลงกับโซฟาตัวใหญ่พร้อมกุมเป้าตุงที่กำลังผงาดทันทีด้วยใบหน้าที่เจ็บปวดราวกับว่าส่วนนั้นจะปริแตก

เมื่อรู้สึกว่าลูกชายเริ่มอ่อนตัวลงเขาก็รีบปรี่เข้าห้องนอนใหญ่ทันที ร่างกายกำยำตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่กลั่นออกมาจากความอดทนจนเกือบถึงขีดจำกัด

ฮาร์ทใช้ทุกวิถีทางที่จะลดความร้อนไฟราคะด้านในลง ไม่ว่าจะอาบน้ำ ดูหนัง หรือแม้แต่นั่งสมาธิก็ยังไม่เป็นผล เพราะเมื่อหลับตาภาพที่เธอกอบกุมลูกชายตนเต็มมือก็พลันโผล่ขึ้นอีกครั้ง จนส่วนนั้นไม่สามารถอ่อนตัวลงได้จริง ๆ สักที

“แม่งเอ๊ย ! ปวดฉิบหาย”

เขาต้องพาตัวเองไปทำกิจกรรมอะไรบางอย่างเพื่อไล่ความร้อนออกจากร่างกาย ไม่เช่นนั้นเกรงว่าต้องเอามันทั้งหมดไประบายใส่คนที่ปลุกมันตื่นเป็นแน่

“หนึ่ง สอง สาม..”

นักกีฬามหาวิทยาลัยใช้เวลาที่ร่างกายร้อนรุ่มให้เกิดประโยชน์ ฝ่ามือหนาดันพื้นยกตัวขึ้นลงครั้งแล้วครั้งเล่าหมายจะให้เอ็นลำเขื่องกลับเข้าสู่สภาวะเดิม

“สี่ร้อยเก้าสิบแปด สี่ร้อยเก้าสิบเก้า ห้าร้อย..”

ทว่าเวลาผ่านไปนานนับชั่วโมงมังกรตัวเขื่องที่ตื่นขึ้นแล้วก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลับลง ยังคงตั้งโด่สัมผัสกับพื้นทุกครั้งที่เขาโน้มตัวลง

หรือเขาควรจัดการขั้นเด็ดขาด..

“ไม่ได้ มันชอบไอ้แบท !”

เสียงในหัวของเขาถูกลบออกทั้งหมดพร้อมกันอวัยวะที่เคยแข็งโด่ก็พลอยอ่อนตัวลงเพราะประโยคเมื่อครู่ แรงปรารถนาทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด

ถ้าตอนนั้นเป็นเขา คนที่เธอชอบจะยังคงเป็นคนอื่นอยู่หรือไม่..

ร่างกำยำหยัดกายลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำอีกครั้ง ใช้หยาดน้ำเย็นฉ่ำล้างก้อนความหงุดหงิดออกจากหัวนานนับชั่วโมงจึงสงบลง