ตอนที่ 3 คิดว่าหึง

“บาย เจอกัน”

รถยนต์คันหรูเคลื่อนเข้าจอดใต้หอพักหญิงในมหาวิทยาลัย ผู้โดยสารยิ้มหวานเป็นการขอบคุณก่อนจะโบกมือลาพลขับ แม้ว่าใจจะยังไม่อยากจากเขาเลยด้วยซ้ำ

“เฮ้อ ! กลับมาสู้รบปรบมือกับเคมเมทก่อนดรีม มีสติ มีสติ !”

หญิงสาวพับคอไปมาพลางยืดเหยียดแขนเป็นการระบายความเมื่อย เมื่อครั้นพูดถึงรายวิชาเรียนที่ตนไม่ถนัดก็เหนื่อยล้าโดยที่ไม่ต้องทำอะไร

ร่างเล็กก้าวเข้าที่พักอย่างคนหมดเรี่ยวแรง กระนั้นยังมีรอยยิ้มให้ผู้คนที่เดินผ่านอยู่เสมอ ไม่เว้นแม้แต่สัตว์เลี้ยงประจำหอ

“หนูดรีม แฟนไม่มาด้วยเหรอ”

“แหนะ ! แซวอีกแล้วป้าแหวน เพื่อนกันค่ะ”

เธอย้ำสถานะระหว่างตนกับเพื่อนให้ป้าแม่บ้านประจำหอพักฟังอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเก้อเขิน พวงแก้มแดงระเรื่อบอกเป็นนัยว่าเธอพอใจกับคำพูดเมื่อครู่มาก

“ผู้ชายเขาไม่กล้ารุก เราก็รุกก่อนเลยลูก ผู้หญิงสมัยใหม่ด้านได้อายอดนะ ยิ่งผู้ชายดี ๆ แบบนี้อย่าปล่อยให้หลุดมือ”

ป้าแม่บ้านแนะนำยาวเหยียดเฉกเช่นผู้มีประสบการณ์โชกโชนก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้คนเด็กกว่ายืนยิ้มเขินอายไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี

“หนูก็อยากรุก แต่หนูเขิน ฮึ”

แม้จะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอเองก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรเหมือนกัน เป็นเพื่อนกันมานับสิบปีอยู่ดี ๆ ต้องมาจีบเพื่อนตัวเองก็จะกระไรอยู่

คนตัวเล็กจัดการตัวเองด้วยการอาบน้ำเป็นอันดับแรกเมื่อมาถึงห้อง ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องเก่าเตรียมตัวอ่านหนังสือเตรียมสอบตั้งแต่เนิ่น ๆ

“ดรีมพวกกูไปหอสมุดนะ”

“อืม แล้วกลับดึกไหม”

“อาจจะกลับเช้า นอนก่อนเลยเดี๋ยวเอากุญแจไป”

รูมเมตร่ำลาแล้วจึงเดินจากไป กลายเป็นว่าทั้งห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่ฝันลดาผู้เดียว ซึ่งนั่นก็ดีเหมือนกันเพราะเธอเองก็ต้องการสมาธิเป็นอย่างมาก

“เฮ้อ !”

ทว่าความกดดันที่มีมากจนเกินไปทำให้ทุกอย่างที่อ่านเพียงไหลผ่านตา ไม่ถูกบันทึกลงในสมอง ถึงจะทวนซ้ำหลาย ๆ รอบก็ยังมีจุดที่ผิดพลาด

ติ๊ง ! การแจ้งเตือนดังขึ้นจากคนคุ้นเคย ดรีมละสายตาจากกระดาษเบนสายตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ความคร่ำเครียดบนใบหน้าค่อย ๆ จางลงแทนที่ด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ บริเวณมุมปาก

h.heart : มาอ่านหนังสือบ้านกูไหม

dream_fun : จะติวให้เหรอ

h.heart : เดี๋ยวไปรับ 10 นาทีถึง

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น สาวน้อยดีดตัวลุกขึ้นเปลี่ยนชุดแล้วจึงเริ่มเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมไปติวหนังสือกับเพื่อนสนิท

ไม่เกินเวลานัดรถเพื่อนชายก็เทียบท่าจอดริมฟุตพาต ดรีมก้าวขึ้นรถด้วยรอยยิ้มทักทาย แต่ด้วยความที่สนิทกันมานานความกังวลในแววตาก็ไม่สามารถปิดบังเขาได้อยู่ดี

“ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้น”

“ก็กูไม่ถนัดนี่ !”

“เดี๋ยวพี่ติวให้ไอ้น้อง !”

เขาว่าพลางเอื้อมมือยีกลุ่มผมจุกทรงดังโงะเบา ๆ ก่อนจะละลงไปหมุนพวงมาลัยขับเคลื่อนยานพาหนะออกจากลานจอด ไม่ทันสังเกตเลยว่าคนด้านข้างแก้มแดงแค่ไหนกับการกระทำของเขาเมื่อครู่

บ้านพักขนาดกลางใกล้มหาวิทยาลัยถูกจัดแต่งเรียบ ๆ สไตล์ของผู้พักอาศัย ดรีมลงจากรถเดินตามเจ้าของพื้นที่ไปพลางสอดส่องมองหาอะไรสักอย่าง

“แล้วพวกนั้นล่ะ ?”

เธอเข้าใจว่ากลุ่มเพื่อนอีกสามคนจะมาด้วยจึงเอ่ยถาม ทว่าเมื่อเจ้าของบ้านได้ฟังกลับชักสีหน้าแปลก ๆ ใส่เธอราวกับไปจี้จุดอะไรบางอย่าง

“ถามหาใคร ไอ้แบท ?”

“ก็ทั้งสามคนนั้นแหละ”

ฝันลดาสัมผัสได้ถึงรังสีความกรุ่นโกรธเล็กน้อยโชยมาตามเสียง ต่อให้เธออธิบายไปแล้วแต่เขาก็ยังมีท่าทีไม่พอใจอยู่ดี

“ไม่มา หรือมึงจะไปติวกับพวกมันก็ได้นะ”

“อ้าว อะไรของมึง ?”

เธอพึมพำในลำคอเบา ๆ พลางส่ายหน้ามองตามชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่เดินหนีเข้าห้องครัวไป เป็นอีกครั้งที่เธอพูดถึงชายคนอื่นแล้วเขาหงุดหงิดโมโห

“ถ้าเป็นแฟนกันกูคงคิดว่ามึงหึงอะ”

ความคิดที่เข้าข้างตัวเองถูกกลั่นออกมาเป็นคำพูดแผ่วเบารำพันกับตัวเองเท่านั้น ก่อนที่ลมหายใจร้อนฉ่าจะพ่นออกมาเพื่อเตือนสติตัวเองไม่ให้คิดไปไกล