บทที่ 4

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน สถานีของพวกเราร่วมกับทางมณฑลดำเนินการกวาดล้างอาชญากรรมและกำจัดความชั่วร้าย

ผมทำงานล่วงเวลาเป็นเวลาติดกันหนึ่งเดือน ยุ่งจนกระทั่งลืมวันเกิดของคุณแม่กู้

คุณแม่กู้เข้าใจว่าผมทำงานไม่ง่าย และรู้สึกสงสารจับใจที่ผมต้องทำงานล่วงเวลาหนึ่งเดือนติด

เย็นวันนั้นคุณแม่กู้จึงตุ๋นซุปไก่ แล้วเอามาส่งที่สถานีตำรวจด้วยตัวเองบอกว่าต้องการบำรุงร่างกายให้ผม

หลังจากผมรับโทรศัพท์ กำลังจะออกไปรับคุณแม่กู้เข้ามา

ตำรวจที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ ก็ได้จับกุมนักโทษหลบหนีมาคนหนึ่ง และกำลังจะพาตัวไปสอบสวน

ผมจึงตามเข้าไปสอบสวนด้วย โดยลืมเรื่องที่ต้องไปรับคุณแม่กู้ที่หน้าสถานีตำรวจ

หลังสอบสวนนักโทษหลบหนีเสร็จ ผมก็เห็นเห็นกู้อวี๋เคอเข้ามาหาผมด้วยท่าทีดุดัน

ผมจำได้ว่าช่วงนี้ไม่มีคดีอะไร เธอไม่ต้องทำงานล่วงเวลา ทำไมถึงยังอยู่ที่สถานีตั้งแต่เช้าตรู่ได้

ผมเห็นว่าสีหน้าของเธอผิดแปลกไป กำลังคิดจะถามว่าเธอเป็นอะไรไปนั้น

กู้อวี๋เคอก็เดินเข้ามาตวัดฝ่ามือใส่ผมหนึ่งครั้ง

“คุณยังจำแม่ของฉันได้ไหม?”

ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ผมถึงนึกขึ้นได้ว่า คุณแม่กู้รอผมอยู่ที่ด้านนอกสถานีตำรวจอยู่ตลอด

“ขอโทษ ขอโทษ ผมลืมจริง ๆ ผมจะไปขอโทษคุณแม่เดี๋ยวนี้!”

พูดเสร็จผมก็จะวิ่งออกไปข้างนอก แต่เห็นว่ากู้อวี๋เคอยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ผมกำลังจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มองเห็นหัวหน้าหยางเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“หลินซิว หมอกู้ พวกคุณเข้ามาหน่อย”

หลังจากเข้ามาในห้องทำงานของหัวหน้าหยาง ผมถึงได้รู้ว่า คุณแม่กู้เสียชีวิตแล้ว

“คุณแม่กู้เสียชีวิตแล้ว? เกิดอะไรขึ้น?”

หัวหน้าหยางบอกกับผมว่า คุณแม่กู้ที่รอผมอยู่หน้าสถานีตำรวจ ได้เจอกับนักเลงกลุ่มหนึ่ง

ด้วยในระยะนี้มีการกวาดล้างอาชญากรรมและกำจัดความชั่วร้าย หัวหน้าของนักเลงพวกนี้ได้ถูกผมจับกุมตัว

พวกเขาเพื่อแก้แค้นผมแล้ว ได้ทำร้ายคุณแม่กู้จนสลบแล้วลากไปไว้ข้างถนน

แขขาทั้งสองข้างถูกตัดจนขาด แล้วเอาไปทิ้งในรางระบายน้ำเน่าเสียบริเวณใกล้ ๆ นี้

ผมไม่อยากจะเชื่อว่าคุณแม่กู้ได้เสียชีวิตแล้ว จึงมองไปที่ดวงตาของหัวหน้าหยาง

หัวหน้าหยางก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจ กู้อวี๋เคอที่อยู่ข้าง ๆ ฟุบตัวลงบนโต๊ะร้องไห้โฮเสียงดัง

“หลินซิว คุณมันสารเลว ถ้าคุณพาแม่ฉันเข้ามาเร็วกว่านี้สักนิด ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น!”

เมื่อกู้อวี๋เคอคิดถึงคุณแม่กู้มาที่สถานีตำรวจก็เพื่อส่งซุปไก่ให้ผม แต่กลับถูกศัตรูตามมาล้างแค้น เธอก็แทบอยากจะฆ่าผมให้ตาย

ผมวางแผนไว้แล้วว่าสัปดาห์หน้าจะขอกู้อวี๋เคอแต่งงาน

เป็นเพราะอุบัติเหตุนี้ แผนการจึงถูกหยุดลงชั่วคราว

กู้อวี๋เคอไม่ยอมให้อภัยผมมาตลอด ก่อนจะย้ายออกจากห้องที่พวกเราอาศัยอยู่ด้วยกัน

ผมส่งข้อความไปหาเธอ โทรหา เธอกดตัดสายทิ้งทั้งหมด

แม้กระทั่งงานศพของคุณแม่กู้ เธอยังให้คนมาขัดขวางผมไว้ ไม่ยอมให้ผมเข้าไป

“คุณทำร้ายแม่ฉันจนตาย คุณมีสิทธิ์อะไรมาร่วมงานศพแม่ของฉัน?”

สุดท้ายผมจึงทำได้เพียงอยู่ด้านนอกสถานที่บำเพ็ญกุศล คุกเข่าโขกศีรษะไปยังทิศทางที่ตั้งร่างไร้วิญญาณของคุณแม่กู้

สำหรับเรื่องนี้ ผมมีข้อสงสัยอยู่หนึ่งข้อ

นั่นก็คือนักเลงรู้ว่าผมมีความเกี่ยวข้องกับคุณแม่กู้ได้อย่างไร

เนื่องจากความพิเศษของงานผมและกู้อวี๋เคอ พวกเราเคยบอกกับคุณแม่กู้ว่าไม่ให้เปิดเผยกับคนนอกว่าพวกเรารู้จัก ก็เพราะกลัวว่าจะถูกศัตรูตามแก้แค้น

กล้องวงจรปิดใกล้สถานีตำรวจจับภาพนักเลงพวกนั้นได้

ผมจึงพาทีมไปจับกุมพวกเขาด้วยตัวเอง

ไม่ว่าผมจะสอบสวนอย่างไร นักเลงกลุ่มนั้นได้แต่พูดว่าเป็นความคิดชั่ววูบ

แต่เบาะแสในสถานที่เกิดเหตุ ทั้งหมดชี้ว่านี่เป็นอาชญากรรมที่มีการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า

ถึงอย่างไรก็ตาม คงไม่มีคนจะโง่ถึงขนาดจะถือมีดสปาต้ามาเที่ยวเตร่อยู่หน้าสถานีตำรวจยามดึกดื่นแบบนี้

ผมไล่เบาะแสตามมีดสปาต้าสองด้ามนั้นไปจนถึงร้านขายเครื่องมือช่างแห่งหนึ่ง

คิดไม่ถึงว่าเจ้าของร้านขายเครื่องมือช่างร้านนี้เป็นหวังซิงอวี่

ผมถือรูปภาพของนักเลงกลุ่มนั้นออกมา แล้วถามหวังซิงอวี่ว่ารู้จักพวกเขาบ้างไหม?

หวังซิงอวี่มองอย่างตั้งตกตั้งใจ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบว่าไม่รู้จัก

เมื่อหาเบาะแสไม่เจอ ผมจึงหันกลับจะเดินจากไป แต่เหลือบไปเห็นในมุมห้องมีต่างหูทองตกอยู่หนึ่งข้าง

นั่นเป็นของขวัญวันเกิดที่ผมให้คุณแม่กู้เมื่อปีที่แล้ว

หนึ่งวันก่อนที่คุณแม่กู้จะเกิดเรื่องขึ้น เธอยังโทรศัพท์มาขอโทษผมว่า ได้ทำต่างหูหายโดยไม่ทันระวัง

แล้วต่างหูของเธอมาโผล่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

ผมหยิบต่างหูทองขึ้นมากำลังจะถามหวังซิงอวี่ว่าเกิดอะไรขึ้น

หวังซิงอวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ได้หยิบแท่งเหล็กออกมาหนึ่งแท่ง แล้วฟาดลงมาที่ศีรษะของผมอย่างแรง

ก่อนจะหมดสติไป ผมได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังหวังซิงอวี่

“พี่หวัง ยายแก่นั่นเอาเรื่องที่พวกเราลักลอบขนสินค้าเถื่อนไปบอกเขาแล้วใช่ไหม?”