เพื่อนวัยเด็กที่แอบรัก ดันอยากเป็นแฟนฉัน

บ่ายวันหนึ่งอันแสนสงบ ฉันนั่งเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย ๆ อย่างเบื่อหน่ายอยู่ในห้องนั่งเล่น จู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคนในจอเพิ่งคว้าแชมป์ฮอกกี้น้ำแข็งระดับประเทศมาได้ เขายิ้มอย่างเจิดจ้าท่ามกลางแสงสปอตไลต์และดอกไม้ที่รายล้อม ราวกับแสงแดดอันอบอุ่นในฤดูร้อนนักข่าวถือไมโครโฟนสัมภาษณ์เขาเกี่ยวกับการแข่งขันเขาตอบด้วยรอยยิ้ม “การคว้าแชมป์ครั้งนี้เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ ผมเชื่อมั่นในพรสวรรค์และฝีมือของตัวเอง และหวังว่าต่อจากนี้จะทำผลงานในสนามได้ดียิ่งขึ้น”กล้องกวาดผ่านอัฒจันทร์ แฟนคลับสาวนับไม่ถ้วนชูป้ายและธงเชียร์ ส่งเสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น ถึงขั้นมีแฟนคลับสาวตัวยงหลายคนประกาศว่าอยากแต่งงานกับเขาฉันที่นั่งอยู่หน้าทีวีแค่นหัวเราะ ก่อนกวาดสายตามองเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังซักผ้าอยู่ตรงระเบียง เขาเปลือยท่อนบน เผยกล้ามเนื้อเป็นมัดได้รูปไม่มีใครคาดคิดว่าเทพบุตรมาดเย็นชาผู้สูงเกินเอื้อมในสายตาของทุกคน ตอนนี้กำลังช่วยฉันซักผ้าราวกับเป็นคนรับใช้หยาดเหงื่อไหลจากแผงอกกำยำของเขา ลงมาตามกล้ามท้องแปดลูกที่เป็นลอนชัดเจน สายตาของฉันก็ไล่ตามหยาดเหงื่อใสนั้นลงไปเรื่อย ๆ

ไป๋ซู่ซินเงยหน้าขึ้น ก่อนพูดด้วยสีหน้ามุ่งร้าย “กัวจิงจิงก็ชอบนาย แล้วทำไมนายยังสนิทกับเธอขนาดนั้น!”เธอขึ้นเสียงดังลั่น จนสายตาของผู้ชมรอบข้างพุ่งมาที่พวกเราราวกับแสงสปอตไลต์แต่ไป๋ซู่ซินกลับไม่รู้สึกอับอายเลยสักนิด เธอต้องการให้ทุกคน รวมถึงเฉินเจี้ยนเฟิงรู้ว่า เพื่อนที่เขามองว่าสนิทที่สุดก็มีความรู้สึกน่ารังเกียจแบบนั้นกับเขาเหมือนกันฉันไม่ได้แก้ตัว เพราะสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงฉันก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเขา เพราะกลัวว่าหากเห็นสีหน้ารังเกียจของเขา ฉันคงรับไม่ไหวเฉินเจี้ยนเฟิงเองก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับฉันกลับยาวนานเหลือเกิน ราวกับตัวเองเป็นผู้กระทำผิดที่กำลังรอรับคำตัดสินสุดท้ายอย่างเงียบ ๆ“ไม่ใช่แค่กัวจิงจิงที่ชอบฉัน ฉันก็ชอบกัวจิงจิงเหมือนกัน”ฉันเบิกตากว้างทันที ก่อนเงยหน้ามองเฉินเจี้ยนเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าหม่นขรึมของเขาหายไปในพริบตา แววตาที่มองฉันทั้งอ่อนโยนและละเอียดอ่อนไม่ใช่แค่ฉันที่อึ้ง แม้แต่ไป๋ซู่ซินที่เมื่อครู่ยังพูดจาข่มฉันไม่หยุด ตอนนี้ก็นิ่งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด สลับไปมาหลากสียิ่งกว่าจานสีเสียอีกส

ฉันถูกจูบจนขาอ่อนแรง ร่างทรุดลงโดยไม่รู้ตัว เฉินเจี้ยนเฟิงโอบเอวอุ้มฉันขึ้น ก่อนจะจูบอย่างเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิมมืออีกข้างของเขาเลิกเสื้อฉันขึ้น แล้วลูบไล้ไปตามร่างกายซ้ำ ๆ ไม่รู้ว่าเพราะฮอร์โมนกระตุ้นสมองหรือเปล่า ฉันถึงไม่ขัดขืนเลยสักนิด กลับปล่อยตัวดื่มด่ำกับสัมผัสนั้นเงียบ ๆฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ทั้งใหญ่และแข็งกำลังกดอยู่ตรงหน้าท้องผ่านเนื้อผ้า พอรู้ตัวว่าสถานการณ์เริ่มไม่ชอบมาพากล ฉันก็ได้สติขึ้นมาทันที เหตุผลที่เลือนหายไปกลับคืนมาในวินาทีนั้น ฉันรีบผลักเขาออกฉันหน้าแดงก่ำ พลางหอบหายใจแรงไม่หยุดฉันรู้ดีว่าเมื่อไรที่เราก้าวข้ามเส้นนี้ไป ความสัมพันธ์ของเราจะพังลงอย่างรวดเร็ว และไม่มีทางหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก“กัวจิงจิง?”เขาลองยื่นมือมาหมายจะประคองฉัน แต่ฉันหลบเสียก่อนการกระทำของฉันไปกระทบความรู้สึกเขาโดยไม่ตั้งใจ แววตาที่เขามองมาจึงเจือความเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย“คืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถือซะว่าเราแค่ฝันไปก็แล้วกัน”ฉันทิ้งคำพูดนั้นไว้ ก่อนจะรีบกลับเข้าห้องราวกับหนี พอปิดประตูก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ริมฝีปากยังคงหลงเหลือไออุ่นจากเขาอยู่หลังจากคืนนั้น ความสัมพัน

เฉินเจี้ยนเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ จ้องฉันเขม็งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรุกเร้า“เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าทำไม? ก็เพราะฉันชอบเธอไง”“ที่ฉันยอมทิ้งฮอกกี้แล้วมาหาเธอโดยไม่ลังเล ถ้าไม่ใช่เพราะชอบเธอ แล้วจะเป็นเพราะอะไร?”ฉันมองเฉินเจี้ยนเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ “ที่นายบอกว่าชอบฉัน หมายถึงชอบแบบเพื่อน หรือว่า…”“ชอบแบบที่อยากเป็นแฟนเธอ ชอบแบบที่อยากมีอนาคตร่วมกับเธอ ชอบแบบที่อยากจูบ อยากกอด และอยากทำอะไรที่ใกล้ชิดกับเธอมากกว่านั้น”“ฉันพูดขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”ฉันสงสัยว่าตัวเองคงเมาจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเฉินเจี้ยนเฟิงที่เกลียดการมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมาตลอด จะพูดคำเหล่านี้กับฉันได้ยังไง“แต่นายเคยบอกว่า นายเกลียดการมีความสัมพันธ์ทางกายกับคนอื่น”“นั่นมันกับคนอื่น ไม่ใช่กับเธอ ฉันมีความต้องการแบบนั้นกับเธอมานานแล้ว แต่กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ เลยไม่กล้าบอกเธอมาตลอด”“พอแน่ใจว่าเธอก็ชอบฉัน เดิมทีฉันตั้งใจจะหาโอกาสเหมาะ ๆ สารภาพรักกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงมาตลอด”หัวใจฉันสั่นไหว “เรื่องที่ฉันชอบนาย นายรู้มานานแล้วเหรอ?”พอถา