LOGINShare
บทที่ 119
Latest chapter
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 376
ทว่าคำพูดของเขากลับแลกมาได้เพียงความด้านชาที่ยิ่งหยั่งรากลึกลงไปในใจของฉันเท่านั้นน้ำเสียงของฉันราบเรียบไร้ซึ่งระลอกคลื่นใด ๆ "นายจะจัดการกับซูหย่าซินยังไง มันก็เป็นเรื่องของนาย สิ่งเดียวที่ฉันสนใจในตอนนี้ คือเมื่อไหร่นายจะยอมตัดขาดกับฉันให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แล้วไปจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยเสียที"ประกายแห่งความหวังบนใบหน้าของเขาพลันพังทลายลงในพริบตา เขายืนจ้องเขม็งมองฉันตาไม่กะพริบ "เธอถึงขั้นตัดรอนเด็ดขาด ไม่ยอมเหลือเยื่อใยหรือทางถอยให้พวกเราเลยแม้แต่น้อยขนาดนี้ มันเป็นเพราะเสิ่นเหยียนโจวใช่ไหม?"ฉันแทบจะไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงจะไปต่อปากต่อคำกับเขาอีกแล้ว น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าจนเกินทน "จนถึงตอนนี้ นายก็ยังคิดว่าการที่ชีวิตแต่งงานของพวกเราต้องเดินมาถึงจุดนี้ มันเป็นความผิดของคนอื่นอยู่อีกงั้นเหรอ? กู้สือซวี่ นายลองคิดทบทวนดูให้ดีเถอะนะ ว่าถ้าหากนายต้องมาเป็นฉัน ต้องมาเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยโดนกระทำ โดนหลอกลวง โดนทอดทิ้งเย็นชาใส่ โดนทำร้ายจิตใจสารพัด นายจะยอมให้อภัยลงไหม?"ริมฝีปากของกู้สือซวี่ขยับสั่นไหวเบา ๆ ทว่ากลับไม่อาจเค้นคำพูดใดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว เนิ่นนาน
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 375
เดิมทีคิดว่าเขาคงจะโมโห ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะหลุดหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ พลางเอ่ย "นี่คุณกำลังยั่วโมโหผม เพราะอยากให้ผมเป็นทนายช่วยว่าความคดีฟ้องหย่าให้คุณงั้นเหรอ?""คุณต่างหากล่ะที่เป็นฝ่ายพูดเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน!"ฉันรู้สึกหมดคำจะพูดไปชั่วขณะ น้ำเสียงค่อย ๆ แผ่วเบาลง เจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว "และอีกอย่าง...ทนายเสิ่นบางครั้งเวลาพูดจาก็ทำร้ายจิตใจคนฟังเก่งเหลือเกินนะคะ ในเมื่อคุณช่วยอะไรฉันไม่ได้ ก็อย่ามาคอยพูดจาทิ่มแทงใจดำคนอื่นเขาแบบนี้สิคะ"ภายในห้องรับแขกเงียบสงัดไปชั่วอึดใจ จู่ ๆ เสิ่นเหยียนโจวก็ผุดลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดเข้ามาใกล้ฉัน กลิ่นหอมจาง ๆ ของควันบุหรี่ที่ติดตรึงอยู่บนตัวเขาพลันโชยลอยมาโอบล้อมรอบกายน้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า แฝงความคลุมเครือที่ยากจะสังเกตเอาไว้ "แล้วคุณอยากจะให้ผมช่วยยังไงล่ะ หืม?"หัวใจของฉันกระตุกเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะทันทีทว่าในเวลานี้ ระหว่างฉันกับเขามันเป็นความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ล่ะ? ฉันมีสิทธิ์อะไรไปขอให้เขาคอยยื่นมือเข้าช่วยฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนั้น?และถ้าหากเขาช่วยฉันจริ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 374
ส่วนตัวเขา...ทั้งที่เป็นสามีตามกฎหมายของเยี่ยเจาเจา เป็นพ่อแท้ ๆ ของตั๋วตั่ว กลับทำได้เพียงยืนกำมันเผาที่เย็นชืดก้อนนี้ไว้แน่น ยืนหลบอยู่ในซอกมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็นสติสัมปชัญญะกำลังกรีดร้องคำราม บอกว่าตั๋วตั่วยังคงนอนรอเขาอยู่ที่โรงพยาบาล บอกว่าเขาควรจะไปได้แล้วทว่าสองเท้ากลับราวกับถูกตอกตรึงแน่นอยู่กับผืนหิมะ กู้สือซวี่เอาแต่ยืนปักหลักอยู่อย่างดันทุรัง ปล่อยให้เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาทับถมจนเต็มบ่า ย้อมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำจนกลายเป็นสีเทาหม่น ปล่อยให้สายลมหนาวพัดกรีดแทงแทรกซึมเข้าสู่คอเสื้ออย่างทารุณตัวเองเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ จู่ ๆ ฮั่วซานก็จามออกมาคำหนึ่ง พวกเขาถึงได้พากันเดินกลับขึ้นตึกฮั่วซานเดินอยู่ตรงกลาง มือข้างหนึ่งจับมือเยี่ยเจาเจาไว้ มืออีกข้างจับมือเสิ่นเหยียนโจว พลางเจื้อยแจ้วเล่าถึงเรื่องสนุกสนานตอนปั้นตุ๊กตาหิมะเมื่อครู่ไม่หยุด นาน ๆ ทีก็ยังหันกลับไปโบกไม้โบกมือให้เจ้าตุ๊กตาหิมะแสงไฟสีส้มนวลตาจากเสาไฟริมทางเดินทอดยาวเงาของพวกเขาทั้งสามคนออกไปไกลจนกระทั่งแผ่นหลังทั้งสามร่างลับสายตาหายเข้าไปในประตูตึก แสงไฟตรงโถงบันไดสว่างวาบขึ้นแล้วค่อย ๆ ดับลง กู
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 373
"คุณอาเสิ่นคะ ตุ๊กตาหิมะต้องใส่ผ้าพันคอด้วยค่ะ!" ฮั่วซานชูผ้าพันคอลายหมีน้อยของตัวเองขึ้นพลางส่งเสียงร้องบอกเสิ่นเหยียนโจวกลัวว่าเธอจะหนาว จึงถอดผ้าพันคอสีกากีของตัวเองไปพันไว้รอบคอของตุ๊กตาหิมะแทนฉันยืนเหม่อมองดูพวกเขาสองคนอยู่ด้านข้าง ส่วนใหญ่ล้วนแต่ใจลอยตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองและในจังหวะนั้นเอง ก้อนหิมะกลม ๆ ก้อนเล็กก็ปาเข้ามาโดนตัวฉันฉันชะงักไป ฮั่วซานกำลังยืนส่งยิ้มทะเล้นมองดูฉันอยู่คล้ายกับกลัวว่าฉันจะโกรธ เธอจึงรีบเอ่ยฟ้อง "คุณอาเสิ่นเป็นคนบอกให้หนูปาค่ะ เขาอยากให้คุณน้ามาช่วยปั้นตุ๊กตาหิมะด้วยกัน"เสิ่นเหยียนโจวไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ แต่กลับพูดขึ้นว่า "ถ้าคุณเอาแต่ทำตัวกร่อยน่าเบื่อแบบนี้ ก็ขึ้นไปข้างบนเถอะ! จะได้ไม่ต้องลงมาตากลมหนาวให้เปล่าประโยชน์"ฮั่วซานวิ่งเข้ามารั้งแขนลากตัวฉันไปข้างหน้า ทว่าเพราะก้าวเร็วเกินไป เท้าข้างหนึ่งของฉันจึงเหยียบจมลงไปในหลุมหิมะ จนเสียหลักเซถลา ร่างทั้งร่างล้มคะมำพุ่งตรงไปยังทิศทางที่เสิ่นเหยียนโจวยืนอยู่ทันที……ในขณะเดียวกันไม่มีใครในกลุ่มพวกเขาสังเกตเห็นเลยว่า ตรงมุมมืดที่ห่างออกไป มีเงาร่างอันโดดเดี่ยวร่างหนึ่งกำลังยืนนิ่งมอ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 372
ในอนาคต วันเวลาและชีวิตความเป็นอยู่ของตั๋วตั่ว คงมีแต่จะยิ่งยากลำบากขึ้นเรื่อย ๆไม่รู้เหมือนกันว่ากู้สือซวี่จะสามารถปกป้องดูแลเธอให้ปลอดภัยได้จริง ๆ หรือไม่?แม้ว่าฉันจะถูกเด็กคนนี้คอยทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ทว่าพอนึกถึงอนาคตข้างหน้าของเธอ ในใจของฉันก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจและเจ็บปวดอยู่ดีเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นฉันนึกว่าอาหารเดลิเวอรีที่สั่งไว้มาส่งแล้ว จึงรีบก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูทันทีทว่าคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู กลับกลายเป็นเสิ่นเหยียนโจวในวันนี้เขาสวมเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์ตัวยาวสีเทาเข้ม ยิ่งขับเน้นให้ช่วงไหล่ดูกว้าง เอวสอบ รูปร่างสูงโปร่งสง่างามยิ่งขึ้นกว่าเดิมบนเรือนผมสั้นดกดำของเขามีเกล็ดหิมะบางเบาเกาะพราวอยู่ แม้กระทั่งไออุ่นจากลมหายใจที่พ่นออกมาก็ยังกลายเป็นหมอกควันสีขาว ทั่วทั้งร่างราวกับบุคคลที่ก้าวเดินหลุดออกมาจากภาพวาดฤดูหนาวอันเย็นเยียบ ทว่ากลับสะกดสายตาจนไม่อาจละไปมองสิ่งอื่นได้เลยอย่างน่าประหลาดหัวใจของฉันกระตุกเต้นระรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เกิดเป็นความหวั่นไหวที่อธิบ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 371
เจียงซูฮุ่ยกับซูหย่าซินแอบสบตากันเงียบ ๆ เมื่อรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบและไร้เหตุผล จึงยอมหุบปากลงแต่โดยดีกู้สือซวี่เอ่ยขึ้น "ถ้าหากเยี่ยเจาเจาเป็นคนร้ายกาจอย่างที่พวกคุณพูดจริง ๆ หล่อนก็คงไม่พาตั๋วตั่วมาส่งที่โรงพยาบาลหรอก"พูดจบ เขาก็เรียกซุนเจี๋ยเข้ามาทันที สั่งให้เขาไล่เจียงซูฮุ่ยกับซูหย่าซินออกไปให้พ้นหน้าเมื่อซูหย่าซินเห็นท่าไม่ดี หล่อนก็ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ พลางสะอึกสะอื้นร้องไห้ "พี่สือซวี่คะ พี่จะไม่เอาเด็กคนนี้จริง ๆ เหรอคะ? นี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของพี่เหมือนกันนะ! คุณแม่ท่านก็แค่อารมณ์ร้อนไปหน่อยเท่านั้นเอง ต่อให้ท้องนี้ของฉันจะเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ ฉันก็ไม่มีทางรักลูกไม่เท่ากันแน่นอนค่ะ ฉันสัญญาว่าจะรักและดูแลตั๋วตั่วให้ดีเหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะคะ"ทว่าสีหน้าของกู้สือซวี่กลับไม่คลายความเย็นชาลงเลยแม้แต่น้อยซุนเจี๋ยเรียกบอดี้การ์ดเข้ามา เจียงซูฮุ่ยถูกดันตัวออกไปข้างนอกไปพลางก่นด่าสาปแช่งออกมาด้วยความเจ็บแค้นไม่ยอมจำนนไปพลาง "เยี่ยเจาเจา! ต้องเป็นเธอแน่ ๆ ที่คอยเป่าหูเสี้ยมให้สือซวี่แตกคอกับแม่! ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายแบบเธอมาก่อน
You May Also Like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.8K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์366.7K viewsครามคนเลว
ทิพยเวช102 viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย79 viewsหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA187 viewsเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที1.6K views
