หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ปลายสายเงียบไปทันที ไม่รู้ว่ากำลังตกใจเกินไป หรือตื่นเต้นจนพูดไม่ออกกันแน่ เพราะว่าหลังฉันหย่าแล้ว เธอจึงจะได้ขึ้นเป็นเมียหลวง ฉันกดวางสาย จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้าโต๊ะน้ำชา เพื่อรอคอยกู้สือซวี่กลับมาอย่างเงียบเชียบแต่ฉันนั่งรออยู่ทั้งคืน กู้สือซวี่ก็ไม่ได้กลับมา คนที่มาคือเฉียวลี่ ผู้ช่วยของเขา ตั้งแต่ที่เฉียวลี่เดินเข้าประตู ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์ของเธอ เธอทำงานตำแหน่งผู้ช่วยของกู้สือซวี่มาสามปีนี้ ฉันพอจะสัมผัสได้ว่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อกู้สือซวี่มันผิดแปลกไป เมื่อเห็นว่าฉันที่มีสีหน้าเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืน เธอก็ดูเหมือนกำลังพึงพอใจ จากนั้นก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “ประธานกู้เลี้ยงดูคุณมาเกือบสี่ปีแล้ว ตอนนี้ คุณซูก็กำลังจะได้เป็นคุณนายกู้แล้ว คุณเองก็คงจะรู้สึกแย่มากใช่ไหม” เลี้ยงดู?เหอะ!เรื่องที่ฉันแต่งงานกับกู้สือซวี่อย่างลับ ๆ น่ะ ถูกปิดไว้อย่างมิดชิดจริง ๆ นั่นแหละฉันจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน ผู้ใหญ่ทุกคนในตระกูลกู้ต่างคัดค้านอย่างหนัก ไม่เห็นด้วยที่ให้ผู้หญิงฐานะต่ำต้อยอย่างฉันแต่งงานกับกู้สือซวี่ในที่สุด ฉันจึงตกลงว่าแค่จดทะเบียนสมรส ไม่จัดงาน

การมาถึงของกู้สือซวี่ทำให้บทสนทนาของสองแม่ลูกขาดช่วง เขายังคงมีท่าทีสุภาพเหมือนเดิม แต่กลับแฝงความหยิ่งทะนงโดยกำเนิดว่า “คุณพ่อ คุณแม่ ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ”ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ได้ทำท่าทีเย็นชากับพ่อแม่ของฉัน หรือได้ทำให้พวกเขาอับอาย “ไม่เลยๆ พวกเราก็เพิ่งมาถึง ได้คุยกับเจาเจาแป๊บเดียวเอง ไม่ได้รอนานเลย!” “หากคุณยังทำงานไม่เสร็จก็ไปทำต่อได้เลย เดี๋ยวพวกเรานั่งคุยกันตรงนี้ก็ได้”ฉันก้มหน้าลง “แม่ ไปกันเถอะค่ะ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน”กู้สือซวี่นั่งที่หัวโต๊ะอาหาร พ่อ แม่ และฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งรองลงมาจากเขา พ่อของฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองสีหน้าของกู้สือซวี่อย่างระมัดระวัง“สือซวี่อ่า…พ่อมีเรื่องจะขอร้องคุณ…”คุณพ่อเยี่ยทำท่าทีก้มหน้าก้มตาจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีกู้สือซวี่พูดเสียงเบาว่า “ผมรู้ ช่วงนี้เยี่ยซื่อกรุ๊ปคงประสบปัญหาบางอย่าง เรื่องเงินทุนพ่อไม่ต้องห่วง พ่อได้เอาสัญญามาด้วยหรือเปล่าครับ”คุณพ่อเยี่ยรีบตอบรับ “เอามาแล้วๆ”กู้สือซวี่พูดว่า “เดี๋ยวผมเซ็นให้ แล้วให้เจาเจาเอาไปส่งให้พ่อพรุ่งนี้ เงินจะโอนเข้าบัญชีของเยี่ยซื่อกรุ๊ปช้าที

กู้สือซวี่มักจะวางตัวสูงส่งอยู่เสมอ เขาไม่มีทางเอ๋ยปากให้ฉันเป็นคนทำอาหารมังสวิรัติให้เขากินต่อแน่ ๆแต่เขาเป็นคนเลือกกินและพิถีพิถันเรื่องอาหารมาก เขาจึงโทรหาผู้ช่วยแล้วสั่งว่า “ไปหาเชฟที่เชี่ยวชาญด้านอาหารมังสวิรัติมา เงินเดือนเท่าไหร่ไม่เกี่ยง ฉันจะต้องได้เจอเขาพรุ่งนี้” ตอนนั้นซูหย่าซินที่สงบเสงี่ยมราวกับเป็นแขกที่อาศัยชายคาผู้อื่นและถูกกลั่นแกล้งมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า“คุณเยี่ย ฉันรู้ว่าคุณมีอคติกับฉัน และที่ฉันพาตั๋วตั่วมาอยู่ที่นี่ มันออกจะเสียมารยาทไปหน่อย…” สีหน้าของฉันยังคงราบเรียบ “หากรู้ว่าเสียมารยาท แล้วทำไมยังหน้าด้านย้ายเข้ามาอยู่อีก หรือว่าบนโลกนี้นอกจากบ้านของฉันกับกู้สือซวี่แล้วก็ไม่มีที่อื่นให้เธออยู่เลย หรือว่าทั้งชีวิตของซูหย่าซินจำเป็นต้องแย่งชิงถึงจะได้ที่อยู่มางั้นเหรอ”ซูหย่าซินได้ยินคำพูดที่รุนแรงของฉันสีหน้าก็ซีดเผือดทันที เหมือนเธออยากจะตอบโต้ แต่สุดท้ายก็อดทนเอาไว้ แล้วมองไปทางกู้สือซวี่พร้อมน้ำตาคลอเบ้ามีแต่ฉันที่เห็นว่าเธอกำลังกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะแม้ตั๋วตั่วจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของฉันดังนั้นเธอจึงวิ่งเข้าไ

ฉันตั้งใจว่าเช้าวันจันทร์ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็จะต้องลากตัวคนทรยศออกมาให้ได้แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันรุ่งขึ้น ฉันก็ได้รับสายจากผู้บริหารระดับสูง “เจาเจา เพราะข่าวที่ถูกปล่อยออกไปนักลงทุนเลยถอนการลงทุนกับทางเราทั้งหมด ตอนนี้บริษัทเราเข้าขั้นวิกฤตถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนให้แล้ว ขอโทษด้วยจริงๆ วันนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้วล่ะ”ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น ได้แต่ยืนนิ่งอย่างนั้นพักใหญ่หลังจากจบมหาวิทยาลัย ปีนั้นฉันก็แต่งงานกับกู้สือซวี่ทันที และหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ตั้งครรภ์ในตอนแรกฉันกำลังจะได้เข้าไปทำงานในสำนักข่าว แต่สุดท้ายก็ถูกปฏิเสธมา ตอนนั้นกู้สือซวี่กอดปลอบฉันแล้วพูดว่า “เจาเจา อย่าเสียใจไปเลยนะ เดี๋ยวผมจะลงทุนให้พวกเขาเอง แบบนี้ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเจาเจาของเราแล้ว” ฉันไม่ได้ตอบตกลง เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่พึ่งพาเส้นสาย สุดท้ายฉันจึงเข้าสู่วงการบันเทิงที่ทั้งวุ่นวายและแข่งขันกันอย่างดุเดือด ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันตรากตรำสร้างผลงานจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นบรรณาธิการ แต่สุดท้ายต้องถูกไล่ออกเพราะเหตุผลนี้ ผู้ชายที่เคยทุ่มเงินมากมายเพื่อมอบงานในฝันให้ฉัน แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่ทำให้ฉ

“พี่สือซวี่ รีบมาช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย!”ซูหย่าซินกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง เสียงนั้นช่วยดึงสติของกู้สือซวี่กลับมาได้ในที่สุดทว่าเสียงร้องของเธอก็เรียกตั๋วตั่วให้เข้ามาด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นแม่ของตัวเองถูกฉันกดติดกำแพงและตบตีไม่ยั้ง ตั๋วตั่วจึงรีบวิ่งเข้ามาทันที “ยัยผู้หญิงใจร้าย! ปล่อยแม่ของหนูนะ! ยัยผู้หญิงใจร้าย!” เธอร้องไห้ไปพลาง พูดประโยคเดิมซ้ำไปพลาง และดึงชายเสื้อของฉันอย่างสุดแรงตอนนั้นฉันขาดสติไปแล้ว กับตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันจะไม่มีทางปราณีให้เป็นอันขาด ฉันผลักเธอออกไป ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาซูหย่าซินอีกครั้งต่อให้ตอนนี้ใบหน้าของเธอจะบวมช้ำจนแทบดูไม่ได้ มุมปากเต็มไปด้วยคราบเลือด ก็ยังไม่อาจระบายความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจฉันได้ลูกของฉันทำผิดอะไรนักหนา ถึงต้องถูกแม่ลูกคู่นี้ทำลายจนไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก!ด้านตั๋วตั่วที่เมื่อครู่ถูกฉันผลักจนล้มลงกับพื้น ก็ร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันทีทันใดนั้น ก็มีแรงมหาศาลกระชากร่างของฉันให้หันกลับไปวินาทีต่อมา ฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดลงบนใบหน้าของฉันดังฉาดใหญ่บรรยากาศภายในห้องราวกับหยุดนิ่งในชั่วพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเ