บทที่ 1273

ออกเดินทางได้ไม่นาน จู่ ๆ ทางด้านเอ้อถานหลัวก็ให้คนไปตามปาถูเอ่อร์มาหา

ปาถูเอ่อร์ยังนึกว่าอาจารย์อาเอ้อถานหลัวผู้นี้มีธุระอะไรกับเขา ไม่คาดคิดว่าเมื่อมาถึงกลับได้ยินคำพูดเช่นนี้

ปาถูเอ่อร์ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ยังไม่เข้าใจความหมายของเอ้อถานหลัว “อาจารย์อา มีอะไรให้ข้าช่วยอย่างนั้นหรือ?”

รถม้าของเอ้อถานหลัวคันนี้ก็ใหญ่โตไม่แพ้กัน แต่ก็เป็นเพราะความต้องการของเอ้อถานหลัวเอง นอกจากต้องมีขนาดใหญ่เพื่อบรรจุหุ่นศพหุ่นเชิดของเขาแล้ว สิ่งประดับตกแต่งหรูหราอื่นใดล้วนไม่ต้องการทั้งสิ้น

เอ้อถานหลัวนั่งอยู่ด้านในสุดของรถม้าคันใหญ่ เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวกับปาถูเอ่อร์ว่า “อาตมาได้รับปากบิดาของท่านไว้ ว่าจะเลือกหนึ่งในพวกท่านสามพี่น้องเพื่อถ่ายทอดวิชาควบคุมศพให้ และท่านก็คือคนที่อาตมาเลือก”

ปาถูเอ่อร์ได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจทันที

เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างตื่นตระหนก “ข้าหรือ? อาจารย์อา ท่าน...ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดไปใช่ไหม?”

ทุกคนต่างรู้ดีว่า ในบรรดาพวกเขาสามพี่น้อง เขาคือผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านวิชากู่น้อยที่สุด ต่อให้เอ้อถานหลัวต้องการเลือก ก็ไม่ควรเป็นเขาถึงจะถูก

อีกท