Share

บทที่ 1355

Author: จิ้งซิง
สุดท้ายเหลือเพียงกู่กั้นขุนเขาไว้ที่นี่ เพื่อเป็นเกราะกำบังจนกระทั่งรุ่งสาง

ส่วนหลังจากฟ้าสางแล้ว น
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1355

    สุดท้ายเหลือเพียงกู่กั้นขุนเขาไว้ที่นี่ เพื่อเป็นเกราะกำบังจนกระทั่งรุ่งสางส่วนหลังจากฟ้าสางแล้ว นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาอีกทั้งสองเร่งเก็บกวาดสถานที่ จากนั้นก็ตามขบวนที่กำลังเคลื่อนพล กลับไปยังที่ของตนอย่างเงียบ ๆ โดยที่ทหารองครักษ์เหล่านั้นไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อยเช้าวันรุ่งขึ้นในที่สุดขบวนเดินทางก็มาถึงดินแดนซีถงและได้เห็นหมู่บ้านซีถงที่อยู่เบื้องหน้าในระยะประชิดแต่ในเวลานี้ ความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านซีถงตรงหน้า แต่จ้องมองไปยังรถม้าคันใหญ่ที่เดิมทีเป็นของเสินอ๋องผู้เฒ่าด้านหน้าสุดของขบวนด้วยความตกใจปนสงสัย“เสินอ๋อง? เสินอ๋อง!”“นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”“แล้วเสินอ๋องเล่า? เหตุใดเสินอ๋องจึงหายตัวไป?!”“เหตุใดรถม้าของเสินอ๋องถึงมีสภาพเช่นนี้? นี่มันฝีมือใครกัน?!”ในฐานะผู้ติดตามคนสนิทของเสินอ๋องผู้เฒ่า สวรรค์เท่านั้นที่รู้ความรู้สึกของสือเซี่ยวเมื่อได้เห็นภาพนี้ฟ้าถล่มแล้วจริง ๆ!เสินอ๋องของเขาหายตัวไปแล้ว!ทิ้งไว้เพียงรถม้าที่พังยับเยินคันนี้ บนรถม้าเต็มไปด้วยร่องรอยต่าง ๆ และร่องรอยเหล่านั้นเห็นได้ชัดว่าเกิดจากการต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่าน

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1354

    “อะไรไม่ถูก?”ไป๋เยวี่ยโหรวไม่ได้ตอบสนองในทันที แต่หลังจากนางได้ยินเสียงของเป่ยเฉินหยวน ก็มองไปยังจุดที่เสินอ๋องผู้เฒ่าอยู่ทันทีเมื่อเพ่งมองดู รูม่านตาก็พลันหดตัวลงจุดที่เคยมีเสินอ๋องผู้เฒ่ายืนอยู่ หลังจากถูกฝูงแมลงกู่ตะขาบปกคลุมจนเหลือเพียงรูปร่างคน วินาทีถัดมา รูปร่างคนนั้นก็พังทลายลงในพริบตาแมลงกู่ตะขาบทั้งหมดแตกฮือ และคนก็หายไปแล้ว“บัดซบ! เขาหนีไปแล้ว!”ไป๋เยวี่ยโหรวคาดไม่ถึง เพิ่งจะประมือกันได้ไม่นาน จะเป็นหรือตายยังไม่รู้ผล โจรเฒ่านั่นกลับหนีไปดื้อ ๆ เช่นนี้หรือ?!ไป๋เยวี่ยโหรวโกรธจนตวาดลั่นในทันที สั่งแมลงกู่ทั้งหมดรอบกาย “ไปตามหาเขา!”ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ปล่อยให้เขาหนีไปเช่นนี้ไม่ได้!หากคนผู้นั้นไม่ตายในคืนนี้ นางจะยอมได้อย่างไร?!แต่เมื่อแมลงกู่ทั้งหมดปฏิบัติการพลิกแผ่นดินค้นหาจริง ค้นป่าทั้งผืนทุกซอกทุกมุม กลับไม่พบร่องรอยของเสินอ๋องผู้เฒ่าผู้นั้นสายตาอันดุดันของไป๋เยวี่ยโหรวจับจ้องไปที่ขบวนเดินทางทันที“เขายังอยู่ที่นี่แน่!”ในป่าไม่มี เช่นนั้นเขาก็ต้องอยู่ในขบวน!ขณะที่ไป๋เยวี่ยโหรวกำลังจะสั่งแมลงกู่ทั้งหมดออกตามหา ก็ถูกเป่ยเฉินหยวนทัดทานไว้เสียก่อน..

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1353

    “พลั่ก...!”หมัดนั้นเกือบจะทุบลงที่จุดตายของราชาอสรพิษแต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้มันถูกทุบตายในหมัดเดียวเป่ยเฉินหยวนต้องการให้มันมีชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงแค่ให้ราชาอสรพิษลิ้มรสความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเพราะหมัดเดียวของเขาทุบลงบนร่างที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเงินของราชาอสรพิษ เกิดเป็นรอยบุ๋มลึกใหญ่จุดหนึ่งราชาอสรพิษตั้งตัวไม่ทัน ถูกทุบจนสลบเหมือดไปในทันทีเมื่อเป่ยเฉินหยวนชักหมัดกลับ กระโดดไม่กี่ครั้ง ก็ตกลงบนรถม้าชำรุดของเสินอ๋องผู้เฒ่าอีกครั้ง เห็นคนทั้งสองที่ยังอยู่ตรงนี้จ้องมองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึงสุดขีดเป่ยเฉินหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “มองอะไร?”“เจ้า...”ไป๋เยวี่ยโหรวมีสีหน้าเหลือเชื่อ กำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินเสินอ๋องผู้เฒ่าเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างร้อนรนด้วยน้ำเสียงตกใจยิ่งกว่า “หมัดเมื่อครู่นี้เจ้าทำได้อย่างไร? หรือว่าเจ้าเองก็เคยดื่มวารีวิญญาณ?!”“วารีวิญญาณ?”เป่ยเฉินหยวนมองเขาปราดหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาสามคำว่า “ไม่เคยดื่ม”“เป็นไปไม่ได้!”พอได้ยินเป่ยเฉินหยวนปฏิเสธ เสินอ๋องผู้เฒ่าก็มีอารมณ์ตื่นเต้นผิดปกติ“เจ้าต้องเคยดื่มวารีวิญญาณแน่! เจ้าเคยดื่มแน่นอน!”ดวงต

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1352

    แม้สายตาของไป๋เยวี่ยโหรวจะไม่ดีนัก แต่เมื่อเห็นแท่งสีขาวสั้นราง ๆ ก็คาดว่านางน่าจะเดาออกว่าสิ่งนั้นคืออะไรนางตกใจตะโกนออกไปทันทีว่า “รีบขัดขวางเขาเร็ว! นั่นคือขลุ่ยกู่ของราชาอสรพิษ!”แทบจะทันทีที่สิ้นเสียงของไป๋เยวี่ยโหรว เป่ยเฉินหยวนที่มีประสาทสัมผัสไวเป็นพิเศษก็ลงมือในชั่วพริบตาในขณะที่อวิ่นซิงต่อสู้หนึ่งต่อสอง ช่วยเขาต้านทานตะขาบร้อยขาที่เหลือเพียงครึ่งตัวสองท่อนนั้น ก็ฟันดาบใส่เสินอ๋องผู้เฒ่าทันทีครั้งนี้เสินอ๋องผู้เฒ่าช้าไปก้าวหนึ่งเพราะมัวแต่จะเป่าขลุ่ยหยกในมือ เมื่อหลบหลีกไม่ทัน จึงต้องรับดาบนี้ของเป่ยเฉินหยวนเข้าไปเต็มเปาหัวไหล่ครึ่งหนึ่งเกือบจะถูกเป่ยเฉินหยวนเฉือนขาดแต่เสียงขลุ่ยที่เขาเป่าออกมา กลับดังขึ้นได้ทันเวลาในจังหวะนั้น สะกดเป่ยเฉินหยวนที่อยู่ประชิดตัวเอาไว้ได้ในชั่วพริบตาช่างเป็นเสียงขลุ่ยที่บาดหูยิ่งนัก!ชั่วพริบตานั้น เป่ยเฉินหยวนรู้สึกเพียงหัวใจสั่นสะท้านเขาที่รับรู้ถึงความผิดปกติพลันถอยหลังก้าวหนึ่ง หลบแมลงกู่หลายตัวที่พุ่งออกมาจากใต้แขนเสื้อของเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ทันเวลาแต่สถานการณ์ตรงหน้าไม่ได้จบเพียงเท่านี้เสียงขลุ่ยที่เสินอ๋องผู้เฒ่าเป่าเมื่อ

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1351

    เจ้าสิ่งนี้รับมือยากยิ่งนัก เว้นแต่จะลงมือคราวเดียวให้มันแหลกสลายหายสิ้นไป มิเช่นนั้นขอเพียงมีร่างเหลืออยู่เพียงนิด มันก็จะสามารถฟื้นคืนชีพกลับมาได้!แน่นอนว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความเป็นอมตะของมัน แต่เป็นตอนที่มันบาดเจ็บ จะแผ่พิษกู่ออกมามหาศาล!พิษกู่ชนิดนี้ เพียงสูดดมเข้าไปเล็กน้อยแขนขาก็จะอ่อนแรง สูดดมเข้าไปอีกสักนิดอาจจะต้องสิ้นชีพดังนั้นเมื่อไป๋เยวี่ยโหรวคาดเดาได้ว่าของสิ่งนี้ที่เสินอ๋องผู้เฒ่าโยนออกมา แท้จริงแล้วคือตะขาบร้อยขา นางจึงรีบกระโดดถอยหลังไปหยุดอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของรถม้าทันทีพร้อมกับรีบหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง โยนไปให้เป่ยเฉินหยวน“รีบกินยาเข้าไป นี่คือตะขาบร้อยขา มันไม่ตายหากไม่ใช้ไฟเผา ทันทีที่บาดเจ็บจะแผ่พิษกู่ออกมา หากไม่มีราชากู่คุ้มกาย เจ้าต้านไม่ไหวแน่ แต่ยาของข้าออกฤทธิ์ได้เพียงหนึ่งเค่อ ดังนั้นต้องรีบจัดการให้จบสิ้นโดยเร็ว”ไป๋เยวี่ยโหรวบอกกล่าวสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วแต่เป่ยเฉินหยวนกลับใช้สันดาบรับขวดยานั้นไว้ แล้วส่งคืนให้นางทันที“ไม่จำเป็น”“อะไรนะ?”เมื่อได้ยินเขาปฏิเสธยาของตน ไป๋เยวี่ยโหรวยังคิดว่าเขาได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของตนไม่ชัดเจ

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1350

    แต่น่าจะบอกว่า สมกับที่เป็นเสินอ๋องต่างเผ่าหรือเปล่า?จำนวนแมลงกู่ตะขาบของที่นี่ เพียงฟังเสียงความเคลื่อนไหวก็รู้ว่ามีไม่น้อยดำทะมึนเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงขวัญหนีดีฝ่อกับฉากนี้ไปแล้วแต่เป่ยเฉินหยวนเพียงกวาดตามองแวบหนึ่ง ก็ละสายตากลับมาทันทีเสินอ๋องผู้เฒ่าเรียกฝูงกู่ตะขาบของเขาออกมา เดิมนึกว่าเด็กหนุ่มชาวต้าหมิงที่อยู่ตรงข้ามเมื่อเห็นภาพนี้แล้ว ต้องตกใจหวาดกลัวอยู่บ้างแต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายเพียงปราดตามอง สีหน้ากลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย!ผิดปกติ!สีหน้าของเสินอ๋องผู้เฒ่าเคร่งขรึมในบัดดลหรือว่าเด็กหนุ่มชาวต้าหมิงผู้นี้ จะมีตัวช่วยอะไรซ่อนอยู่?คล้ายกับเพื่อยืนยันการคาดเดานี้ของเสินอ๋องผู้เฒ่า เพียงไม่นาน เสียงขลุ่ยที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในป่า!สิ่งที่ปรากฏขึ้นพร้อมกันนั้น คือเสียงสวบสาบที่ดังขึ้นรอบทิศยิ่งกว่าเดิม!สีหน้าของเสินอ๋องผู้เฒ่าเปลี่ยนไปฉับพัน เขาหันขวับไปมองยังทิศทางที่เสียงขลุ่ยที่ดังขึ้น...เห็นเพียงทางด้านหน้าของขบวนห่างออกไปไม่ไกล ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่บนต้นไม้ที่ค่อนข้างสูงใหญ่ริมทางในมือนาง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status