Share

บทที่ 709

Author: จิ้งซิง
สายตาของเขากวาดมองแผลฉกรรจ์ตรงท้องเวินเยวี่ย เหมือนกับดาบในมือของศพที่พวกเขาถีบจนกระเด็นอย่างไม่ต้องสงสัย แม้แต่คราบเลือดยังหลงเหลือไว้บนนั้น

“ผู้อาวุโสรอง ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี หากไม่สามารถพาธิดากู่กลับไปได้ เกรงว่าหนอนกู่ในเผ่าของพวกเราต้องวุ่นวายแน่”

ผู้อาวุโสรองครุ่นคิดอยู่สักครู่พลันตัดสินใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นก็สร้างร่างกู่ของธิดากู่ที่นี่เลย การสร้างร่างกู่คือการตายแล้วเกิดใหม่ ยามนี้กลับเป็นเวลาดี หากธิดากู่สามารถฟื้นคืนชีพด้วยร่างกู่ ถ้าอย่างนั้นเผ่ากู่ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราจะมีธิดากู่ที่ไร้เทียมทานถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง!”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสรอง บุคคลลึกลับคนอื่นๆ ต่างพากันดีใจ

จากนั้นรีบนำหนอนกู่ที่พวกเขานำมาด้วยออกมา ขนย้ายศพทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้นมารวมกัน จากนั้นให้หนอนกู่กัดกินเลือดเนื้อของศพเหล่านั้น ต่อมานำพวกมันทั้งหมดวางไว้ข้างศพเวินเยวี่ย

หลังจากคำสั่งของผู้อาวุโสรอง หนอนกู่กลุ่มใหญ่คลานไปบนศพของเวินเยวี่ย จากนั้นปกคลุมนางในชั่วพริบตา ต่อมากัดลงไปบนเลือดเนื้อนางทีละคำ

เมื่อเห็นฉากที่สุดแสนจะประหลาด ในใจจินซือถูอดสั่นคลอนไม่ได้

ไม่สิ เรื่องนี้ทำ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (1)
goodnovel comment avatar
สมร สกุลเจน
น่าจะทำสารบัญบทที่อ่านไปแล้ว สามารถเลือกดูย้อนหลังได้นะ
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1267

    ปาเก๋อหลู่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะพาลโกรธด่าทอข้ารับใช้ที่เตือนเขาเมื่อครู่ทันที “ไอ้สารเลว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนเจ้าบอกว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่ตรงหน้าข้า?”ข้ารับใช้รีบอธิบาย “ทูลท่านอ๋อง ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถูกเขาบังไว้ข้างหลังพ่ะย่ะค่ะ”ปาเก๋อหลู่หันขวับกลับไปสู่เบื้องหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าอีกแล้ว! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย ตอนนี้ข้ามีธุระสำคัญจะหารือกับธิดาศักดิ์สิทธิ์ เจ้าอย่าได้มาขวางทางอยู่ตรงนี้!”เป่ยเฉินหยวนจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบดาบในมือประหนึ่งจะหลุดออกจากฝักได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายสังหารรุนแรงยิ่งนักหลานซื่อตบบ่าของเขาเบา ๆปาเก๋อหลู่ผู้นี้ตาบอดไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใด ๆ ต่อพวกเขาได้อีกในทางกลับกันหากฆ่าเขาเสีย เกรงว่าจะทำให้เสินอ๋องผู้เฒ่าโกรธกริ้วถึงขีดสุดเป่ยเฉินหยวนเข้าใจความหมายที่หลานซื่อบอกเป็นนัย เพียงแต่เขาไม่ถูกชะตาเจ้าหมอนี่เป็นที่สุดโดยเฉพาะเมื่อครั้งแรกที่ปาเก๋อหลู่ได้พบหลานซื่อ สายตาคลั่งไคล้ที่เผยออกมานั้นทำให้เป่ยเฉินหยวนอยากจะควักลูกตาของเขาออกมาเสียและผลสุดท้ายก็ได้ควักออกมาจริง ๆเพียงแต่คาดไม่ถึงว่า

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1266

    ที่บริเวณประตูเมือง ไม่เห็นทหารหนึ่งหมื่นนายเหล่านั้นที่รอคำสั่งอยู่ที่นี่คือยอดฝีมือห้าร้อยคนที่เสินอ๋องผู้เฒ่าคัดเลือกเอาไว้แต่แรกแล้วหลานซื่อกวาดตามองปราดหนึ่ง ก่อนจะแอบถามอวิ่นซิง “เป็นอย่างไรบ้าง?”อวิ่นซิง: [เรียนนายหญิง ในตัวคนทั้งห้าร้อยคนนี้ล้วนมีแมลงกู่ที่เสินอ๋องผู้เฒ่าฝังไว้]เรื่องที่เสินอ๋องผู้เฒ่าฝังแมลงกู่ไว้กับคนของตัวเองเช่นนี้ หลานซื่อไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่ยอดฝีมือห้าร้อยคนนี้เลย ทหารหนึ่งหมื่นนายในเมืองนั้นก็ไม่ได้ถูกฝังแมลงกู่ไว้เช่นกันหรอกหรือ?แมลงกู่ที่ถูกฝังลงในตัวคนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของประหลาดอะไร มันคือกู่เชื่อฟังเป็นกู่ประเภทที่ว่า “หากไม่เชื่อฟังข้า ก็จงไปตายเสีย!”ความต้องการควบคุมของเสินอ๋องผู้เฒ่าผู้นี้ช่างรุนแรงเสียจริงหลานซื่อเหลือบมองโดยรอบ คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่มากันหมดแล้ว ทั้งเวินเฉวียนเซิ่ง เวินเยวี่ย รวมถึงชางชิงหลานและฮาหลานจากราชสำนักฝ่ายนอกต่างก็ยืนรออยู่ไม่ไกลมีเพียงเสินอ๋องผู้เฒ่าที่ยังมาไม่ถึง อ้อ ยังมีเอ้อถานหลัวอีกคนที่ยังไม่มาหลานซื่ออาศัยช่วงเวลานี้ลอบมองไปยังยอดฝีมือต่างถิ่นทั้งห้าร้อยคนนั้น แล้วถามอวิ่นซิงว่

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1265

    หลานซื่อไม่ได้พูดอะไรเสินอ๋องผู้เฒ่าพ่นลมหายใจเย็นชา “เช่นนั้นก็รอดูต่อไปเถิด หากข้าพบว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับการที่ราชาอสรพิษคลุ้มคลั่งจริง ๆ ข้าจะสูบเลือดเจ้าให้แห้งเหือด จากนั้นจะเลาะเอ็นถลกหนัง แล้วโยนลงไปในถ้ำงู!”แววตาของเป่ยเฉินหยวนพลันฉายประกายสังหารออกมาหลานซื่อเอื้อมมือไปห้ามเขาไว้ ส่งสัญญาณไม่ให้เขาวู่วาม ก่อนจะเอ่ยกับเสินอ๋องผู้เฒ่า “ในเมื่อเสินอ๋องมั่นใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็จะรอ”เสินอ๋องผู้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อทันใด แล้วหันหลังเดินจากไปเขาทิ้งคำสั่งสุดท้ายเสียงดังลั่น “ยามเที่ยงสามเค่อ รวมพลที่ประตูเมือง ออกเดินทางสู่ซีถง!”ตามแผนการเดิม หลังจากกรีดเลือดธิดาศักดิ์สิทธิ์ในพิธีสวดขอพรให้ทุกคนดื่มกินแล้ว พวกเขาควรจะออกเดินทางได้ในเวลานี้แต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝันเรื่องราชาอสรพิษขึ้นเวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่ายังไม่อาจจากไปไหนได้ แม้ราชาอสรพิษจะยอมรับนายแล้ว แต่นายใหม่ของมันกลับไม่ได้เข้าสยบมันในทันทีอย่างไม่ทราบสาเหตุในขณะนี้ราชาอสรพิษยังคงไร้การควบคุมอยู่ เขาต้องทำให้มันสงบลงโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นภายในเมืองหินดำต้องเกิดจลาจลเป็นแน่เสียเวลาอยู่นิดเดียว

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1264

    สีหน้าของหลานซื่อพลันเย็นเยียบลงในทันใดงูเขียวน้อยตัวนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของนาง และไม่ใช่กู่ของนางเช่นกันแต่เลี้ยงดูมานานถึงเพียงนี้ ก็ต้องมีความผูกพันอยู่บ้างไม่มากก็น้อยยิ่งไปกว่านั้นงูน้อยตัวนี้ยังทำให้ราชาอสรพิษยอมรับนายได้จริง ๆ ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่มีทางส่งมันออกไปเด็ดขาดดังนั้นหลานซื่อจึงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เสินอ๋องคงไม่ได้จงใจหาข้ออ้าง คิดจะป้ายความผิดเรื่องที่ราชาอสรพิษของพวกท่านคลุ้มคลั่งสูญเสียการควบคุมมาให้ข้ากระมัง?”“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”เสินอ๋องผู้เฒ่าขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น“หากไม่ได้คิดจะปรักปรำข้า เรื่องที่มองปราดเดียวก็เข้าใจได้เช่นนี้ เหตุใดท่านเสินอ๋องยังต้องบังคับให้ข้าส่งงูน้อยตัวนี้ให้อีกเล่า?“ทั้งที่รู้ดีว่างูน้อยตัวนี้เป็นของข้า ยังรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่มีทางทำให้ราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำของพวกท่านยอมรับนายได้ แต่กลับยังดึงดันไม่เลิกรา ข้าอยากรู้นักว่า แท้จริงแล้วเสินอ๋องต้องการสืบหาความจริงเรื่องราชาอสรพิษยอมรับนาย หรือว่าความจริงแล้วต้องการจะเล่นงานข้ากันแน่?!”“บังอาจ!”สือเซี่ยวที่ตามมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ของหลานซื่

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1263

    เวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่าไร้ซึ่งความสุขุมเช่นในยามปกติ แทบจะห้อตะบึงพุ่งออกมาจากหน้าประตูตำหนักเสินอ๋อง ขาชราคู่นั้นวิ่งอย่างรวดเร็วเขาจ้องเขม็งใส่งูเขียวน้อย เห็นมันเลื้อยไปแทบเท้าของหลานซื่อกับตา คลอเคลียขาของหลานซื่อราวกับประจบประแจง ดวงตาแทบจะพ่นไฟได้คู่นั้นก็พลันถลึงใส่หลานซื่อทันที“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ งูตัวนี้เป็นของเจ้าหรือ?”เวลานี้หลานซื่ออยากจะยกเท้าเตะงูเขียวน้อยให้กระเด็นออกไปจริง ๆแต่น่าเสียดาย ต่อให้เตะออกไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้วนางได้แต่ช้อนงูเขียวน้อยตัวนั้นขึ้นมาไว้ในมืออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย “...เพคะ”เมื่อเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ยินหลานซื่อยอมรับ ก็ตั้งคำถามในทันที “เจ้าแอบลงมือทำอะไรกับราชาอสรพิษหรือ? เจ้าทำให้ราชาอสรพิษยอมรับเจ้าเป็นนายใช่ไหม?!”“เอ๊ะ? ราชาอสรพิษอะไรกัน? ยอมรับนายอะไรกัน?”หลานซื่อแสร้งทำหน้ามึนงง “ที่ท่านเสินอ๋องกล่าวถึง คือเจ้างูยักษ์สีขาวเงินตัวนี้หรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าใบหน้าเคร่งขรึม “นี่คือราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำเรา”“อ้อ ที่แท้มันคือราชาอสรพิษเมืองหินดำของพวกท่านนี่เอง แต่ในเมื่อมันเป็นราชาอสรพิษของพวกท่าน ไม

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1262

    “ฟ่อ ๆ ๆ!”ช่างน่าอัศจรรย์นักดาบหนึ่งของเป่ยเฉินหยวนฟันลงไป แม้จะทำให้ราชาอสรพิษเจ็บปวด แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่มันพอจะทนรับได้ ดังนั้นการตอบสนองจึงไม่ได้รุนแรงนักแต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ งูเขียวน้อยพุ่งเข้าไปกัดเพียงคำเดียว กลับเหมือนกัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของราชาอสรพิษ ร่างงูสีขาวเงินที่หนาเท่าถังน้ำดิ้นพล่านสะบัดไปมาอยู่ใต้แท่นสวดขอพรทันทีไม่ทันระวังเพียงนิดเดียว...“ปัง!”หางงูที่อวบใหญ่ฟาดใส่เสาแท่นสวดด้านล่างสุด จนแท่นทั้งหลังเอียงพังลงมาในทันทีหลานซื่อไม่ทันระวัง จึงร่วงลงมาจากบนแท่นเช่นนั้น“อู๋โยว!”รูม่านตาของเป่ยเฉินหยวนหดตัวลงฉับพลัน พุ่งตัวเข้าไปรับหลานซื่อได้อย่างมั่นคงทันทีทั้งสองเพิ่งจะตกลงบนซากปรักหักพังของแท่นสวดขอพร หางของราชาอสรพิษก็ฟาดเข้ามาอีกครั้งเห็นอยู่ว่ากำลังจะกระแทกหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนทั้งสอง แต่ในวินาทีต่อมา หางของราชาอสรพิษกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าหลานซื่อเสียอย่างนั้น“เกิด...อะไรขึ้น?”ฝูงชนต่างพากันมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีกแต่หลานซื่อกลับมองเห็นแล้วอวิ่นซิงที่คอยให้แมลงพิษที่ซ่อนตัวอยู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status