บทที่ 2

เหมือนจะไม่คิดว่าพี่ชายจะออกไปเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

เสิ่นเซียนโจวอดไม่ได้ที่จะเดินไปขวางพี่ชาย ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ซูเฉิงหมิง อาอวี๋หายไปไหนก็ไม่รู้ คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือหลินเหลียนเอ๋อร์"

"ตอนนี้เจ้าถือว่านางเป็นน้องสาวแท้ๆ ให้ความสำคัญกับนางและปล่อยปละละเลย"

"เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือในคำโกหกของนาง คิดว่าอาอวี๋คบคิดกับศัตรูและหนีไปที่อื่น?"

ข้ายืนอึ้งอยู่กับที่ มองพี่ชายด้วยความไม่อยากเชื่อ

คำพูดของเสิ่นเซียนโจวมันหมายความว่าอะไร

คบคิดกับศัตรูและหนีไปที่อื่น?

แต่พี่ชายกลับผลักเสิ่นเซียนโจวออกไป สีหน้าเย็นชา

"แล้วเจ้าจะปฏิเสธได้อย่างไรกับจดหมายที่มีลายมือของนางและหยกของนาง?"

"เสิ่นเซียนโจว ข้ารู้ว่าเจ้ามองซูอูอวี๋เป็นน้องสาวที่มีสายเลือดเดียวกัน"

"แต่ปัจจุบันนางเป็นสายลับอย่างเต็มตัว!"

"หากเจ้าไม่อยากถูกพาดพิง ควรอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้!"

เสิ่นเซียนโจวคว้ามือพี่ชายไว้ด้วยความไม่พอใจ ถามคำถามอย่างเด็ดเดี่ยว

"ข้ามองนางเป็นน้องสาวที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่เจ้าอย่าลืมสิว่าเจ้าคือพี่ชายที่มีสายเลือดเดียวกันของนาง!"

"อาอวี๋หายไปสามปี เจ้าฟังคำยั่วยุของหลินเหลียนเอ๋อร์ ประกาศหาตัวนางด้วยเงินมหาศาลยังไม่พอ ยังจะรับนางหลินเหลียนเอ๋อร์เป็นน้องสาวต่างสายเลือดอีก!"

"ซูเฉิงหมิง ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้ว!"

พี่ชายดูเหมือนจะโกรธจนสุดจะทน คว้าคอเสื้อของเสิ่นเซียนโจวไว้แล้วถามอย่างกดดัน

"เสิ่นเซียนโจว ตอนเจ้าพูดแบบนี้"

"เจ้าเคยคิดหรือไม่ถึงบรรดาทหารองครักษ์นับร้อยที่ต้องตายอย่างอนาถเพราะนาง?"

"ซูอูอวี๋ ไปคบคิดกับศัตรูเพราะโทสะชั่ววูบ ต่อให้นางถูกบดให้ละเอียดก็สมควรแล้ว!"

"หากเจ้าคิดว่านางเป็นผู้บริสุทธิ์ ก็จงพานางมายืนอยู่ต่อหน้าข้า ให้นางบอกด้วยตนกับข้าว่านางไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้!"

"ไม่ใช่ซ่อนตัวเหมือนหนูที่อยู่ในท่อ ไม่กล้าเผชิญหน้าจนถึงตอนนี้!"

พอพูดจบแล้ว พี่ชายก็ผลักเสิ่นเซียนโจวออกไป เดินจากไปอย่างโกรธจัด

ข้ามองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินจากไป น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

สามปีเต็ม ข้าถูกแมลงพิษกัดกินเนื้อส่วนหนึ่งส่วนใดทุกๆ นิ้วอย่างเจ็บปวด แต่ไม่เคยรอพี่ชาย

กลับเชื่อคำของหลินเหลียนเอ๋อร์ เอาผิดว่าคนที่คบคิดกับศัตรูคือข้า

แต่พี่ชาย เจ้าเรียกร้องให้ข้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน

เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า ข้าไม่ได้มีโอกาสที่จะเรียกเจ้าว่า "พี่ชาย" อีกแล้ว?

ห้าปีที่ตั้งแต่อายุเจ็ดถึงสิบสองปี เป็นห้าปีที่มีความทรงจำฝังแน่นในใจข้า

คุณพ่อคุณแม่ของข้าถูกสายลับจากประเทศเว่ยฆ่าตายต่อหน้าข้า ข้ากับพี่ชายต้องตกอยู่ในสภาพลี้ภัย

ผ่านความลำบากหลายครั้ง เจ็บปวดมากมาย จึงได้หลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณพ่อคุณแม่ พี่ชายก็เข้ารับราชการได้สำเร็จ

ข้าเคยคิดว่าชีวิตจะดำเนินไปอย่างราบรื่นตลอดไป จนกระทั่งปีที่ข้าอายุสิบสองได้พบกับหลินเหลียนเอ๋อร์

พี่ชายออกไปปราบโจร พอดีช่วยหลินเหลียนเอ๋อร์ที่ถูกลักพาตัว

ต่างจากข้าที่มักจะเสียงดัง หลินเหลียนเอ๋อร์มีดวงตาที่เหมือนน้ำ นางมักจะพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็มีน้ำตาเต็มตา

หลังจากที่หนีภัยมาหลายปี ข้าก็สังเกตเห็นความผิดปกติในตัวนางได้อย่างแน่นอน

ดังนั้น ข้าจึงตั้งใจเงียบ ๆ สืบสวนเรื่องราว แต่เมื่อพี่ชายรู้เข้ากลับเกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรง เพราะเขาคิดว่าข้าไม่ควรสงสัยเด็กสาวที่ไร้ที่พึ่งเช่นนั้น

ข้าจึงโกรธจัด ออกไปที่ชนบท แต่กลับบังเอิญพบหลินเหลียนเอ๋อร์กำลังติดต่อกับสายลับจากประเทศเว่ย

เมื่อถูกค้นพบ ข้าไม่ทันได้ต่อต้าน จึงถูกทำให้หมดสติด้วยเทียนกู่ซุ่ย

เทียนกู่ซุ่ยทำให้ข้าเจ็บปวดไปทั้งตัว จนไม่สามารถลุกขึ้นได้ ต้องนอนอยู่บนพื้นเหมือนกับขี้เลน

หลินเหลียนเอ๋อร์ลากข้าไปที่หลุมที่เต็มไปด้วยลูกธนู นางจึงโยนข้าลงไปโดยตรง

ลูกธนูหลายร้อยดอกทะลุร่างข้าอย่างรุนแรง แต่กลับปล่อยให้ข้ายังมีลมหายใจอยู่

หลินเหลียนเอ๋อร์เกลียดข้าจนตราบเท่าเธอใช้ลูกธนูลงไปที่ร่างของข้าอย่างไม่หยุดหย่อน ค่อย ๆ ดูดดึงเลือดของข้าออกไป

แม้ว่าอย่างนั้น นางรู้สึกไม่พอ หาสุนัขป่ามาให้กัดกินร่างของข้าไปจนหมดสิ้น แล้วค่อย ๆ หักกระดูกข้าทิ้งลงไปในหุบเหวลึก

พิษที่อยู่ในจิตวิญญาณข้าท่วมท้น ข้าจึงได้แต่เฝ้ามอง สัตว์พิษนับไม่ถ้วน กินเนื้อที่เหลืออยู่จากกระดูกจนหมดสิ้นไม่เหลือไว้สักนิด

ข้ารอคอยมานานแสนนาน หวังว่าพี่ชายจะพาข้ากลับบ้าน

แต่ที่รอคอยกลับเป็นพี่ชายนักล่าคนหนึ่งที่กระโดดลงไปในหุบเหวเพื่อช่วยน้องสาว เขาใช้ความรักช่วยชีวิตน้องสาวของตน และยังทำให้ร่างของข้ากลับมาเผยโฉมอีกครั้ง

แต่พี่ชายของข้า กลับได้ฟังคำพูดของผู้อื่นจนตัดสินใจละทิ้งข้าอย่างเด็ดขาด