จุดอิ่มตัวของความรัก

“พี่คิน... วันนี้เราไปดูหนังกันไหมคะ?”

อลิสเอ่ยขึ้นเบา ๆ ระหว่างนั่งอยู่บนรถด้วยกัน ความเงียบในระยะหลังทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงความห่างเหิน เธอแค่อยากใช้เวลาร่วมกับเขาเหมือนเมื่อก่อนแต่ดูเหมือนคนข้างๆไม่ได้ต้องการแบบนั้น

“วันนี้พี่ไม่ว่าง ต้องทำรายงานกลุ่มกับเพื่อน”

คิณณ์ณภัทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ช่วงหลังมานี้เขาแทบไม่รู้สึกตื่นเต้นกับอะไรอีกแล้ว รวมถึงผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ คนเดิมที่เขาเคยรัก

สำหรับเขาแล้วอลิส... เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย​ เธอยังเป็นอลิสคนเดิมแบบเดิมในทุกๆวัน และเหตุผลนี่แหละที่ทำให้เขาเริ่มเบื่อ​ มันจำเจ มันเริ่มอึดอัด เพราะมันวนเวียนอยู่กับเรื่องซ้ำๆกับคนเดิมๆ จนตัวเขารู้สึกไม่มีความสุขอีกต่อไปแล้ว​ และที่สำคัญเขาไม่มีความรู้สึกพิเศษใดๆกับความสัมพันธ์​ระหว่างเราอีกแล้ว

คำปฏิเสธตรงๆจากปากชายคนรักทำให้อลิสถึงกับหน้าชา เขาไม่แม้แต่จะเว้นช่วงให้คิดก่อนตอบเลยด้วยซ้ำ​ มันเหมือนเป็นคำตอบที่เขาเตรียมไว้แล้ว

เมื่อรถแล่นมาถึงคอนโด อลิสหันไปถามชายหนุ่มอย่างมีหวัง “พี่คินไม่ขึ้นห้องไปด้วยกันเหรอคะ?”

“ไม่ล่ะ พี่รีบ... แล้วคืนนี้ไม่ต้องรอนะ ไม่ต้องทำอาหารไว้ด้วย พี่น่าจะไม่กลับ”

คำพูดนั้นแทงลึกเข้าไปถึงหัวใจของหญิงสาว เธอพยายามกลั้นน้ำเสียงไว้ ก่อนจะถามออกไปเบา ๆ

“แล้วคืนนี้พี่คินจะนอนที่ไหนคะ?”

“อลิส!” ชายหนุ่มขมวดคิ้วและขึ้นเสียงใส่เธอทันที สีหน้าของเขาเริ่มแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด​

“พี่ไม่ใช่เด็กนะ ที่เธอต้องมาคอยถามเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ให้พื้นที่ส่วนตัวกับพี่บ้างเถอะ!​จะให้พี่ตัวติดกับเธอตลอดไป มันไม่ได้หรอกนะ”

อลิสนิ่งงันไปทั้งตัว ไม่รู้จะตอบกลับยังไง น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตเขา

“พี่คินน์.... มีอะไรจะบอกอลิสไหมค่ะ”​ ถึงจะกลัวคำตอบ​ แต่เธอก็กลั้นใจถาม​ ทั้งที่รู้ว่าคำตอบของเขาอาจจะทำให้เธอเจ็บ​มากกว่าเดิม แต่เธอไม่สามารถทนอยู่กับความอึดอัดแบบนี้ได้อีกแล้ว​ อยากรู้ใจจะขาดว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้​ เขาเบื่อเธอ​จริงๆหรือเพราะอะไรกันแน่​

“อลิส!! อย่างี่เง่า! พี่ไม่ชอบ! ”​ชายหนุ่มตอบกลับด้วยความหงุดหงิด

“งี่เง่าเหรอคะ...”เธอหัวเราะทั้งน้ำตา“ที่ผ่านมาอลิสพยายามไม่งี่เง่าเลย ไม่ถาม ไม่พูด ไม่เรียกร้อง ทั้งที่รู้ว่าพี่เปลี่ยนไป พยายามอดทน หวังว่าสักวันพี่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เปล่าเลย ทุกอย่างมันเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ... ”

(….)

“พี่ปฏิเสธ​สิ.. ว่าพี่ไม่ได้เป็นแบบที่อลิสพูด​ ปฏิเสธ​สิพี่คินน์! ว่าสิ่งที่อลิสพูดมันไม่จริง! พี่รู้ไหมที่ผ่านมาอลิสรู้มาตลอดว่าพี่ไม่เหมือนเดิม​ แต่แค่ไม่กล้าถาม​ อลิสไม่รู้ว่าเพราะอะไร​ พี่ตอบอลิสได้ไหมว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้”​ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาทั้งน้ำตา

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา​พร้อมกับยกมือขึ้นลูบขมับคล้ายกับว่าเขาพยายามข่มอารมณ์​ เพราะเขาไม่อยากทะเลาะกับหญิงสาวตอนนี้

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น​ อลิสขึ้นไปสงบสติอารมณ์​บนห้องเถอะ​ แล้วเราค่อยมาคุยกัน”​

“ไม่ค่ะ!!....ถ้าจะคุยก็คุยกันตอนนี้​ อลิสไม่อยากทนอยู่แบบนี้อีกแล้ว”​

“อลิส! พี่ไม่อยากคุยกับคนที่พูดไม่รู้เรื่อง​! ไปขึ้นห้องได้แล้ว”​

“พี่คินน์! ”​

“แล้วพรุ่งนี้ไปเรียนเองนะ ไม่ต้องรอพี่มารับ พี่ขี้เกียจวนรถ”

“…ค่ะ”

คำตอบรับหลุดออกจากปากเรียวอย่างแผ่วเบา ในขณะที่หัวใจด้านในกำลังแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ

เมื่ออลิสลงจากรถคิณณ์ณภัทก็ขับออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา อลิสมองตามหลังรถจนลับสายตา​พลันน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลลงมาเงียบ ๆ

วันนี้เธอยอมปฏิเสธการไปดูหนังกับเพื่อนๆ​ทั้งที่เป็นหนังที่เธออยากจะดู เพราะแค่อยากใช้เวลากับเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเมินเฉย เย็นชา และถ้อยคำที่แทงใจ

เมื่อเดินกลับมาถึงห้อง อลิสปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความเสียใจมันจุกจนเธอทรุดตัวลงกับพื้น

“เขากำลังเปลี่ยนไปจริงๆด้วย”​ จากผู้ชายที่ไม่ยอมห่างเธอไปไหน ใส่ใจในทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ กลับกลายเป็นคนที่พยายามตีตัวออกห่าง เหมือนเธอเป็นแค่ความเคยชินในชีวิตของเขา​ และตอนนี้ตัวเขาเหมือนไม่อยากทนและไม่อยากมีเธออีกแล้ว