Se connecterPartager
บทที่ 2 ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นเดิม
Date de publication:
2025-03-12 10:05:06บทที่ 2 ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นเดิม
"ถิงถิงใต้เท้าออกไปด้านนอกแล้วอย่างนั้นหรือ?"
"เจ้าค่ะ ฮูหยินใต้เท้าฝากข้ามาบอกท่านด้วยนะเจ้าคะว่าวันนี้จะกลับมากินอาหารเย็นกับฮูหยิน "
"อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าเองรีบมาช่วยข้าแต่งกายจะได้ออกไปตลาดเพื่อซื้อของกัน" เยี่ยนเอ๋อไม่ได้พบหน้าของหลี่หย่วนจื่อสามีของตนมานานตั้งแต่เขารู้ว่าหนิงหลงมีบุตรให้เขา นับวันเขาไม่เคยมาหานางเลยด้วยซ้ำแถมยังไม่สนใจแม้เยี่ยนเอ๋อจะให้สาวใช้ไปบอกว่านางต้องหการพบ ราวกับว่าหลี่หย่วนจื่อหลงอนุของเขายิ่งนัก ใบหน้าแววตาที่อบอุ่นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักนานมาแล้วที่นางไม่ได้พบเจอ ช่างคิดถึงเหลือเกินแม้ว่านางจะเจ็บปวดหัวใจที่เขาหลงอนุคนใหม่จนลืมนาง แต่หัวใจความรักที่นางมีต่อหลี่หย่วนจื่อไม่เคยจางหาย ราวกับนางกำลังมีความรักครั้งใหม่หัวใจของนางเต้นระรัวเมื่อนึกเห็นใบหน้าของหลี่หย่วนจื่อ และครั้งนี้นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแย่งสามีของนางไปได้อีก ทุกอย่างที่เป็นของนางต้องเป็นของนางอย่างที่มันควรเป็น ผู้ใดดีมานางจะดีกลับถ้าผู้ใดร้ายมานางเองก็จะร้ายกลับเช่นกันเพราะครั้งนี้ฮูหยินผู้อ่อนแอ จิตใจอ่อนโยนได้ตายจากไปแล้ว
แสงแดดยามเช้าอ่อน ๆ พร้อมลมเย็น ๆ ปะทะกายเยี่ยนเอ๋อนางเย็นสบายสูดลมหายใจเต็มปอด ไม่คิดเลยว่าตนเองจะได้มีโอกาสได้กลับมามีลมหายใจอีกครั้ง นางเดินไปตลาดกับถิงถิงสาวใช้ข้างกายที่ตามนางมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนกระทั่งนางแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของใต้เท้าหลี่หย่วนจื่อนางจงรักภักดีตามมาคอยดูแลไม่ห่างกาย ตอนนี้เยี่ยนเอ๋อมิอาจจะเชื่อใจใครได้อีกนอกจากถิงถิง
ตลาดผู้คนมากมายเดินซื้อของกันอย่างคละคลั่ง เยี่ยนเอ๋อเดินเลือกวัตถุดิบให้บ่าวรับใช้ที่เดินตามหลังนางมาเพื่อถือของ การจัดงานในครั้งนี้มีของที่นางเตรียมไว้ใกล้ครบแล้วมีเพียงผักกับเนื้อสัตว์เท่านั้นที่นางต้องการ เมื่อได้ของตามที่ต้องการแล้วเยี่ยนเอ๋อให้บ่าวรับใช้ถือของกลับไปก่อน นางจะไปเลือกดูเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่ คราวก่อนนางใส่เพียงเสื้อผ้าสีไม่สดมีเพียงสีที่ใส่แล้วดูสบายตา แต่ทว่าเมื่อนางได้ย้อนกลับมาครานี้นางจะแต่งกายอย่างที่ไม่เคยแต่งมาก่อน และนางจะไปดูร้านท่านหมอว่าจะได้พบเจอกับหนิงเอ๋อพาท่านพ่อของนางมาขอความช่วยเหลือหรือไม่ หากพบครานี้นางจะไม่ยื่นมือไปช่วยเหลือนางแน่นอน
"ฮูหยินเจ้าคะ เนื้อผ้าที่ท่านจับอยู่นั่นไม่เหมาะกับฮูหยินหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยเห็นฮูหยินใส่สีเช่นนี้เลย " ถิงถิงเอ่ยถามเมื่อเห็นนายหญิงตนเองเลือกสีผ้าที่นางไม่เคยคิดจะสวมใส่เลย
"ถิงถิง ข้าว่าสีเช่นนี้ก็เข้ากับข้าเช่นกัน สีเดิมที่ข้าเคยสวมใส่มันดูจืดชืดเกินไป เถ้าแก่ข้าเอาชุดนี้"
"ได้เลยขอรับ" เถ้าแก่เจ้าของร้านรีบมานำผ้าพับเพื่อขายให้เยี่ยนเอ๋อ เมื่อนางได้ผ้าตามที่ต้องการนางเดินออกมาด้านนอกสายตาเหลือบมองไปยังโรงหมอแต่ไม่พบแม้กระทั่งเงาของหนิงหลง
เยี่ยนเอ๋อยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
"ไม่พบนางเช่นคราก่อน หรือว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว ข้ารู้สึกสบายใจยิ่งนัก"
"ฮูหยินเอ่ยอันใดนะเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าได้ยินไม่ถนัด" ถิงถิงเดินตามหลังได้ยินเสียงของนายหญิงแผ่วเบาจึงเอ่ยถาม
"ไม่มีอันใดหรอก เรารีบกลับเรือนกันเถอะ เจ้าบอกว่าวันนี้ท่านใต้เท้ากลับมากินอาหารเย็นที่เรือนใช่หรือไม่?"
"ใช่!เจ้าค่ะ วันนี้ใบหน้าของฮูหยินเต็มไปด้วยรอยยิ้มคงดีใจสินะเจ้าคะท่านใต้เท้ามีเวลาให้ อีกไม่นานฮูหยินต้องมีเรื่องดี ๆ แน่เลยเจ้าค่ะ " ถิงถิงตบมือดีใจนางคิดถึงวันที่นายหญิงของตนเองตั้งท้อง เยี่ยนเอ๋อมองนางก็เข้าใจดีว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะเดินนำหน้าถิงถิงกลับเรือนเพื่อทำอาหารจัดเตรียมรอใต้เท้า และยังไปเดินตรวจตราของที่จะต้องจัดทำงานเลี้ยงพรุ่งนี้ด้วยเช่นกัน
ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง อาหารที่เยี่ยนเอ๋อจัดเตรียมก็เสร็จสิ้นแล้ว นางเดินมานั่งคอยสามีที่หน้าเรือนโดยมีถิงถิงคอยอยู่ด้วย
ไม่นานนักก็พบว่ารถม้าของใต้เท้าหลี่หย่วนจื่อกำลังเคลื่อนมาในเรือน เยี่ยนเอ๋อยิ้มร่ารีบเดินเข้าไปรับสามีอย่างรีบร้อน
"กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ " เยี่ยนเอ๋อยิ้มกว้างให้แก่หลี่หย่วนจื่อแต่แล้วรอยยิ้มของนางได้หุบลงกระทันหันเมื่อเยี่ยนเอ๋อมองไปเห็นสตรีนางหนึ่งที่เดินตามเกี้ยวมา
นางจำได้ดีว่าสตรีนางนี้คือผู้ใด ไม่คาดคิดเลยว่าการที่ไม่เห็นนางที่ตลาดวันนี้จะได้มาพบนางมากับท่านใต้เท้าได้
"ฮูหยินวันนี้เจ้าคงจจะเหนื่อยมากสินะที่เตรียมงานให้ข้า วันพรุ่งนี้เจ้าคงต้องเหนื่อยมากกว่าเดิม "หลี่หย่วนจื่อยกมือลูบใบหน้าฮูหยินอย่างอ่อนโยนพร้อมเอ่ยถาม
"ข้าไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่น่ายินดีว่าแต่สตรีที่เดินตามท่านมาคือผู้ใดหรือเจ้าคะ" เยี่ยนเอ๋อเอ่ยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักนาง
"สตรีที่ตามเกี้ยวข้ามานะหรือ นางเป็นสาวใช้เรือนของใต้เท้ามู่ ใต้เท้ามู่เคยเลี้ยงท่านพ่อของนางเอาไว้เป็นทาสรับใช้แต่ทว่าตอนนี้ท่านพ่อของนางตายจากนางไปแล้ว ใต้เท้ามู่คิดว่าที่เรือนของเขาสาวใช้ก็มากมายพออยู่แล้ว ข้าเห็นนางน่าสงสารจึงคิดรับนางเข้ามาเป็นสาวใช้ที่เรือนของเรา ข้าเห็นฮูหยินเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องในเรือน หากมีสาวใช้อีกนางคอยปรนนิบัติคงดีไม่น้อย จึงพานนางมาด้วย หนิงหลงเดินมานี่สินี่คือฮูหยินของข้าและต่อจากนี้จะเป็นนายหญิงที่เจ้าต้องคอยปรนนิบัติ” หลี่หย่วนจื่อเรียกให้นางเดินเข้ามาใกล้ นางเดินเข้ามาอย่างนอบน้อมถ่อมตนเมื่อมายืนอยู่ตอหน้าฮูหยินนางคารวะอย่างนับถือ
“ข้าน้อยหนิงหลงคารวะฮูหยินเจ้าค่ะ ต่อจากนี้ฮูหยินโปรดเมตตาหนิงหลงผู้นี้ด้วยนะเจ้าคะ”
Dernier chapitre
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 8 บทสรุปทุกอย่าง(ตอนจบ)
บทที่ 8 บทสรุปทุกอย่างหย่วนจื่อได้สติลุกขึ้นยืนพร้อมมองไปยังใบหน้าของใต้เท้าหวัง"ข้ารู้ดีว่าความผิดครั้งนี้ที่ข้าทำลงไปนั้นทำร้ายจิตใจของเยี่ยนเอ๋อ ข้าน้อมรับผิดทุกอย่าง ""มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วมิใช่หรือ ".ใต้เท้าหวังเอ่ยออกมาอย่างเฉยชาเพราะเขาก็ไม่อยากจะมองใบหน้าของหย่วนจื่ออีกต่อไปหย่วนจื่อคิดอะไรบางอย่างออก เมื่อตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเพราะถูกหนิงหลงปลุกแถมนางยังรู้ว่าเยี่ยนเอ๋อหนีไปแล้ว เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่ ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นหย่วนจื่อรีบวิ่งไปที่ห้องของหนิงหลงทำให้ใต้เท้าหวังที่มองอยู่ไม่เข้าใจสักนิดแต่ก็ได้เดินตามหย่วนจื่อไปเพราะอยากรู้ว่าเขารีบไปที่ใดหรือว่ารู้แล้วว่าเยี่ยนเอ๋อนั้นอยู่ที่ใดหนิงหลงเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องพลางครุ่นคิดอย่างกังวล"ทำไมท่านพ่อของฮูหยินถึงมาที่นี่ในยามนี้ได้นะ จริงสิข้าเห็นถิงถิงทำไมข้าถึงได้ลืมนางไปได้ ข้าลืมกำจัดนางอีกคนนางต้องเป็นผู้ไปตามใต้เท้าหวังมาแน่นอน แล้วอย่างนี้ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี ตู่หลางหลายวันมานี้ก็ไม่เคยเข้ามาหาข้าเลย " นางเริ่มกระวนกระวายใจสักพักประตูได้เปิดเข้ามา นางรีบหันไปมองผู้ที่เข้ามานางยิ้มกว้างให้แก่หย่วน
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 7 รู้ความจริงก็สายไป
บทที่ 7 รู้ความจริงก็สายไปเยี่ยนเอ๋อยังคงครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้น ทำไมอ้ายเสินถึงได้มานอนกับนางได้และท่านพี่ที่ไม่เคยมาหานางเลยวันนั้นเหตุใดถึงมาหานางแต่เช้าตรู่ ยิ่งคิดเรื่องน่าสงสัยก็มากขึ้น แถมหนิงหลงที่เสแสร้งตกน้ำในวันนั้นกลับมาทำดีกับนางในครานี้หรือว่านี่จะเป็นแผนของหนิงเอ๋อ ดวงตาของเยี่ยนเอ๋อโพลงโตเมื่อนึกได้ แต่แล้วจู่ ๆ รถม้าก็ได้หยุดนิ่ง นางเริ่มหวาดกลัวเอ่ยถามเสียงสั่น"ถึงเรือนท่านพ่อข้าแล้วหรือ?""ถึงแล้วขอรับฮูหยินลงมาเถิดขอรับ " บ่าวรับใช้ได้เอ่ยบอกกับเยี่ยนเอ๋อ นางจึงทำตามเพราะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางคิดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่? เมื่อลงจากรถม้านางได้กระจ่างว่าสิ่งที่นางคิดไว้เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เพราะยามนี้ที่รถม้าหยุดเป็นป่าที่มืดสนิทมองไปทางใดไร้แสงสว่างมีเพียงแสงดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมา หัวใจของนางเริ่มเต้นระรัว ก้าวเท้าลงอย่างช้า ๆ"นี่มิใช่เรือนของท่านพ่อข้านี่น่า พวกเจ้าพาข้ามาที่ใดกัน""ที่นี่คือที่ตายของท่านอย่างไรเล่า" เอ่ยจบบ่าวรับใช้ได้ชักดาบออกมาแทงเข้าที่ท้องของเยี่ยนเอ๋อ นางโดนแทงเข้าแต่ไม่ลึกมากเพราะไหวตัวทัน"อ๊ายยย!! กรี๊ด" เสียงร้องของเยี่ยนเอ๋อดังออกมาอ
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 6 ไม่เหลือแล้วความรัก
บทที่ 6 ไม่เหลือแล้วความรักภายในห้องของเยี่ยนเอ๋อมืดสนิทนางตกอยู่ในภวังค์ของความทุกข์ใจเสียใจร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด"เหตุใดเรื่องถึงเป็นเช่นนี้ได้ หัวใจของท่านพี่ไม่มีข้าแล้วเช่นนั้นหรือ" นางคร่ำครวญเฝ้าถามย้ำไปมา"ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินได้ยินข้ามั้ยเจ้าคะ" เสียงกระซิบของถิงถิงดังขึ้นอยู่ข้างหน้าต่าง เยี่ยนเอ๋อรีบเดินไปที่หน้าต่างและแง้มมันออกไป"ถิงถิงเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?""ข้าต้องถามฮูหยินมากกว่าเจ้าค่ะ ว่าเป็นเช่นไรบ้างหิวมั้ยเจ้าคะข้านำหมั่นโถวมาให้ กินสักหน่อยนะเจ้าคะ ""ข้าขอบใจเจ้ามากนะ ""ฮูหยินข้าไม่เชื่อหรอกนะเจ้าคะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริง ข้าจะทวงความยุติธรรมให้ฮูหยินกับอ้ายเสินเอง อ้ายเสินต้องไม่ตายอย่างไร้ความยุติธรรม ""เจ้าจะทำอันใดได้ยามนี้ท่านพี่ไม่ฟังคำพูดของผู้ใดเลย ขนาดข้าเอ่ยอันใดท่านพี่ยังไม่เชื่อแถมยังไม่มองข้าด้วยซ้ำ ""นายท่านอย่างไรเจ้าคะ ท่านพ่อของฮูหยินข้าจะนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปแจ้งนายท่านเจ้าค่ะ นายท่านอย่างไรก็เป็นท่านใต้เท้าผู้หนึ่งข้าว่าหากนายท่านรู้ต้องรีบมาช่วยฮูหยินเจ้าค่ะ ฮูหยินรอข้าก่อนนะเจ้าคะข้าจะรีบไปตามนายท่านมาช่วย ""ถิงถิงเจ้าจะออ
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 5 ข้าทำไม่ได้
บทที่ 5 ข้าทำไม่ได้หนิงหลงหันไปมองเห็นใบหน้าของเยี่ยนเอ๋อนางได้แสยะยิ้มก่อนจะซบลงที่อกของท่านใต้เท้า"ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบหน้าท่านใต้เท้าแล้ว ข้าหนาวเหลือเกินเจ้าค่ะยามที่ข้าตกลงไปด้านล่างช่างเงียบและเยือกเย็นข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ""เจ้าไม่ต้องกลัวนะข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำอันใดเจ้าอีกต่อไป และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าห่างกายข้าไปที่ใดอีก เรื่องนี้ข้าต้องจัดการกับฮูหยินให้ได้รับรู้โทษในครั้งนี้ นางจะได้ไม่กล้าทำร้ายเจ้าอีก""ขอบคุณใต้เท้าที่ให้ความยุติธรรมกับหนิงหลงผู้ต้อยต่ำผู้นี้เจ้าค่ะ ""เจ้ามิใช่คนต้อยต่ำอีกต่อไปเจ้าจะมีฐานะเท่าเทียมกับฮูหยินข้าจะจัดการให้เจ้าเอง" หย่วนจื่อหลงนางจนคิดหาทางไม่ให้ผู้ใดมากล้าทำร้ายนางได้อีก ใต้เท้าหลี่หย่วนจื่อลงโทษเยียนเอ๋อโดยการให้จับตัวนางมาโบยห้าไม้เพื่อลงโทษเพราะเมื่อท่านหมอมาตรวจร่างกายของหนิงหลงพบว่าบัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์ให้กับเขา ความเกรี้ยวโกรธของเขาเริ่มมากขึ้นจึงสั่งโบยทั้งที่ไม่เคยเห็นเรือนใดทำเช่นนี้มาก่อนเยี่ยนเอ๋อเจ็บทั้งตัวและหัวใจคนที่เคยรักกันมากกลับสั่งลงโทษกันได้ลงคอ หลายวันต่อมาเยี่ยนเอ๋อได้รับรู้มาจากถิงถิงว่าตอนนี้หนิงหลงกำลังตั้งครร
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 4 ร้ายนัก
บทที่ 4 ร้ายนักเช้าวันต่อมาหนิงหลงได้ไปหาเยี่ยนเอ๋อเพื่อขอโทษในสิ่งที่ท่านใต้เท้าต่อว่าเมื่อวานแต่ทว่าเมื่อที่ห้องไม่พบจึงเดินตามหาทั่วเรือนเห็นเยี่ยนเอ๋อกำลังเดินเล่นอยู่ที่ริมบึงน้ำนางจึงรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาทันทีวันนี้อากาศแจ่มใสเยี่ยนเอ๋อตื่นแต่เช้าออกมาเดินเล่นอยู่รอบเรือนเพื่อให้จิตใจสงบไม่โกรธเคืองเรื่องเมื่อวาน นางเดินอยู่กับถิงถิงเห็นหนิงหลงเดินมาพร้อมกับสาวใช้ของนางแต่ไกล ๆ ถิงถิงรีบเข้ามาบังกายให้ฮูหยินยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง"นางมาหาฮูหยินข้าว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ หรือว่านางตั้งใจมาหาเรื่องฮูหยินอีกนะ ฮูหยินไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะข้าจะไม่ยอมให้นางทำอันใดท่านแน่ ""ถิงถิงนางอาจจะไม่ได้มาหาเรื่องข้าก็ได้นะ เจ้าอย่ากังวลเกินไปเลย""ฮูหยินไม่เห็นหรือเจ้าคะว่านางเปลี่ยนไปตั้งแต่นางขึ้นมาเป็นอนุของท่านใต้เท้าข้าไม่มีทางไว้ใจนางเจ้าค่ะ " ถิงถิงยืนกรานว่ายืนบังหน้าให้ฮูหยินเพราะกลัวนางหนิงหลงจะทำอันใดเกินความคาดหมาย แต่เมื่อนางเดินมาถึงนางกลับคารวะก้มโค้งลงอย่างนอบน้อม"ฮูหยินข้าต้องขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะเจ้าคะ ช่วงนี้ท่านใต้เท้าอารมณ์แปรปรวนคงมิได้คิดจะลงโทษฮูหยินตามที่กล่าวหรอก
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 3 ท่านพี่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ
บทที่ 3 ท่านพี่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆฝั่งด้านของหนิงหลงนางนั่งมองบ่าวรับใช้ที่นางรับเข้ามาใหม่โดยที่เยี่ยนเอ๋อไม่รับรู้เพราะนางได้เอ่ยกับใต้เท้าหลี่เพียงผู้เดียวและคนที่นางพาเข้ามาทุกคนล้วนเป็นคนของใต้เท้ามู่ กำลังเฆี่ยนตีสาวใช้ที่ขัดคำสั่งโดยมีใต้เท้าหลี่ที่มึนเมาสุรานั่งอยู่ข้างกายนาง"ลงโทษมันให้สาสมที่มาทำให้สตรียอดรักของข้าอารมณ์เสีย " หน่วยจื่อสั่งการบ่าวให้เฆี่ยนแรงมากกว่าเดิมหนิงหลงยิ้มอย่างพึงพอใจ"หากนางยอมทำตามที่ข้าสั่งตั้งแต่แรกคงไม่ต้องถูกโบยจำใส่ใจพวกเจ้าไว้และดูนางพวกนี้ไว้เป็นตัวอย่างต่อจากนี้หากผู้ใดกล้าขัดใจข้าต้องโดนเช่นนี้ทุกคน " หนิงหลงหลงใหลในอำนาจที่นางครอบครองอยู่ในครานี้จนไม่หวั่นกลัวผู้ใด"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! " เสียงดังก้องกังวานของเยี่ยนเอ๋อได้ดังขึ้นเมื่อนางเดินมาถึงหน้าห้องของหนิงหลงที่กำลังนั่งมองสาวใช้ถูกโบยโดยไม่ได้รู้สึกเมตตาแม้แต่น้อย ทำให้เยี่ยนเอ๋อโมโหเป็นที่สุดที่ท่านใต้เท้าผู้ที่มีความเมตตาและความยุติธรรมกับเห็นดีเห็นชอบในสิ่งที่หนิงหลงกำลังทำอยู่ แถมยังมัวเมาไม่ยอมเข้าวังหลวงเพื่อทำหน้าที่ตนเองแม้จะมีคำสั่งมาจากฝ่าบาทเขาก็ไม่ยอมออกไปตามพระราชโองการเล
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 13 เยือนเรือนใต้เท้ามู่
บทที่ 13 เยือนเรือนใต้เท้ามู่หลังจากที่หย่วนจื่อหารือกับฝ่าบาทเสร็จสิ้นเขาได้ครุ่นคิดจึงไปหาท่านใต้เท้ามู่ที่เรือนของเขา เพื่อสำรวจดูในเรือนของเขามีสิ่งของอันใดแปลกตาหรือไม่?ไม่นานนักม้าของหย่วนจื่อได้มาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนเขากระโดดลงจากหลังม้าเดินตรงมาด้านหน้าเรือน บ่าวรับใช้เห็นจึงรีบเข้ามาต้อน
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 4 งานเลี้ยง
บทที่ 4 งานเลี้ยงยามโหย่ว (18.00)ถิงถิงช่วยเยี่ยนเอ๋อแต่งกายแต่งเติมประทินอย่างงดงามไม่ลืมที่จะแต้มสีชาดที่ริมฝีปากนางจ้องมองไปยังคันฉ่องเห็นแววตาของฮูหยินที่เหม่อลอยจนนางแอบสงสัย ตั้งแต่ฮูหยินตื่นเช้ามาฮูหยินทรงเปลี่ยนไปเหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลา"ฮูหยินเจ้าคะ ข้ารับใช้ฮูหยินมานานพอมองออกว่าฮูหยิน
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 3 ไม่คาดคิดว่าจะพบนางเร็วเพียงนี้
บทที่ 3 ไม่คาดคิดว่าจะพบนางเร็วเพียงนี้เยี่ยนเอ๋อไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบเจอนางรวดเร็วเช่นนี้ เมื่อครั้งก่อนที่นางปรากฏตัวน่าอีกสักหนึ่งฤดูแต่เหตุใดครานี้นางมาพร้อมกับสามีของตนหรือว่านางจะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตมิได้กัน เยี่ยนเอ๋อสบตานางความหวาดหวั่นในใจได้ก่อเกิด แต่ทว่านางมิได้หวาดกลัวครั้งนี้นางจะไม
หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน บทที่ 1 ย้อนเวลากลับมา
เยี่ยนเอ๋อ สตรีที่มีความเมตตาสงสารหนิงหลงหญิงสาวที่ไร้ที่ไป รับนางเข้ามาเป็นสาวใช้ข้างกายอย่างเอ็นดู แต่ไม่คาดคิดว่าสาวใช้อย่างหนิงหลงจะเป็นงูที่คอยแว้งกัดนางลับหลัง นางแย่งทุกอย่างที่เป็นของเยี่ยนเอ๋อไปจนหมดสิ้นไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือแม้แต่ความรักของสามี นางได้รับความรักจากหลี่หย่วนจื่อจนแต่งตั้งใ
Vous vous intéresseriez aussi à
