บทที่ 3

เพียงความจริงที่ย้ำเตือน น้ำตาๆ อุ่นก็รื้นขึ้นในบัดดล อกซ้ายมันบีบอัดหนักหน่วง ใบหน้างามของคนรักยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงเสมอ

เรือนกายนุ่มที่ซุกซบในอ้อมกอดเขานั้น...กลิ่นกายสาวยังคงหอมกรุ่นติดปลายจมูกไม่สร่าง ห่างกันเเค่เดือนเดียว แต่มันยาวนานราวกับเป็นปี กว่าจะผ่านพ้นแต่ละวันได้ช่างยากลำบากเหลือเกินในความรู้สึกของวายุ ความทรมานและโหยหาที่แสนเจ็บปวดเท่านั้นที่เขารับรู้ได้ หากแต่ทุกอย่างกลับยิ่งเเย่ลง...เวลาไม่สามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ เมื่อร่างสูงต้องหันหน้ากลับมาเผชิญความจริงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“ฮึกๆ ...ฮือ”

“หึ! เธออยากรู้เหรอว่าลิลลี่เขาไปได้ไกลแค่ไหน ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ฉันคบกันมากี่ปี! ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่มันมากกว่าผัวเมียด้วยซ้ำ เพราะเขาคือคนที่ฉันรัก! รักมาก! แล้วเธอล่ะ...อลิสา เธออยู่ส่วนไหนของใจฉัน! เพราะแม้แต่หางตา ฉันยังไม่อยากมอง ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่โง่! เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลิลลี่เด็ดขาด!”

เหมือนถูกตบหัวเเล้วลูบหลัง ถ้อยคำที่เขากล่าวออกมา มันกรีดหัวใจคนฟังเป็นอย่างดี อลิสาสะอื้นไห้จนตัวโยน ความอ่อนแอที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยความกร้าวร้าวนั้น ถูกเผยชัดเพียงแค่น้ำเสียงดูแคลนที่กัดเซาะในช่วงเวลาไม่กี่วินาที แต่พลังการทำลายล้างนั้นกลับสูงลิ่ว...จนทำให้คนที่แอบรักอย่างเธอแทบขาดใจ!

“ถ้าเธอหัดเจียมตัวซะบ้าง เธอจะไม่เจ็บแบบนี้”

วายุบอกด้วยความระอา สายตาเขามองมาที่เธอเหยียดหยามเต็มทน เมื่อมือน้อยๆ ปัดป้ายน้ำตาออกจากดวงหน้าหวานอมโศกอย่างร้าวระทม

แม้ตัวเองจะเสียใจที่พูดไปอย่างนั้น ถ้าเทียบสิ่งที่เธอเคยทำกับเขามันน้อยนิด!

“อลิซจะรักใคร อลิซต้องเจียมตัวด้วยเหรอคะ?”

“ต้องสิ! โดยเฉพาะคนที่มีเจ้าของเพราะมันคือกฏต้องห้าม!”

“ทั้งๆ ที่เจ้าของ...เขาไม่ได้มีคุณคนเดียวน่ะเหรอคะ”

ร่างบางสวนกลับทันควันเช่นกัน แม้หัวใจจะเจ็บเพียงไร แต่เธอก็ยังรักเขามากกว่า...มากจนไม่อยากเสียเขาให้ใครไป!

“ฉันบอกเเล้วไง...อย่ายุ่ง!”

วายุตะคอกลั่นด้วยความโมโห ก่อนที่เขาจะพาลดึงรั้งผ้าห่มออกจากกายเธอ แล้วโยนทิ้งสุ่มๆ ลงบนพื้นข้างกัน

“อลิซจะยุ่ง!”

อลิสาตะโกนลั่นใส่หน้าเขาทันที หัวใจดวงน้อยวูบโหวง เมื่อก้าวเธอเข้าหาเขา แต่เขากลับถอยหนีราวกลับรังเกียจเธอหนักหนา

“ทำไมคะ? เขาไม่รักคุณแล้ว คุณยังจะรักเขาทำไม ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดีด้วยซ้ำ”

“ตัวเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาหนักหรอก”

“เเต่อย่างน้อยอลิซก็ไม่เคยนอกใจคุณ!”

“หึ” ชายหนุ่มแค่นยิ้ม แววตาดูแคลนเธอเต็มที่ “เธอเคยไม่อยู่ในใจฉันต่างหาก อลิสา”

เจ็บ...คำเดียวเท่านั้นที่หัวใจเธอร่ำร้อง ความเจ็บปวดจากน้ำคำและเเววตาที่เฉยชานั้น กรีดลงกลางใจสาวจนขาดวิ่น แผลเหวะหวะจากการแอบรักนั้นยิ่งอักเสบจนกลัดหนอง เมื่อเจ้าของนั้นรู้ตัว แต่เขากลับผลักไสหล่อนราวกลับเป็นสิ่งที่น่าขยะเเขยง

“มั่นใจเหรอคะ ว่าอลิซไม่เคยอยู่ในใจคุณ?”

“ทำไม? เธอคิดว่าฉันรู้สึกอะไรกับเธอหนักหนา”

“ตอนนั้น...คุณจูบอลิซ!”

ร่างบางถกเถียงคอเป็นเอ็น ดวงตากลมโตแดงก่ำ พลัน...น้ำตาหยดน้อยๆ ก็ร่วงเผาะทันที เพียงแค่เห็นรอยยิ้มหยันที่เขาจงใจยิ้มให้เธอ

“กี่ปีผ่านมาเเล้วอลิซ ฉันจำไม่ได้หรอก เพราะรสจูบของผู้หญิงมันก็เหมือนๆ กัน ไม่มีอะไรต่าง...ใจง่ายพอกัน!”

เพี๊ยะ!

แก้มสากหันขวับตามแรงตบ วายุต้องหลับตาเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนที่ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มบริเวณที่ถูกตบแล้วตวัดสายตาคมมามองเธออย่างเอาเรื่อง

“สารเลว!”

“เออ! ก็ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดีนี่หว่า แล้วจะทำไม! ฉันเลว ฉันก็อยู่ของฉัน แล้วเธอจะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของฉันทำไม!”

“ก็อลิซรักคุณไง! คนโง่! อลิซรักคุณ...ฮือ”

“อย่าปากพล่อยนะอลิซ คำว่ารัก ถ้าไม่รู้สึก อย่าพูด!”

“อลิซไม่ได้ปากพล่อย ฮึกๆ ถ้าอลิซไม่รักคุณ อลิซจะไม่พูด ไม่อะไรด้วยทั้งนั้น”

“ฉันไม่เชื่อ ผู้หญิงอย่างเธอจะรักคนอื่นเป็นด้วยเหรอ”

ถ้อยคำเขาทำเอาเธอเจ็บจุกเหลือคณา สายตาเหยียดหยามที่มองมานั้น ทำให้อลิสานึกเกลียดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่ความผิดครั้งเดียว เขากลับตัดสินความรักของเธอทั้งชีวิต

“เป็นสิ! หัวใจของอลิซก็มีเลือด มีเนื้อ มีความรู้สึก เหมือนกับคุณ!”

ร่างบางตะคอกลั่น มือบางพลางทุบลงที่อกข้างซ้ายของตนหนักๆ ก่อนจะทรุดกายลงตรงหน้าเขาด้วยความอ่อนล้า

“แล้วตอนนั้นเธอทำแบบนั้นทำไม! เธอเกลียดทุกอย่างที่เกิดจากฉัน จนต้องทำลายมันไป เธอทำอย่างนั้นทำไมอลิซ...เห็นฉันโง่มากนักเหรอ นอนกับฉัน แต่ยอมไปกับคนอื่นยังไม่พอ...ยังเที่ยวจับฉันให้คนโน้นคนนี้ไปเรื่อย ถามฉันไหม...ว่าหัวใจมันต้องการใคร ห๊ะ! เธอถามฉันสักคำไหมว่าฉันต้องการอะไร”

วายุตะคอกใส่เธอเสียงดังลั่น มือหนากำเข้าหากันเเน่นอย่างต้องการระงับความโกรธ แต่เพียงแค่เห็นใบหน้างามที่เต็มไปด้วยน้ำตากลับทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะจนต้องเบือนหน้าหนี

“ฮือ”

“หัวใจคนเรามันจะรักคนอื่นได้สักกี่ครั้งในชีวิต กี่ครั้งที่ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันได้ ห๊ะ! เธอคิดว่ามันจะสักกี่ครั้ง!!”

“ฮึก...ฮือออ ไม่รู้”

“หึ! ไม่รู้ ก็ดี...เพราะฉันจะไม่ยอมเปลี่ยนมันเป็นครั้งที่สองแน่ ฉันจะไม่เดินย้อนกลับทางเดิมเด็ดขาด ทางที่มีแต่คนเห็นฉันเป็นของตาย เป็นไอ้งั่ง ถูกปั่นหัว ถูกหลอกให้รัก แล้วสุดท้าย ฉันก็ถูกทิ้งเพราะความฝันบ้าบอของเธอ!”

“อลิซ...ขอโทษ ฮือ...ขอโทษ”

ร่างบางร่ำไห้อย่างน่าสงสาร เรือนกายที่เปล่าเปลือยต้องสั่นระริก สองมือบางโอบกอดตัวเองไว้อย่างสุดเเรง เมื่อความผิดพลาดของเธอในอดีต กลับกลายเป็นบาดแผลที่ติดตรึงในใจเขาไม่จางหาย แต่คราวนี้กลับกลายเป็นว่า เขาเองที่เลือกจะรื้อฟื้นความเจ็บนั้นด้วยการกดย้ำที่บาดแผลจนมันอักเสบขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ ไม่ต้อง” วายุส่ายหน้าอย่างช้าๆ

“เธอไม่ผิดหรอกอลิซ เพราะคนที่ผิด คือคนที่รักมากและไม่ยอมปล่อยมือต่างหาก คนอย่างฉันเจ็บแล้วจำ เพราะต่อไปนี้หัวใจฉันจะมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นและไม่มีวันเป็นเธออย่างแน่นนอน!”

ถ้อยคำเขานั้นแสนบาดลึก ดวงใจน้อยๆ ของเธอขาดวิ่นจนยากจะเยียวยา

“ได้โปรด ฮึกๆ คุณยุ...อลิซขอโทษ ฮือ...อย่าทำแบบนี้”

อลิสาผวาเข้าหาเขาทันที พยายามเกาะกุมมือหนาของเขา ก่อนจะยกมันขึ้นแนบใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา หากแต่ยังไม่แม้จะยกขึ้น มือหนาก็รีบสะบัดทิ้งทันทีราวกับว่าเธอคือสิ่งที่น่ารังเกียจ

“อย่าจับ! เพราะฉันมีแฟนเเล้วและก็รักแฟนมาก ที่สำคัญลิลลี่ไม่ชอบให้ผู้หญิง 'คนอื่น' มาแตะต้องตัวฉัน”

“ฮือ...คุณมันโง่ รักไม่ลืมหูลืมตา รู้ทั้งรู้แต่ยังยอมให้เธอสวมเขาให้คุณ”

อลิสาตะโกนลั่น แววตามองเขาด้วยความเจ็บปวด

“มันก็ไม่ต่างจากเธอไม่ใช่เหรอ”

“ต่างสิ...มันต่าง” ...มันต่างที่ตอนนี้อลิซยังรักคุณไม่เปลี่ยน ไม่เคยเปลี่ยนสักครั้ง...

“ใช่...มันต่าง ต่างมาก! เพราะเขานอกกายแต่ไม่เคยนอกใจฉันไง!”

ร่างสูงโกหกตัวเองด้วยความเจ็บปวด เพราะใจเขามันทั้งรักทั้งแค้นผู้หญิงอีกคน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เมื่อความรักมันมีมากกว่า ความผูกพันที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันมานั้นมันแน่นแฟ้นจนยากที่จะตัดใจ

ที่สำคัญลิลลี่คือคนที่ฉุดดึงเขาขึ้นจากความเจ็บปวด หล่อนใช้โลกที่แสนสดใสรักษาความมืดด่ำในใจเขาให้กลับมามีสีสันอีกครั้ง ซึ่งต่อให้เธอทำผิดแค่ไหน เขาก็ไม่อาจจะตัดความสัมพันธ์ให้ขาดสะบั้นได้ในเวลาอันรวดเร็วนัก

“คุณมันใจร้าย ใจร้ายที่สุด...ฮืออ คุณยุคนเดิมของอลิซหายไปไหน ฮึกๆ”

“มันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วอลิซ มันไม่รอให้เธอบดขยี้มันรอบสองหรอก”

“ฮึกๆ ...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อลิซจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด อลิซจะไม่ทำ”

“อย่าย้อนเลยอลิซ ฉันต้องขอบคุณเธอมากกว่าที่ทำให้ฉันเจอผู้หญิงอีกคนที่แสนดีไม่แพ้เธอ ผู้หญิงที่รักษาโลกสีดำๆ ของฉันให้กลับมาสดใสยิ่งกว่าเดิม มาเติมเต็มทุกความต้องการของฉันจนซาบซ่านไปหมด เพราะลิลลี่...เป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก”

วายุยิ้มหยัน ในขณะที่เขาพูด คำพูดทุกคำจะถูกเน้นหนักๆ เพื่อบดขยี้หัวใจของเธอให้แหลกสลาย สายตาที่ชวนฝันนั้น...ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นเจ้าของ แต่ตอนนี้มันกลับเคลิบเคลิ้มยามที่เขาพูดถึงผู้หญิงอีกคน...ช่างน่าปวดใจนัก

“แต่ก็นะ...” ร่างสูงสะบัดหน้าหนี ขณะหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

“ทุกคนก็มีข้อเสียกันทั้งนั้นแต่มันอยู่ที่ว่า เราจะรับมันได้มั้ยและโชคดีที่ฉัน 'บังเอิญ' รับเขาได้หมดทุกอย่าง”

“แม้เขาจะนอนกับคนอื่น?”

“หึ” ร่างสูงแสยะยิ้ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “เรื่องแบบนี้ฉันไม่ถือ มันขึ้นกับรสนิยม” ร่างสูงไหวไหล่อย่างไม่แคร์ ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วพ่นควันโขมงไปทั่วห้อง

“ถ้าฉันให้เขาไม่ได้เต็มที่ เขาจะมีเซ็กส์กับใครฉันก็ไม่ว่า ขอแค่ป้องกันก็พอ แล้วอีกอย่าง ผู้หญิงน่ะ...ฉันก็ซื้อกินออกบ่อยไป เปลี่ยนรสนิยมตามสถานที่บ้าง ตามโอกาสบ้าง เห็นมั้ย? แค่นี้ก็วินวินทั้งคู่”

“ไม่จริง คุณไม่ใช่คนแบบนั้น!”

“แล้วแต่เธอจะเชื่อ เพราะฉันไม่เดือดร้อนถ้าเธอจะเข้าใจแบบนั้น”

“ทำไมคุณต้องเปลี่ยนไปด้วย” อลิสาครางรับอย่างยอมแพ้ ปากอิ่มขบเม้มเเน่น เมื่อน้ำตาเม็ดโตๆ ร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย

“ใช่ เปลี่ยนมาก เปลี่ยนทุกอย่าง อ้อ...โทษทีนะ ที่ยาเธอไม่เเรงพอที่จะทำให้ฉันหน้ามืดตามัวเอากับเธอได้จนถึงตอนเช้า แต่ เอ...นี่ก็นานนะ ตั้งแต่สี่ทุ่มจนตอนนี้ก็เกือบๆ ตีสาม โห...เกือบห้าชั่วโมงเชียว ขอโทษอีกทีเเล้วกันที่ลืมใส่ถุง...แต่ฉันหวังว่าเธอคงรู้ว่าพรุ่งนี้ควรจัดการกับตัวเองยังไง”

“แต่คุณก็รู้ว่าอลิซกินยาคุมมะ—”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดได้จบประโยค เสียงเคาะประตูหนักๆ ก็ดังขึ้นติดๆ กัน ทำให้คนทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูบานหนาก็ถูกออกอย่างเเรงโดยคนที่พวกเขาไม่คาดคิด...

พลั๊วะ!

“ไอ้ยุ!”

ดวงตาแดงก่ำของผู้ใหม่ฉายแววเดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด แม้กระวายุจะย่ำยีดวงใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังมันไม่น่าเจ็บปวดเท่ากับคำพูดที่ได้ยินเมื่อสักครู่

“มึงต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด...ทั้งชีวิต!”