Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ

ในเมื่อเขากำลังจะแต่งงาน ทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาก็คงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และเพราะแบบนั้น เธอจึงไม่อยากอยู่ที่เดิม ไม่อยากทำงานกับเขา และไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว“เฮ้ออออ” รันถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดแทนเพื่อน“สรุปวิคเตอร์มันก็ไม่เลือกแกสินะ โธ่เอ๊ย…ไอ้เวร หลอกคบกับแกอยู่ตั้งเจ็ดปี สุดท้ายก็ไปแต่งงานกับคนอื่นเฉยเลย”ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ไผ่หลิวจะไม่เคยเล่ารายละเอียดอะไรให้ฟังตรงๆ แต่รันก็ดูออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างไผ่หลิวกับวิคเตอร์ ไม่ใช่แค่เพื่อนเก่า หรือเจ้านายกับเลขาธรรมดาอย่างที่คนอื่นเข้าใจ เธอมั่นใจว่ามันต้องมีอะไรที่ลึกซึ้งเกินกว่านั้นแน่นอน“อย่าเรียกว่าคบกันเลย” ไผ่หลิวรีบแย้งทันที “เพราะฉันกับเขาไม่เคยคบกัน” ยิ่งพูด ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บลึกขึ้นในใจ“ไม่ได้คบกัน แต่แกไปอยู่คอนโดเดียวกับเขาตั้งเจ็ดปีเนี่ยนะ หมายความว่าพวกแกอยู่ด้วยกันแบบไม่มีสถานะเหรอ”คำว่า ‘ไม่มีสถานะ’ แทงลึกเข้ามาในความรู้สึกของไผ่หลิวอย่างจัง เธอยิ้มบางๆ ก่อนตอบเสียงเบา “มีสิ สถานะของฉันกับเขาก็คือเจ้านายกับลูกน้องไง”หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ไผ่หลิวแทบไม่ได้ไปสมัครงานที่ไหน เพราะวิคเตอร์ขอร้องกึ่งบัง

กริ๊งงประตูร้านถูกผลักเปิดพร้อมสายลมเย็นและละอองฝนที่พัดเข้ามา ไผ่หลิวไม่ได้หันไปสนใจ แต่รันซึ่งมองไปทางนั้นพอดี กลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนรีบสะกิดเพื่อน“หลิว…”“หืม? มีอะไร”ท่าทางผิดปกติของรันทำให้ไผ่หลิวเริ่มรู้สึกแปลกๆ เธอจึงรีบหันไปมองทางประตูร้าน และภาพของชายร่างสูง ในชุดสูทสีเทาเข้มที่เพิ่งก้าวเข้ามาภายในร้าน ก็ทำให้หัวใจของเธอถึงกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ“วิคเตอร์!” เธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความตกตะลึง“โผล่มาได้ไงเนี่ย” รันหันไปกระซิบถามไผ่หลิวเบาๆ ด้วยสีหน้าตกใจวิคเตอร์ เดินตรงเข้ามาหาทั้งสองคนโดยไม่ลังเล ทุกย่างก้าวหนักแน่น มั่นคง ราวกับคนที่รู้ตัวเองดีว่าต้องการอะไร และทันทีที่เขาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ บรรยากาศรอบตัวก็พลันตึงเครียดขึ้นมาอย่างชัดเจน“เธอกำลังจะไป โดยไม่คิดจะบอกฉันเลยเหรอหลิว” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่กลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่พยายามกดเอาไว้ไผ่หลิวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า สบตาสายตาคู่นั้นที่เธอคุ้นเคยมาตลอดหลายปี“นายรู้ได้ยังไง”“ฉันรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ”ตั้งแต่วันที่ข่าวการแต่งงานของเขา ถูกส่งเข้าไปในกลุ่มไลน์ เขาก็รู้ทันทีว่าไผ่ห

ไผ่หลิวสูดลมหายใจลึก ทุกความรู้สึกที่ค้างคาในใจของเธอมาตลอดเจ็ดปี ได้ถูกพูดออกไปจนหมดแล้ว เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ“ลาก่อนนะ”“อย่าไปเลยนะหลิว” ครั้งนี้น้ำเสียงของวิคเตอร์แฝงความอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “ฉันจะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีเธอ” เขานึกภาพวันนั้นไม่ออกจริงๆไผ่หลิวหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนตอบกลับทั้งที่หัวใจกำลังปวดร้าว“นายก็ไปใช้ชีวิตของนาย กับเจ้าสาวที่นายเลือกแล้วสิ”คำว่า ‘เจ้าสาวที่เลือกแล้ว’ ทำให้วิคเตอร์นิ่งงันไปอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเธอ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ถ้าฉันบอกว่าเจ้าสาวคนนั้น ไม่ใช่คนที่ฉันเลือก” เขาพูดก่อนสบตาเธอตรงๆ “แต่คนที่ฉันเลือกมาตลอดคือเธอล่ะ”หัวใจของไผ่หลิวกระตุกแรง แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนเหตุผลจะดึงเธอกลับมาสู่ความจริงอีกครั้ง เจ็ดปีที่ผ่านมา เขามีเวลามากพอที่จะพูดมันออกมา แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้“แต่มันจบแล้ววิค” เธอพูดเรียบๆ “พอเถอะ”“หลิว…”“ที่ผ่านมามันเจ็บมากพอแล้ว” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือขึ้นเล็กน้อย “ปล่อยฉันไปเถอะนะ”คำพูดนั้นตัดทุกทางอย่างสิ้นเชิง สายตาของวิคเตอร์เปลี่ยนไปทันที จากผู้ชายที่ควบคุมทุกอย่างได้เสมอ กลายเป็น

แม้ทั้งคู่จะเรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่ ม.4 แต่ก็ไม่เคยสนิทกันจริงๆ พวกผู้ชายมักจับกลุ่มกันเอง ส่วนไผ่หลิวก็อยู่กับรันและกลุ่มเพื่อนผู้หญิงมาตลอด“จริงๆ ฉันก็ไม่ค่อยชอบอีตาฝรั่งขี้เก๊กนี่เท่าไหร่หรอกนะ” รันพูดพลางเบ้ปาก “แต่ฉันเห็นเขาช่วยคนในห้องมาหลายครั้งแล้ว โดยเฉพาะพวกเพื่อนในกลุ่ม ใครไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม เขาก็ช่วยออกให้หมด” รันหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “อย่างที่รู้กัน พ่อเขารวยจะตาย เรื่องเงินเลยไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ยังไงตอนนี้แกก็ไม่มีทางเลือกอะไร ลองไปขอยืมดูก่อนก็ยังดี”คำพูดของรัน สะกิดใจไผ่หลิวเข้าอย่างจัง ใช่…เธอไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ หญิงสาวเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง สายตามองตามร่างของวิคเตอร์ที่กำลังหัวเราะเล่นบาสกับเพื่อนอย่างสบายใจเขาคือหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน ทั้งหล่อ รวย และเก่ง เป็นผู้ชายที่มีผู้คนรายล้อมอยู่เสมอ ในขณะที่เธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น แม้จะเรียนอยู่ห้องเดียวกัน แต่โลกของเขากับเธอก็แตกต่างกันมากเกินไป ไม่เคยมีจุดไหนทับซ้อนกันเลย จนกระทั่งวันนี้ วันที่เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปในโลกของเขาด้วยตัวเองคืนนั้น ไผ่หลิวนั่งอยู่บนเ