Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ

ร้านกาแฟเล็กๆ ชื่อ ‘GOOD DAY’ ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหนึ่งในย่านช้อปปิ้งชื่อดังของกรุงเทพฯ กระจกใสบานใหญ่ของร้านสะท้อนภาพถนนที่เปียกชื้นจากสายฝนซึ่งกำลังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายยิ่งเมื่อผสานกับแสงไฟสีอุ่นภายในร้าน ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศในบ่ายวันนั้นดูหม่นเศร้าและเงียบเหงาอย่างประหลาด

ตรงมุมติดผนังกระจก มีหญิงสาวสองคนนั่งเผชิญหน้ากันด้วยสีหน้าตึงเครียด คนหนึ่งชื่อ ‘ไผ่หลิว’ หญิงสาวหน้าตาสะสวยแบบสาวหมวย ดวงตาชั้นเดียวเรียวเล็กแต่มีเสน่ห์ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางรูปกระจับ ผมตรงสีดำยาวถึงกลางหลัง ผิวขาวเนียนละเอียด และรูปร่างบอบบางสมส่วน เธอนั่งกุมแก้วกาแฟอุ่นไว้ในมือ สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจก ราวกับกำลังจมอยู่กับความคิดบางอย่าง

ส่วนหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคือ ‘รัน’ สาวหน้าคม ผิวแทน รูปร่างสูงโปร่ง ผมหยิกเป็นลอนธรรมชาติ บุคลิกมั่นใจและตรงไปตรงมา ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม

“แน่ใจแล้วเหรอหลิว ว่าแกจะย้ายไปทำงานที่พัทยาจริงๆ”

รันเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ไผ่หลิวละสายตาจากสายฝนด้านนอก ก่อนหันกลับมามองเพื่อนแล้วพยักหน้าเบาๆ

“อือ แน่ใจแล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก ไปเริ่มต้นใหม่ในที่ใหม่ๆ อาจจะดีกว่า” แม้คำตอบจะฟังดูเรียบง่าย แต่ลึกลงไปกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้

รันเงียบไปพักหนึ่ง ดวงตามองสำรวจเพื่อนตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ได้กำลังตื่นเต้นกับการเริ่มต้นใหม่เลยสักนิด ตรงกันข้าม ไผ่หลิวกำลังหนีอะไรบางอย่างมากกว่า

รันวางแก้วกาแฟดำลงช้าๆ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “แกโกหกฉันไม่เคยเนียนเลยนะหลิว”

ไผ่หลิวชะงักไปเล็กน้อย มือที่จับแก้วกาแฟเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เสียงฝนด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับว่ามันกำลังช่วยกลบความเงียบอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน

“เหตุผลจริงๆ ที่แกอยากไปจากที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากเปลี่ยนงานหรอก แต่เพราะหมอนั่นกำลังจะแต่งงานต่างหากใช่ไหม”

‘หมอนั่น’ ที่รันพูดถึง คือเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมของพวกเธอ ข่าวลือเรื่องการแต่งงานของเขา ถูกโพสต์ลงในกลุ่มไลน์ห้อง ม.6/1 เมื่อไม่กี่วันก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ทั้งกลุ่มแตกตื่นกันไม่น้อย

‘เฮ้ย พวกแกรู้ยัง ได้ยินว่าอีกหกเดือน วิคเตอร์มันจะแต่งงานแล้วนะ’

“รัน…” ไผ่หลิวไม่ได้แปลกใจที่เพื่อนมองเธอออก แต่สิ่งที่ทำให้เธอจุกในอก คือการถูกพูดแทงใจดำตรงๆ มากกว่า เธอเม้มริมฝีปากก่อนยอมรับออกมาเงียบๆ “อือ…ก็เพราะเรื่องนั้นแหละ”