บทที่ 4

“อลิซ! อลิสา!”

เฮือก!

ร่างสูงสะดุ้งตื่นจากความฝัน ก่อนจะรีบผุดลุกนั่งในทันที ใบหน้าคร้ามคมนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อทั่วกรอบหน้า หัวใจเขาสั่นระรัว แม้เหตุการณ์จะผ่านไปสองเดือนกว่าแล้ว แต่มันกลับทำให้เขาฝันถึงทุกครั้งที่หลับตา

ฟู่ว~

ชายหนุ่มเป่าปากด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบตวัดขาลงจากเตียงนอนด้วยความอ่อนล้า เขารีบหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างอย่างลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องโดยปล่อยให้อีกคนนอนหลับใหลอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว

วายุยืนนิ่งพลางทอดสายตามองไปในวิวกว้าง ท่ามกลางความดึกสงัดของมหานครนิวยอร์ก แสงไฟที่ยังสาดสองไปทั่วสารทิศนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า เมืองศิวิไลซ์นี้ผู้คนไม่เคยหยุดนิ่ง แม้ในขณะที่ใครบางคนกำลังหลับใหล ผีเสื้อราตรีผู้หิวโหยก็คงโบยบิน สลัดปีกกันอย่างสวยงามตามใจชอบ

“คิดอะไรอยู่คะ?”

สองเเขนเรียวกอดรัดเอวสอบไว้แน่น ก่อนจะซบใบหน้าเนียนลงกับแผ่นหลังกว้างด้วยความงัวเงีย

“ฮื้อ...”

ร่างสูงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะชายตามองสักนิด

“ถอนหายใจทำไมคะ?”

“เปล่า...”

วายุตัดบทด้วยความเบื่อหน่าย น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนคนฟังรู้สึกได้ ก่อนจะเเกะมือบางออกจากเอวแล้วรีบเดินหนีในทันที

“ทำไมคะยุ? ตั้งแต่คุณกลับมาจากเมืองไทย คุณก็เปลี่ยนไป! แค่กอดนิดกอดหน่อยก็ถอนหายใจใส่ พอลิลลี่ถาม...คุณก็บอกไม่มีอะไรทุกครั้งเลย ทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง!”

ร่างบางตะคอกถามด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินมาดักหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แต่วายุกลับเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา เพราะเรือนกายที่เปล่าเปลือยยืนอวดโฉมอยู่ตรงหน้าเขา

“อย่าหันหน้าหนีลิลลี่นะ!” มือบางรีบบังคับใบหน้าเขาให้หันกลับมาทันที

“นี่!” วายุปัดมือบางทิ้งทันที “เมื่อไหร่คุณจะเลิกบังคับผมสักที มันน่าเบื่อรู้ตัวหรือเปล่า”

“ยุ! ลิลลี่แค่หวังดี ทำไมต้องเสียงดังด้วย อ้อ! ใช่สิ...หมดรักลิลลี่แล้วใช่มั๊ยคะ ที่บอกว่ากลับไทยไปเยี่ยมพ่อแม่ ที่แท้ก็แอบไปกกกับมันมาใช่มั๊ย! ใช่มั๊ย!”

ลลิตาโวยวายเสียงดังลั่น มือบางพยายามจะทุบอกเขาเพื่อระบายความโกรธ แต่ร่างสูงกลับยืนนิ่ง ปล่อยให้เธอทุบตีเขาจนพอใจ เขาจะปฏิเสธทำไมในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง!

“นี่ๆ นี่แน่ะ! คนเลว บอกมาสิ...ว่าใช่มั้ย!”

มือบางยังทุบอกเเกร่งเป็นพัลวัน ปากก็ร่ำร้องด่าทอเขาไม่เว้น บ้างว่าเลว บ้างว่าต่ำ แต่กริยาของตนก็ต่ำไม่ต่างกัน

“ลิลลี่! หยุด...ผมเจ็บนะ ลิลลี่หยุดสักทีสิ!”

วายุตวาดลั่น เขาพยายามรวบมือบางทั้งคู่ไว้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดด้วยความไม่พอใจ

“ผมจะกลับไปกกใครหรือนอนกับใคร คุณจะสนใจทำไม ในเมื่อลับหลังผม คุณก็ทำเหมือนกัน!”

เสียงเข้มประกาศชัด แววตาเขาบ่งบอกว่าเจ็บปวดและผิดหวังไม่น้อยที่เธอทำกับเขาแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็คือคนที่เขาคิดว่ารักและอยากใช้ชีวิตคู่ด้วย

“ยุ...คุณรู้?” ร่างบางหน้าถอดสี มือไม้อ่อนเเรงทันควัน

“รู้! ผมแม้กระทั่งว่าคุณพามันมาเล่นรัก..บนเตียงผม!”

ร่างสูงกดเสียงต่ำ พยายามกลืนลายอย่างยากลำบาก วายุเจ็บหน่วงที่หัวใจแปลกๆ ยิ่งตอนเห็นสีหน้าที่ซีดเผือดของอีกฝ่ายและอาการตอบรับที่ไร้คำปฏิเสธของเธอนั้น มันทำให้เขายิ่งเจ็บ!

“คุณรู้มั้ยว่าผมเจ็บแค่ไหนที่คุณทำแบบนี้ คุณก็รู้ว่าผมพยายามที่จะรักคุณ พยายามถนอมคุณแค่ไหน แต่คุณยังหักหลังผมได้ลงคอ...คุณไม่สงสารผมบ้างเหรอ”

พูดไป หัวใจเขาก็ปวดหนึบ น้ำตาเขาเริ่มคลอ ทั้งๆ ที่เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอ

“ผมไม่ดีตรงไหน ตรงไหนที่ผมห่วย ผมเลว ตอบผมมาสิ!”

วายุเค้นถามเสียงเข้มแผ่ว ใบหน้าคมเข้มพยายามเรียบนิ่งให้มากที่สุด แม้ภายในใจนั้นจะร้อนรนจนแทบจะระเบิด

“ตอบผมมาสิ!”

“ก็คุณมันบ้างาน! บ้านคุณก็รวยด้วยซ้ำไป ทำไมต้องมาใช้ชีวิตที่ลำบากแบบนี้ ทำงานไปเรียนไปมันสนุกนักหรือไง ลิลลี่ไม่อยากลำบาก...ลิลลี่เบื่อที่ได้นอนแค่คอนโดเท่ารูหนู ไม่มีรถขับ ไม่บัตรเครติดให้ใช้ คุณให้ลิลลี่ได้ไม่เท่าคนอื่น”

“คนอื่นที่คุณว่า...มันให้คุณได้เท่าผมหรือเปล่าลิลลี่ หรือมันแค่แมงดาที่ทำตัวเป็นปลิง! คอยดูดเลือดที่ผมเป็นคนหล่อเลี้ยง ผมให้ข้าวให้น้ำคุณ ผมให้เงินคุณใช้เป็นรายเดือนด้วยซ้ำ! บอกสิ! บอกมา...ว่ามันให้มากกว่าผมกี่เท่า!”

วายุตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาเลี้ยงดูเธออย่างดี แต่เธอกลับไร้สำนึก สวมเขาให้เขาได้ลงคอ

“แล้วคอนโดเท่ารูหนูที่คุณว่า มันคือตึกของครอบครัวผมทั้งโครงการ คุณคงไม่รู้สินะ...ว่าที่ดินใจกลางนิวยอร์กแบบนี้มันเอเคอร์ละกี่ล้านเหรียญ”

ลลิตาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอแทบไม่เชื่อหูกับสิ่งที่เขาบอก แต่ด้วยความที่ไม่ยอมคน ใบหน้านวลจึงเชิดขึ้นตามนิสัย

“ถ้าคุณใส่ใจลิลลี่สักนิด ลิลลี่จะไม่ทำแบบนี้”

“ผมต้องให้คุณไหร่ คุณถึงจะบอกว่าผมใส่ใจ...หรือเป็นเพราะคุณมันเห็นแก่ได้กันแน่ ผมให้เท่าไหร่คุณก็บอกว่าไม่พอ”

“แต่คุณอย่าลืมนะคะ...ว่าลิลลี่คือคนที่ฉุดคุณขึ้นมาจากเรื่องราวบ้าๆ นั่น แล้วเวลาที่คุณเสียใจใครอยู่ข้างๆ คุณ”

ลลิตารีบทวงบุญคุณทันที แม้จะสะท้อนในอกอยู่ลึกๆ ที่เป็นฝ่ายนอกกายเขาก่อน แต่ใครจะรู้เล่าว่าผู้หญิงก็ต้องการคนเอาใจเหมือนกัน!

“เพราะแบบนี้ไง ผมถึงตัดใจจากคุณไม่ได้ในทันที แต่คุณไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้คุณจะสนุกกับใครก็ตามใจคุณ เพราะผมจะไม่สน เราจะแค่สนุกกันเท่านั้น!”

ว่าแล้ววายุก็เดินหนีทันที ร่างสูงรีบใส่เสื้อผ้าลวกๆ แต่ก็ยังมิวายได้ยินเสียงเหน็บแหนมดังขึ้นตามมาติดๆ

“ทนได้เหรอคะ ที่จะใช้ของร่วมกับคนอื่น”

เสียงหวานเอื้อนเอ่ยขึ้น ขณะที่เดินนวยนาดไปนั่งที่ปลายเตียง เรียวขายาวเสลายกขึ้นไขว่ห้างอย่างยั่วเย้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน วายุคงไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าใส่ตามประสาคนรักสนุก แต่ตอนนี้เขากลับมองว่ามันเป็นการกระทำที่ทุเรศสิ้นดี

“มันก็ไม่เคยเป็นของผมคนเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้วหนิ ผมจะแคร์ทำไมกัน”

...................................