Mag-log inไอญารินทร์เดินโซซัดโซเซออกจากบ้านนายจ้าง สิ่งเดียวที่พอจะทำให้เธอยิ้มได้ก็คือสายเรียกเข้าจากพ่อ
ไอญารินทร์รู้ดี เวลาห้าโมงเย็นของทุกวันมักจะมีเด็กน้อยขโมยโทรศัพท์คุณตา โทรหาแม่อ้อนแม่ให้กลับบ้านเร็วๆ อ้อนว่าหนูคิดถึง หัวอกคนเป็นแม่คิดถึงลูกมากไม่แพ้กัน ไม่ว่อกแว่กไปทางไหน ตรงกลับบ้านไปกอดเด็กหญิงที่มีใบหน้าถอดแบบจากเธอเป็นพิมพ์เดียวกัน ยกเว้นดวงตาเท่านั้นที่คล้ายกับใครอีกคน
“แม่เลิกงานแล้วค่ะ เด็กดีอยากกินขนมอะไรเอ่ย แม่จะซื้อไปฝาก ฮึก...” ไอญารินทร์ดึงโทรศัพท์ออกห่างเพื่อสูดน้ำมูกให้เบาที่สุด ไม่อยากให้ลูกสาวได้ยินเสียงแม่ร้องไห้
“น้องไอ พ่อนะลูก ไอติมหลับไปแล้ว”
“พ่อเหรอคะ ทำไมให้นอนเร็วนักล่ะคะเพิ่งจะห้าโมงเย็น กลางคืนจะไม่ยอมนอนนะ”
“พ่ออยู่โรงพยาบาล หลานล้มอีกแล้ว น้องไอรีบมาเถอะ”
ต่อมา ไอญารินทร์ลงจากรถแท็กซี่หน้าอาคารการแพทย์ เข้ามาเยี่ยมลูกสาวในห้องผู้ป่วยรวม
“คุณแม่ขา...” หนูไอติมนอนเพิ่งตื่น ลืมตาแป๋วมองแม่ไอ เนื้อตัวไม่กระดุกกระดิก นอนเหยียดแขนเหยียดขาตรง มีแค่ปากเล็กเท่านั้นที่มีรอยยิ้ม น่ารักเหมือนตุ๊กตาตัวน้อย
“คุณครู บอกคุณตา ว่าหนูวิ่งเล่นกับเพื่อนเหรอคะ” ไอญารินทร์มองตาลูกสาว ไม่ได้ดึงลูกสาวเข้ามากอด แค่ลูบหน้าผากและหอมแก้ม เพียงเท่านี้ตุ๊กตาตัวน้อยของแม่ก็มีความสุข
“หนูวิ่งไกล เพื่อนบอกว่าถ้าหนูไม่วิ่ง จะไม่ให้เล่นด้วย” อธิบายไปตามความจริง นานๆ ทีจะมีโอกาสได้ไปโรงเรียนเจอเพื่อนๆ เด็กหญิงจึงอยากเล่นกับเพื่อน
“หนูวิ่ง เพราะหนูอยากเล่นกับเพื่อนเหรอคะ” เด็กน้อยพยักหน้า หนูไอติมต่างจากเด็กวัยเดียวกัน หนูไอติมมักจะนั่งนิ่ง ยืนนิ่ง ใช้ชีวิตเชื่องช้า การจะขยับตัวเร็วหรือลุกนั่งเร็วดูเหมือนจะเป็นอุปสรรคต่อเด็กน้อย เพราะมักจะมีอาการปวดแปลบบนหน้าอก
“เด็กดีอดทนอีกนิดนะคะ คุณแม่สัญญา คุณแม่จะขอร้องคุณหมอให้ช่วยรักษาหนูให้หาย หนูจะได้ไปโรงเรียน มีเพื่อนเล่นเยอะๆ คุณแม่รักหนูนะลูก คนเก่งของคุณแม่”
“หนูก็รักคุณแม่” กะพริบตาสองสามครั้งง่วงนอนก่อนจะผล็อยหลับไปในอ้อมแขนอบอุ่น ไอญารินทร์กอดลูกสาวไว้
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ชวพลย้อนกลับมาในห้องพักฟื้นอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า
“พ่อมาเร็วจังเลยค่ะ เก็บร้านเสร็จแล้วเหรอคะ”
“แค่หม้อสองสามใบ เสื้อผ้าของหนูกับหลานพ่อเก็บมาให้แล้ว มีข้าวแกงที่เหลือจากขายวันนี้ พ่อตักใส่กล่องมาให้” ได้ข้าวราดแกงที่พ่อทำขายช่วยประหยัดไปอีกมื้อ
“น้องไอลางานได้แน่เหรอลูก พรุ่งนี้พ่อปิดร้านมาเฝ้าหลานแทนก็ได้ น้องไอจะได้ไม่ต้องถูกนายจ้างหักเงินเดือน”
“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไอจะอยู่กับลูก ลูกสำคัญที่สุด”
“เรื่องผ่าตัดว่ายังไงบ้าง น้องไอไปคุยกับหมอมาหรือยัง”
“ไอคุยกับคุณหมอแล้วค่ะ ว่าจะลองยืมเงินพี่ตุ้ม ยังไงไอก็ทำงานบริษัทพี่เขา ถ้าลำบากจริงๆ พี่ตุ้มอาจจะยอมให้เบิกเงินล่วงหน้า”
“ถ้าไม่ได้บอกนะ พ่อจะลองไปขอยืมจากเสี่ยเล้ง”
เงินก้อนแรกที่ยืมมายังใช้ไม่หมดมาถึงทุกวันนี้ จ่ายดอกเบี้ยจนเกินเงินต้นไปไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่ายังไม่หมด ขาดส่งนิดหน่อยเสี่ยเล้งส่งลูกน้องมาข่มขู่ทำลายข้าวของในร้าน หลานสาวสุขภาพไม่แข็งแรงมีคนบุกเข้ามาทีไรร้องไห้จนหมดสติทุกครั้ง
“ไอรู้ว่าพ่อเหนื่อยมาก ขอบคุณนะคะ แต่เรื่องเงินค่าผ่าตัด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ไอจัดการเองค่ะ พ่อกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ รอหลานแข็งแรง หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ไอจะพาลูกกลับไปหาพ่อที่บ้าน”
“พ่อรักไอนะลูก พ่อขอโทษ ฮึก... ที่พ่อบีบให้ไอเลิกกับเต”
ถ้าชวพลไม่ทำร้ายไอญารินทร์ ด้วยการจับลูกสาวแยกออกจากชายคนนั้น ไม่แน่ว่าตอนนี้เด็กสองคนอาจจะยังรักกันและช่วยกันเลี้ยงดูลูกสาว ไม่ใช่ปล่อยให้ไอญารินทร์รับผิดชอบ และหาเงินเลี้ยงลูกตามลำพัง โดยที่ชายคนนั้นไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนี้เป็นลูกสาวแท้ๆ หาใช่ลูกที่เกิดจากผู้ชายคนอื่นอย่างที่เขาเข้าใจ
“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว อย่าไปพูดถึงอีกเลยค่ะ”
รื้อฟื้นไปก็ไร้ประโยชน์ ไม่มีทางไหนเลยที่เตชธรรมจะหวนกลับคืนมา เพราะหากจะกลับมา เขาคงจะกลับมานานแล้ว ไม่ปล่อยวันเวลาให้ล่วงเลยผ่านมานานจนถึงวันนี้
เสียงลมหายใจเข้าออกสั้นยาวเท่ากัน เธอผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา นอนตะแคงข้างกอดตุ๊กตาหมีหันหน้ามาทางนี้ ฝนข้างนอกยังตก เตชธรรมยังออกไปไม่ได้ เขายกมือไหว้ขอให้ตกทั้งคืนทีเถอะ ก่อนคนตัวสูงจะเปลี่ยนจากนอนหงายมองเพดานเป็นตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาเธอตาสวย จมูกสวย ปากสวย ใบหูสวย เส้นผมก็สวย เขาลากปลายนิ้วสัมผัสไปทีละส่วน ห้ามใจไม่ไหว แอบหอมแก้มเธอหลับลึกไปแล้วมั้งผู้อาศัยได้ใจ กดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ซึ่งมันมากเกินไป เจ้าของห้องเฉลยผ่านภาษากายว่าแกล้งหลับ เนื้อตัวเธอเพิ่งจะอ่อนลงหลังจากที่หนุ่มรุ่นพี่ถอนจูบแต่มือสองข้างของเขายังเกาะเกี่ยวเอวของเธอไว้“หึ”ใบหน้าเธอเห่อร้อน ได้ยินเสียงหัวเราะ เกิดอายขึ้นมา“ถ้ายังไม่เลิกแกล้งหลับ พี่จะจูบต่อจริงๆ นะ”“ไอกำลังจะเคลิ้มหลับต่างหาก พี่เตห้ามทำอีก ไอยังไม่อนุญาต”“พี่ต้องทำยังไงน้องไอถึงจะอนุญาต?”ระยะห่างระหว่างชายหญิงไม่เหลืออีกแล้ว เสียงหวานร้องอู้อี้เบาๆ ขอให้ปล่อย เขาไม่สนใจ รวบแผ่นหลังเธอเข้ามากอดให้แผงอกล่ำเสียดสีไปกับอกอวบหยุ่นอ่อยกันถึงขนาดนี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอไม่ต้องการ“เป็นแฟนกันค่ะ”“แฟน?”รุกเขาตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ?“ค่ะ ไออยาก
แฟนไอ้ปัณณ์ขวางหูขวางตาเขาชะมัด นุ่มนิ่ม บอบบาง ลูกคุณหนู ทำอะไรไม่เป็น ดีแต่ยิ้มหวาน ทำตัวน่ารักไปวันๆเห็นแล้วหงุดหงิดเรียนดี กีฬาเด่น กิจกรรมยอดเยี่ยม เกรดเฉลี่ยไม่เคยตก B+ จะเรียกว่าพรสวรรค์ก็ได้ เขาเต็มที่กับทุกด้าน เพราะไม่มีโอกาสให้แก้ตัว เรียนไม่ผ่านเท่ากับต้องเหนื่อยทำงานหนักเพื่อหาเงินเพิ่ม เขาจึงไม่มีเวลามาเอื่อยเฉื่อยกับทุกเรื่องในชีวิต เตชธรรมเข้าไปแย่งกล่องรับบริจาคจากฝ่ามือเรียวเล็กมาแกะเทปกาว“ถ้าทำไม่เป็นก็ขอให้คนอื่นช่วยสิ มันชักช้าเสียเวลารู้หรือเปล่า” ปิดทับด้วยกระดาษที่มีข้อความระดมทุนในโครงการใหม่“ไอทำเป็น แค่ทำช้านิดเดียวเอง ทำไมต้องดุด้วย”“นี่เหรอเรียกทำเป็น ห่วงนิ้วตัวเองจะเปื้อนคราบกาวอยู่ได้”“ก็มันเหนียวนี่นา จะล้างออกหรือเปล่าก็ไม่รู้”“เลิกทำหน้างอแล้วไปช่วยงานไอ้ปัณณ์ทางนั้น ตรงนี้พี่จัดการเอง” น้ำเสียงเขาเอนเอียงไปทางห้วน ชักสีหน้าดุใส่เธอเป็นประจำ“ทำไมต้องไล่ ไอทำอะไรให้พี่เตไม่พอใจหรือเปล่าคะ”“ทำไมถามอย่างนั้น”เธอที่ถูกเขาจ้อง แพ้สายตาคู่ร้อนลวกจนหัวใจจะเหลว“ก็... พี่เตทำเสียงหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอไอ หรือยังโกรธไอเรื่องค่าหมอครั้งนั้น”“ก็ไม่นี
หลายปีก่อนณ คณะแพทยศาสตร์“ง่วงฉิบ กูนอนล่ะ ฝากสั่งข้าวด้วย”พักกลางวัน กลุ่มนักศึกษาแพทย์หนุ่มหล่อชั้นปีที่ 4 มานั่งในโรงอาหาร ซึ่งตั้งอยู่เยื้องกับตึกคณะเทคนิคการแพทย์เรียนที่นี่ และกินข้าวในโรงอาหารนี้มากว่าสามปี ไม่มีความตื่นเต้น หนุ่มหน้าขรึมฝากเพื่อนสั่งอาหาร จากนั้นฟุบหน้านอนบนเป้กลางเก่ากลางใหม่“น้องไอเว้ย น้องไอ”กะจะงีบสักหน่อย พวกมันกลับเอะอะโวยวายเสียงดัง บ่ากว้างถูกฝ่ามือของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มฟาดแรงๆ ให้ตื่นคนฟาดคือปัณณ์หนุ่มขาวตี๋หน้าตาดีมีเบนซ์ขับ“โคตรโชคดี สมแล้วที่เมื่อเช้ากูก้าวเท้าซ้ายก่อนออกบ้าน”“กูโชคดีมากกว่ามึง เพราะกูจะก้าวเท้าซ้ายของกูไปขอเบอร์”“รอเดี๋ยว ขออนุญาตว่าที่แฟนน้องเขาหรือยัง”“ไอ้ปัณณ์ เหี้ยเอ๊ย เสื้อกูยับ”“พวกมึงเล่นอะไรกัน”นักศึกษาแพทย์หนุ่มที่อายุมากที่สุดในกลุ่มถามหน้าตาบึ้งตึง คนจะนอนก็ไม่ได้นอนเพราะเพื่อนคุยกันเสียงดัง“พวกกูส่องสาวอยู่เว้ย ดาวคณะเทคนิคการแพทย์เชียวนะมึง”“แต่สวยระดับนี้ กูว่าดาวมหา’ลัยเลยเถอะ มึงเอาน้องหมิงไปเก็บ ไม่ต้องให้น้องลงประกวด กูกลัวจะหนักใจ ไม่รู้จะเลือกใครระหว่างน้องไอสุดที่รักกับรุ่นน้องในคณะ”อดีตเดือน
มาถึงโรงพยาบาล ไอญารินทร์ฝากเพียงพิณดูแลหนูไอติมกับแม่ลดาให้นั่งรอในร้านกาแฟ ส่วนเธอเดินตามสามีที่ช่วยเข็นรถพาเด็กหญิงตัวน้อยมาฉีดวัคซีน เขาเป็นพ่อที่น่ารักมากๆ มักจะหยุดงานตรงกับวันพาลูกมาโรงพยาบาล แต่ถึงเขาจะไม่มาด้วยกันก็ได้เจอกันอยู่ดี เพราะเขาย้ายมาทำงานที่นี่ แค่โทรไป ก็แทบจะวิ่งมากอดเป็นไปตามคาด ลูกสาวแผดเสียงร้องไห้หลังได้รับวัคซีน“แอ้... แอ้... แอ้...”“โอ๋ คุณพ่ออยู่ตรงนี้ค่ะ คนเก่งไม่ร้องไห้นะลูก”เสร็จเรียบร้อยแล้วเธออุ้มเจ้านุ่มนิ่มมากอด รอให้ลูกอารมณ์ดีก่อนอุ้มไปวางบนรถเข็นพากลับไปหาย่าลดา อาเพียง ยายดาว กับพี่ไอติมแวะซื้อของในห้างฯ ก่อนจะไปที่ร้านอาหาร เลือกนั่งโซนเอ้าท์ดอร์ไม่ให้เด็กๆ หนาวแอร์เตชธรรมอยู่ดูแลเด็กๆ ให้ภรรยากับน้องสาวไปสั่งอาหารและเลือกขนม รอจนสาวๆ ช่วยกันยกถาดรองเค้กกับครัวซองส์มาไว้ที่โต๊ะจึงเปรย“น้องเพียงจ๊ะ พี่ฝากสั่งกาแฟร้อนเพิ่มอีกแก้ว แล้วก็ฝากสั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง พี่ไลน์ชวนปัณณ์มากินข้าวด้วยกัน มันว่างวันนี้พอดีตอบกลับมาว่าอีกเดี๋ยวจะตามมา”“ทำไมต้องชวนพี่ปัณณ์มาด้วย เพียงกลัวเขาจะอึดอัดที่...” เจอเพียงเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั
ตอนพิเศษสามีเธอมีความต้องการทางเพศสูงมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยหรืออาจจะมีมานานกว่านั้นก่อนที่จะมาพบเธอในรังรักเล็กๆ บนชั้นห้าทุกเช้าไอญารินทร์จะถูกปลุกด้วยเซ็กซ์เร่าร้อน ถูกแก่นกายอวบใหญ่ในเครื่องป้องกันถอดถอนเข้าออกถี่จนเลือดในกายเดือดพล่าน บิดกายเปล่าเปลือยใต้เรือนร่างหนาของคนรัก เปล่งเสียงครางก่อนที่จะเปิดเปลือกตาฉ่ำหวานขึ้นประสานนัยน์ตาคู่คมเขาโน้มใบหน้าลงมาจูบบนริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะบอกอรุณสวัสดิ์ ซึ่งไอญารินทร์ก็สอดมือกอดรอบลำคอหนาบอกอรุณสวัสดิ์เขา ตื่นเต็มตาแล้วเธอแยกขาให้เขากดสะโพกลงมาให้แรงขึ้นท่านี้ เขาเข้ามาได้ลึก...ผ่านมาหลายปี เขายังชอบปลุกเธอด้วยวิธีนี้เหมือนเดิมต่างกันตรงที่เธอไม่ใช่นักศึกษาและเขาไม่ใช่นักศึกษาแพทย์แต่โตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วและมีลูกสาวน่ารักด้วยกันถึงสองคนสะโพกสอบกระแทกย้ำๆ ใส่เธอแรงขึ้นไอญารินทร์จะหลอมละลายไปกับจังหวะรักที่ย้อนแย้งจะดึงเธอมากอด หรือจะเหวี่ยงเธอออกไปให้ไกล ในช่วงที่เขายื้อไม่ยอมส่งเธอไปให้ถึงจุดสุขสม“อรุณสวัสดิ์ครับ”“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”มือเธอขยุ้มผ้าปูที่นอนไว้เขาทำให้เธอแล้ว ส่งแรงกระหน่ำซอยให้ถี่กว่าเดิม และยังแรงขึ้นได้อีก
หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้นไอญารินทร์คลอดลูกสาวคนที่สองให้เตชธรรมอุ้ม ว่าพี่ไอติมน่ารักมากแล้ว น้องอายอินน่ารักไม่แพ้กัน ตัวขาวเป็นปุยนุ่นเลยลูกพ่อ เตชธรรมอุ้มลูกสาวคนเล็กไม่วาง ย่าลดา คนตั้งชื่อหลานคอยเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ถึงจะเพี้ยนมาจากตอนเรียกชื่อหลาน ไอติม แต่ชื่อ อายอิน ก็น่ารักไม่แพ้กัน ไอญารินทร์กับสามีของเธอชอบคนมาเยี่ยมหลานเยอะแยะเต็มไปหมด จนเตชธรรมต้องขอให้งดเยี่ยมเพื่อให้ไอญารินทร์มีเวลาพักผ่อน และให้นมลูก เขานั่งบนเก้าอี้ตัวแรกมองน้องอายอินดื่มนมจากเต้าคุณแม่ มีพี่ไอติมนั่งบนเก้าอี้ตัวที่สองทำปากจุ๊บจิ๊บมองน้องดื่มนมคุณแม่“น้องกินเก่งเลยค่ะ”“ตอนไอติมเล็กๆ ก็กินเก่งเหมือนน้อง”“จริงเหรอคะ อร่อยหรือเปล่า หนูจำไม่ได้แล้ว”“อร่อยค่ะ มีประโยชน์ต่อร่างกาย”“อยากชิมจัง” ควรเป็นลูกที่พูด พ่อกลับพูดออกมาเองไอญารินทร์เอ็นดูสามี อยากชิมก็จะให้ชิมแต่รอคิวให้น้องอายอินกินอิ่มก่อนพักฟื้นไม่กี่วันไอญารินทร์ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน เตชธรรมเคยพลาดช่วงเลี้ยงน้องไอติม เขาชดเชยให้ภรรยาสาวโดยเลี้ยงลูกคนเล็กไม่ห่าง ลูกร้องแอะเดียวเขาเข้ามาช่วยอุ้ม ผ่านไปสองเดือนทักษะการเลี้ยงลูกของเขาเ







