Nobela ni คณานางค์

“ขอรบกวนเวลาหนุ่มโสดสักครู่นะคะ”เพียงพิณเปล่งเสียงกระแอมกระไอเรียกหนุ่มๆ จากด้านหลัง สองหนุ่มไหล่สั่นเรียงหน้ากระดาน หนาวสายตาของเพียงพิณถึงขั้นที่ไม่กล้ามองใบหน้าง้ำงอ เตชธรรมแค่อายน้องสาว ปัณณ์อาการหนักกว่า เขาเหงื่อตก กลัวจะถูกน้องสาวเพื่อนหักคะแนนความประพฤติ “พี่ปัณณ์ลืมโทรศัพท์ไว้อ่างล้างมือค่ะ เพียงเอามาคืน”“ขอบคุณครับ น้องเพียงมาเงียบๆ พี่ปัณณ์ตกใจหมดเลยครับ”“ทำไมคะ กลัวเพียงบังเอิญได้ยินความลับของหนุ่มๆ เหรอคะ เพียงไม่ใช่เมียพี่ปัณณ์ แล้วพี่เตก็เป็นพี่ชายเพียง เพียงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายค่ะ อยากจะไปเที่ยวไหนก็ไป แต่อย่าลืมป้องกันด้วยแล้วกัน เซเว่นหน้าโรงพยาบาลมี ไปติดโรคกลับมาแล้วจะยุ่ง”“โอ๊ะ” ปัณณ์จุกท้องน้อย รับโทรศัพท์จากสาวน้อยหน้าหวานแต่ขี้งอนเป็นที่หนึ่งเกือบไม่ทัน เจ้าตัวทุ่มเข้าที่ท้องน้อยเขาแล้วสะบัดต้นคอหมุนตัวกลับไป ปัณณ์ปรายตามองเพื่อ “เชี่ยแล้วไหมล่ะ กูโดนหักคะแนนความประพฤติแหงเลย เปลี่ยนใจไม่ไปดีไหมวะ”“นัดต้องเป็นนัด” ไม่ไปเขาจะได้เจอไอญารินทร์เหรอ เตชธรรมลากเพื่อนเข้าลิฟต์ “เลิกทำหน้าเหมือนผีตายซากสักที ถ้ามึงจริงจัง มึงก็ห้ามใจตัวเองให้ได้ แวะไปให้ปุณณ์เห็นหน

‘คุณตุ้ม’เตชธรรมกดปิดเสียงเรียกเข้าก่อนรีบลงจากรถแท็กซี่ไล่ตามอดีตคนรักเข้าไปในสถานที่อโคจร แต่ถูกการ์ดสองนายเข้ามาขวางไว้ไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าไปข้างใน ชื่อหน้าร้านก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นอาบอบนวด เขาเป็นผู้ชาย ทำไมจะเข้าไปไม่ได้“ผมเป็นลูกค้า”“ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการครับ รบกวนกลับมาใหม่ตอนหกโมงเย็น”“แต่นี่มันก็สี่โมงเย็นแล้ว ขอเข้าไปก่อนไม่ได้หรือไง!”“ไม่ได้ครับ ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการ”หน้าโหด แต่ตอบกลับสุภาพทุกคำ คนที่น่ากลัวมากกว่ากลับเป็นลูกค้าหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี คงจะเครียดจากงานอยากมาระบายอารมณ์แต่เพิ่งจะเคยมาครั้งแรกสินะ ชายร่างหนาทั้งสองมองตามลูกค้าหนุ่มที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป“โธ่เว้ย” เหวี่ยงเท้าเตะถังขยะปลิว ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปีไอญารินทร์ตกอับถึงขั้นนี้เลยเหรอ ได้ยินว่าเธอทำงานประจำในบริษัทรับดูแลคนป่วยว่าน่าทึ่งมากแล้ว แอบสะกดรอยตามมาเห็นที่ทำงานอีกแห่งเตชธรรมแทบเสียสติ ลูกก็มีแล้ว เธอไม่อายลูกบ้างเหรอ ถึงต้องมาทำงานพวกนี้ อ้าขาให้แขกไม่ซ้ำหน้าเอา ผู้หญิงสกปรก! รปภ. ก้าวอาดๆ เข้ามาจะตักเตือน เตชธรรมนิสัยเสีย เขาควักแบงก์พันโยนทิ้งไว้พื้นก่อนย่ำเท้าออกไปเรีย

ญาติคนไข้เพิ่งจะออกไป ประตูบานเดิมกลับถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ศัลยแพทย์เจ้าของห้องกดล็อกหน้าจอมือถือจับคว่ำหน้าลงทันทีที่เห็นว่าเป็นปัณณ์ แสร้งหยิบรายงานอาการป่วยคนไข้ในการดูแลมาอ่าน แต่อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดสายตาสอดรู้สอดเห็นของปัณณ์ไปได้ มาถึงมันไม่ทักทาย กลับคว้าโทรศัพท์เขาไปใส่รหัส เตชธรรมชำเลืองสายตาเกรี้ยวโกรธไปทางเพื่อนสนิท ที่สนิทเกินไปจนอาจจะต้องขอทวงคืนความสนิทมาสักนิด เผื่อมันจะรู้จักคำว่าเกรงใจ“ส่งโพรไฟล์ผู้ช่วยดูแลคนป่วยมาให้เลือกค่ะ พี่ธามสนใจคนไหนบอกเฟิร์นนะคะ เฟิร์นจะเรียกไปให้พี่ธามสัมภาษณ์ถึงที่ หรือจะให้น้องเพียงช่วยเลือกก็ได้ค่ะ ไหนดูซิ ส่งประวัติใครมาบ้างเอ่ย...”ลากเสียงยาวกวนประสาทเจ้าของเครื่องที่กำหมัดรอแล้ว เท้าเกี่ยวเก้าอี้มานั่งพลางกดเข้าไปในไฟล์พีดีเอฟ เลื่อนดูรูปและชื่อแต่ละคนแล้วปัณณ์หัวเราะ“เหอะ รุ่นแม่ทั้งนั้นเลยว่ะ ยายเฟิร์นมันเขี้ยวลากดิน สงสัยจะกันซีนไม่ให้มีพนักงานสาวๆ สวยๆ มาใกล้ชิดคนที่เล็งไว้”“เสียมารยาทน่าปัณณ์” เหลือแค่รหัสเข้าแอปธนาคารของเขามั้ง ที่มันไม่รู้ หรืออาจจะรู้แต่เก็บเงียบไว้ “กูว่าแล้วว่ามึงต้องตามหาน้องไอ มึงยังรักน้องเขาอยู่ใช่ไ

เตชธรรมปรับที่นั่งเอนหลังพักสายตาทันทีที่กลับมาถึงรถ เปิดเปลือกตาอิดโรยขึ้นมาสิ่งแรกที่เขาเห็นคือโลโก้สปอร์ตคาร์ ทั้งที่รถญี่ปุ่นหรือรถยุโรปเกรดสี่ห้าล้านก็ขับได้เหมือนกัน เขากลับทุ่มเงินกว่าแปดหลักซื้อรถคันนี้มาครอบครอง เพื่อลดปมด้อยจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอนไม่หยุด เป่าหูเขาให้จ่ายเงินซื้อทุกอย่างที่ใครคนหนึ่งจะเสียดายเมื่อกลับมาเจอเขาในวันที่เพียบพร้อมเสียงนั้นกระซิบบอกถ้าได้ขับรถแพงๆ จะไม่มีใครดูถูกว่าจน ไม่คู่ควรจะเป็นคนรักของผู้หญิงคนไหน ขอแค่เขามีเงิน มีบ้าน มีรถ ทุกคนก็จะพร้อมใจอ้าแขนต้อนรับ ไม่ได้กีดกันความรักถึงขั้นจะนัดเจอกันแต่ละครั้ง ต้องแอบหนีออกจากบ้านเหมือนในอดีตเมื่อหลายปีก่อน ที่เขาเติบโตมาในครอบครัวยากจน มีแม่คนเดียวต้องทำงานรับจ้างสารพัดเพื่อหาเงินมาส่งลูกชายเรียนหนังสือปมด้อยในใจเตชธรรมเริ่มต้นมาจากวันนั้นโค้งสุดท้ายในการสอบจบคณะแพทยศาสตร์ เตชธรรมขลุกอยู่ในห้องเพื่ออ่านหนังสือสำหรับการสอบใหญ่ นอกจากกินข้าวกับเข้าห้องน้ำ เขาแทบจะไม่ปลีกตัวออกจากกองหนังสือ มุ่งมั่นจะจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมเหรียญทองเตรียมจะใช้มันเป็นเครื่องยืนยันแก่พ่อของแฟนสาว ให้ท่านมั่นใจ และใจ

“พี่ปัณณ์ หมอจ๋ามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ ไปเรียนเมืองนอกด้วยกัน ทำไมขากลับ กลับคนเดียวแล้วมาวอแวพี่ธามของเฟิร์น!” ใบหน้าโค้งงอเพ่งมองไปทางชายในดวงใจ เขาร่วมแสดงความยินดีกับผู้อำนวยการคนปัจจุบัน โดยมีหมอจ๋ายืนอยู่ข้างๆด้านหน้าที่การงาน การศึกษา สองคนนี้อาจจะเหมาะสมกันเป็นเรื่องจริง แต่เจาะลึกลงไป เตชธรรมเป็นรองฝ่ายหญิง สุชาดามีศักดิ์เป็นถึงลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล หรือสุชาดารู้ตัวเองว่ามีแต้มต่อ ก็เลยคิดจะใช้แต้มต่อนั้นมาเปิดศึกแย่งชิงหมอธามจากเธอ เธอมันร้ายลึกนักนะ ยายคุณหมอจ๋า ยายลูกคนรวย!“เต็มปากเต็มคำเลยนะ เบาๆ หน่อยก็ได้เสียงน่ะ” เจตนาจะจับเจ้าเตชธรรมโจ่งแจ้งทั้งในและนอกสถานพยาบาลอย่างนี้ เพื่อนพยาบาลไม่จับกลุ่มนินทาสนุกปากแล้วเหรอ“เฟิร์นไม่เบาหรอก หมอจ๋าเชียวนะ ถ้าพี่ธามเกิดสนใจหมอจ๋าขึ้นมา ท่านสิทธิเดชจะไม่รีบยกขันหมากมาสู่ขอพี่ธามเหรอ ก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าท่านสิทธิเดชกับหมอปลื้มชอบพี่ธามของเฟิร์นมาก”พี่ธามของเฟิร์น ช่างกล้าพูด! ปัณณ์ฟังผ่านๆ ไม่ได้สนใจทุกรายละเอียดเฟิร์นย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลนี้ก็เพราะอยากใกล้ชิดเตชธรรม ได้ร่วมงานกันไม่ถึงปีกลับโมเมจะยัดเยียดความเป็นเมียให้ฝ่ายชา

“พี่เตคะ” แววตาเพียงพิณอ่อนลง เมื่อชายผู้เปรียบเสมือนพ่อ พี่ชาย และเพื่อน สลบเหมือดหลับกลางวันเหมือนเด็กอนุบาลบนชุดรับแขกตัวยาว เพียงพิณเขย่าแขนปลุกพี่ชาย เมื่อเข็มนาฬิกาเลื่อนผ่านมาถึงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา ใจจริงอยากให้เขานอนพักนานกว่านี้ แต่ต้องปลุกเพราะเขาต้องไปงานเลี้ยงในโรงพยาบาลช่วงแรกที่แม่เข้าโรงพยาบาล แม่ถูกจัดเตียงให้อยู่ใกล้หมอและพยาบาล แพทย์เพิ่งจะอนุญาตย้ายเตียงเข้ามาในห้องพักพิเศษช่วงบ่ายวันนี้ เพียงพิณขอกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น ให้พี่ชายเฝ้าแม่ตามลำพัง กลับมาเห็นพี่ชายหลับไปด้วยสีหน้าอิดโรยก็นึกห่วงใยสุขภาพเขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาหลายปี เป็นแพทย์ด้านหัวใจ และประกอบธุรกิจจำหน่ายอุปกรณ์การแพทย์ จนมีฐานะทางการเงินที่มั่งคั่ง ถึงขั้นซื้อบ้านเดี่ยวในกรุงเทพฯ ด้วยเงินสด พาแม่กับเพียงพิณย้ายจากทางเหนือมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ เข้าปีนี้ ก็ปีที่สอง“หืม” เตชธรรมสะลึมสะลือเปิดเปลือกตาขึ้นมามองหน้าน้องสาวต่างสายเลือด ที่แม่เขารับมาเลี้ยงตั้งแต่เพียงพิณอายุสิบสองขวบ จากความสงสารที่หญิงสาวกำพร้า“ตื่นได้แล้วค่ะ พี่เตต้องไปงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอ”“กี่โมงแล้ว” เขาชันกายขึ้น