ตอนที่ 2 ไม่เคยลืม (1)

“พี่เตคะ”

แววตาเพียงพิณอ่อนลง เมื่อชายผู้เปรียบเสมือนพ่อ พี่ชาย และเพื่อน สลบเหมือดหลับกลางวันเหมือนเด็กอนุบาลบนชุดรับแขกตัวยาว เพียงพิณเขย่าแขนปลุกพี่ชาย เมื่อเข็มนาฬิกาเลื่อนผ่านมาถึงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา ใจจริงอยากให้เขานอนพักนานกว่านี้ แต่ต้องปลุกเพราะเขาต้องไปงานเลี้ยงในโรงพยาบาล

ช่วงแรกที่แม่เข้าโรงพยาบาล แม่ถูกจัดเตียงให้อยู่ใกล้หมอและพยาบาล แพทย์เพิ่งจะอนุญาตย้ายเตียงเข้ามาในห้องพักพิเศษช่วงบ่ายวันนี้ เพียงพิณขอกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น ให้พี่ชายเฝ้าแม่ตามลำพัง กลับมาเห็นพี่ชายหลับไปด้วยสีหน้าอิดโรยก็นึกห่วงใยสุขภาพ

เขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาหลายปี เป็นแพทย์ด้านหัวใจ และประกอบธุรกิจจำหน่ายอุปกรณ์การแพทย์ จนมีฐานะทางการเงินที่มั่งคั่ง ถึงขั้นซื้อบ้านเดี่ยวในกรุงเทพฯ ด้วยเงินสด พาแม่กับเพียงพิณย้ายจากทางเหนือมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ เข้าปีนี้ ก็ปีที่สอง

“หืม” เตชธรรมสะลึมสะลือเปิดเปลือกตาขึ้นมามองหน้าน้องสาวต่างสายเลือด ที่แม่เขารับมาเลี้ยงตั้งแต่เพียงพิณอายุสิบสองขวบ จากความสงสารที่หญิงสาวกำพร้า

“ตื่นได้แล้วค่ะ พี่เตต้องไปงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอ”

“กี่โมงแล้ว” เขาชันกายขึ้นนั่ง เอามือลูบหน้าหลายครั้งขับไล่ความมึนงง

“ห้าโมงเย็นค่ะ รีบไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ เพียงหยิบจากบ้านมาให้แล้ว”

“ทำไมนาฬิกาปลุกพี่ไม่ดัง” คว้าโทรศัพท์มาดูก็บ่นให้ความสมองเบลอของตัวเอง ไปตั้งปลุกในแอปเครื่องคิดเลข มันคงจะปลุกเขาอยู่หรอก

ความสูงของเขากดเพียงพิณมิด น้องสาวตัวหดเล็กลงอยู่แค่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้น เขาหายเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงห้านาทีก็ออกมารับผ้าเช็ดหน้าจากน้องสาว

“พี่ต้องรีบไปแล้วนะ งานเริ่มหกโมงเย็น พี่ฝากดูแลแม่ด้วยนะ ดึกๆ พี่จะกลับมาอยู่เป็นเพื่อน”

“ชุดล่ะคะ ไม่เปลี่ยนเหรอ”

สูททักซิโด้สีดำยังพาดอยู่บนท่อนแขน เพียงพิณเรียกไว้ ทว่าพี่ชายรีบร้อนเกินกว่าจะสนใจ เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไป ภายในห้องพักฟื้นจึงเหลือแค่เพียงพิณกับแม่ลดา ที่ล้มป่วยเข้าโรงพยาบาลกะทันหันด้วยโรคหลอดเลือดในสมองตีบ

Pun: อยู่ไหนจารย์ ผ.อ. จะตัดริบบิ้นแล้วเนี่ย

Time: แยก...

Pun: ไปทำอะไรตรงนั้น หลงทางหาโรงพยาบาลไม่เจอเหรอ

Time: รถติดไอ้เหี้ย ให้กูลงไปยกรถวิ่งไปเลยไหมล่ะ

Pun: จารย์พูดไม่เพราะ งอน

Pun: รีบมา ยายเฟิร์นวนมาถามถึงมึงล้านรอบล่ะ

ใบหน้าขาวสะอาดแฝงไปด้วยความกังวล เมื่อรถคันข้างหน้าไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ขังเขาให้ติดอยู่กลางถนนเส้นที่ได้ชื่อว่ารถติดลำดับต้นๆ ในกรุงเทพฯ เตชธรรมในวันนี้แตกต่างไปจากเมื่อหกปีที่แล้ว เขาไม่ใช่ไอ้หนุ่มหน้าอ่อนฐานะยากจน ควบเวฟเก่าๆ ไปเรียน ให้พ่อของอดีตคนรักดูแคลน เขาจบการศึกษาคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยระดับประเทศด้วยเกรดสูง ใช้ทุนไม่นาน มีโอกาสได้เรียนต่อเฉพาะทาง ควบคู่กับเริ่มต้นทำธุรกิจจำหน่ายอุปกรณ์การแพทย์

ชีวิตพลิกผันจากยากจนมามั่งคั่งด้วยความสามารถและความเพียรพยายาม ถึงขั้นมีบ้านเดี่ยวปลอดหนี้ให้แม่กับน้องอาศัย มีห้องชุดใกล้โรงพยาบาล มีรถสปอร์ตหรู รถที่ซื้อให้น้องสาวก็อยู่ในระดับท็อป นาฬิกาเรือนทองที่ว่าแพงนักก็มาอยู่บนหลังมือ

ไม่มีอะไรที่เด็กหนุ่มขี่เวฟเคยฝันอยากได้ แล้วเขาในวันนี้ทำไม่ได้ ถ้าจะถามหาสิ่งที่ขาด ก็คงจะมีแค่คนข้างๆ หลังจากเลิกรากับอดีตแฟนสาวเขายังไม่เปิดใจรับผู้หญิงคนไหน วันๆ ก้มหน้าทำงานสร้างฐานะ ตั้งมั่นไว้ว่าเปิดใจให้ใครเมื่อไหร่ ผู้หญิงคนนั้นจะต้องโชคดีที่สุด ที่ได้คนที่การงานการเงินมั่งคั่งมาเป็นหัวหน้าครอบครัว

กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลเอกชนต้นสังกัด เตชธรรมเลตไปเกือบครึ่งชั่วโมง ตาคมชะงักค้างไปกับเสียงบรรเลงเปียโนและบรรยากาศงานเลี้ยงเปิดตัวอาคารการแพทย์ ขมวดคิ้วเข้มไม่แน่ใจว่ามาถูกงานหรือเปล่า แขกในงานเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีล้วนแล้วแต่เป็นหมอ พยาบาล บุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาล เพียงแต่ว่าทุกคนสวมใส่ชุดราตรี แต่งหน้า ทำผม จัดเต็มเหมือนมาออกงานกาล่าดินเนอร์

เขาอ่านรายละเอียดจากไลน์ที่พี่พยาบาลนินิวส่งมาให้ช่วงเช้า พี่นินิวบรีฟบอกว่างานเลี้ยงจัดสไตล์ Plus-One สามารถชวนเพื่อนสนิทหรือคนพิเศษมาร่วมงานด้วยได้หนึ่งคน แต่ส่วนมากจะควงคู่มากับคนรัก ปิดท้ายด้วยการหยอดคำหวานสายพยาบาลสาวสายหยอด

ถ้าหมอธามไม่มีใคร มาควงแขนพี่ได้นะคะ คริคริ

ลังเลจะเข้าไปตอนนี้หรือจะกลับและเข้าไปแสดงความยินดีกับผู้อำนวยการภายหลัง หมอจ๋า ลูกสาวคนเล็กของนายแพทย์สิทธิเดช แพทย์อาวุโส และเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลเข้ามาทักทาย

“พี่หมอธาม สวัสดีค่ะ ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอ พี่ธามมาสาย หรือจะกลับคะ”

“สวัสดีครับ มาสายครับ พี่เผื่อเวลารถติดน้อยไปหน่อย”

“จ๋าเข้าใจค่ะ พี่ธามจะไม่มาพวกเราก็เข้าใจ ถ้าไม่เกรงใจจะรบกวนเวลาส่วนตัว จ๋าก็อยากไปเยี่ยมคุณแม่พี่เหมือนกัน อาการท่านเป็นยังไงบ้างเหรอคะ”

“ยังไม่ดีขึ้นครับ”

“อาการจะค่อยๆ ดีขึ้นแน่นอนค่ะ ถ้าพี่ธามอยากได้คนช่วยดูแล บอกได้ค่ะ ถ้าจ๋ามีเวลาว่างจากงาน จ๋าเต็มใจไปช่วยดูแลคุณป้าให้ถึงที่บ้านค่ะ เราเข้าไปข้างในพร้อมกันเลยไหมคะ จ๋ากำลังกลัวโดนคุณพ่อดุที่มาสายอยู่พอดี ขอเข้าไปพร้อมกับพี่ธามจะได้ไหมคะ เผื่อว่าคุณพ่อเห็นหน้าพี่ธาม คุณพ่อจะได้ไม่ดุจ๋า”

“ยินดีครับ แต่ชุดพี่ไม่เรียบร้อยนะครับ ใส่ตั้งแต่ช่วงเช้า เหม็นเหงื่อนิดหน่อย น้องจ๋าจะรังเกียจไหมครับ”

“ไม่เลยค่ะ เราเข้าไปกันเถอะค่ะ ป่านนี้คุณพ่อชะเง้อคอรอแย่แล้ว เพราะเดี๋ยวนี้นะคะ คำก็พี่ธาม สองคำก็พี่ธาม น่าจะกลัวพี่ธามลาออกไปทำงานที่อื่น ถึงได้จีบพี่ธามไม่หยุด”

เขายอมรับในความสามารถของตน ทว่าไม่ได้ทระนงตนถึงขั้นคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด

“เชิญน้องจ๋าก่อนครับ”

รั้งท้ายลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลเข้าไปภายในงานเลี้ยง หมอธามกับหมอจ๋าตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงพยาบาล สมกับเป็น ‘คู่จิ้น’ ที่คนในโรงพยาบาลอยากให้คบกัน ยกเว้นแค่พยาบาลสาวนามว่าเฟิร์นที่สะบัดหน้าหนีคนทั้งคู่