ตอนที่ 1 เขาไม่กลับมาแล้ว (2)

“น้องไอ มาเช็ดตรงนี้อีกหน่อยสิจ๊ะ พี่ว่าน้องเช็ดตัวให้แม่พี่ไม่ค่อยสะอาดเลยนะ”

เสียงทักท้วงจากชายวัยกลางคนลักษณะท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยพา  ‘ไอญารินทร์’ ดึงสติกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

เธอกัดริมฝีปากล่างพลางหลบสายตานายจ้าง อยากปฏิเสธ แต่ด้วยยูนิฟอร์มที่สวมใส่ปักโลโก้บริษัท Health at home ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการส่งผู้ช่วยมาดูแลผู้ป่วยและผู้สูงอายุถึงบ้านที่สวมใส่ ทำให้เธอไม่กล้าแสดงความรู้สึก หรือพูดในสิ่งที่คิดออกไป จำยอมก้มหน้าขานรับทุกคำสั่งจากผู้ว่าจ้าง แม้เขาจะท้วงขึ้นมาเป็นครั้งที่สามแล้วก็ตาม

เข้าสู่เดือนเมษายน อุณหภูมิเกือบทุกพื้นที่ในประเทศไทยปรับเพิ่มขึ้นเฉียดสี่สิบองศา คนธรรมดาทั่วไปมีสุขภาพแข็งแรงยังใช้ชีวิตลำบากท่ามกลางสภาพอากาศร้อนอบอ้าว นับประสาอะไรกับผู้ป่วยอัลไซเมอร์ ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มีพัดลมตัวเดียว ไม่มีเครื่องปรับอากาศลดอุณหภูมิให้เย็นลง

ผู้ป่วยมีอารมณ์ฉุนเฉียว ขว้างปาข้าวของจนห้องนอนมีสภาพเละเทะ เปิดประตูได้จ้องจะหนีออกจากบ้านอย่างเดียว โวยวายว่าที่นี่ไม่ใช่บ้าน จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อและหน้าลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง

อย่างเดียวที่ไอญารินทร์พอจะช่วยให้หญิงชราหายร้อนได้ ไม่พ้นการนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามแขนขาให้คนป่วยได้เย็นสบาย แม้ในหลายๆ ครั้งจะต้องแลกกับการโดนผลักโดนเตะจนเนื้อตัวเขียวช้ำ หญิงสาวจำต้องอดทนทำไปตามหน้าที่ความรับผิดชอบ

ผู้ป่วยโรคนี้มักจะจดจำลักษณะการใช้ชีวิตประจำวันไม่ได้ ไม่รู้จักการอาบน้ำ แปรงฟัน กินข้าว เข้านอน หรือกิจกรรมอื่นๆ ต้องมีคนคอยดูแลใกล้ชิด คนดูแลต้องรองรับทุกสภาพอารมณ์จากผู้ป่วยไม่ว่าจะด้านดีหรือด้านร้าย อาจด้วยเหตุนี้ ลูกชายและลูกสะใภ้ของหญิงชราจึงว่าจ้างคนอื่นเข้ามาดูแล

ไอญารินทร์เข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ใกล้จะครบหนึ่งเดือน เดินทางไปกลับบ้านกับที่ทำงานทุกวัน แม้ว่าระยะทางจะค่อนข้างไกล แต่ถึงจะไกลมากกว่านี้ ไอญารินทร์ยอมเหนื่อยเพื่อแลกกับการกลับบ้านไปกอดหอมลูกสาวให้ชื่นใจ ให้มีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมาทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวแม้ว่าจะเหนื่อยมากแค่ไหนก็ตาม

ไอญารินทร์หลบหน้านายจ้าง ยกชามใส่น้ำใบใหม่ผ่านหน้าเขากลับไปทางคนป่วยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เหลืออีกชั่วโมงเดียวจะถึงเวลาเลิกงาน สู้ๆ นะไอ หญิงสาวปลุกใจให้ฮึกเหิม

“คุณยาย อากาศร้อน หนูเอาผ้าชุบน้ำ เช็ดแขนให้อีกรอบนะคะ” เปล่งเสียงพูดออกไปทีละคำให้ช้าและชัด นำผ้าลงไปชุบน้ำยกขึ้นมาบิดให้หมาดเตรียมจะเช็ดไปบนแขนในส่วนที่นายจ้างวิจารณ์ แต่แล้วผู้ป่วยอัลไซเมอร์กลับหงุดหงิด สะบัดมือทิ้งก่อนพุ่งตัวเข้ามาผลักไอญารินทร์จนเก้าอี้พาล้ม

“มึงจะจับทำไมกันนักกันหนาวะ คิดจะฆ่ากูหรือไง!” ผู้ป่วยตะโกนโหวกเหวกโวยวายใส่คนที่พยายามจะเข้ามาแตะต้องเนื้อตัว เสียงของแกสั่นจากความโกรธจนไอญารินทร์กลัว ยกสะโพกถอยออกห่างเมื่อผู้ป่วยก้าวลงมายืนหน้าเตียง

“แม่” มงคล เดินสวนทางเข้าไปกุมไหล่ “ใจเย็นๆ”

“มาบอกกูให้ใจเย็น มึงเป็นใคร มึงคิดจะฆ่ากูอีกคนเหรอ!”

“ลูกแม่ไง! ลูกน่ะ ลูก! รู้จักไหม ลูกน่ะยายแหวว! แกพูดไม่รู้เรื่อง แกไปนอน ไปอยู่คนเดียวเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับคนอื่น!” ขึ้นเสียงใส่จนคนป่วยกลัว ยายแหววหน้าถอดสี ม้วนตัวกลับไปนอนงอตัวบนเตียง ไม่กล้าสาดอารมณ์ร้อนใส่อีกเป็นครั้งที่สอง มงคลส่ายหน้าเหนื่อย ถึงจะเป็นแม่แท้ๆ แต่สภาพร่างกายอย่างนี้ให้ดูแลเองทั้งวันเขาคนหนึ่งที่ดูแลไม่ไหว เมียก็ไม่อยากเหลียวแลแม่ผัว แค่ตอนกลางคืน หรือวันหยุดสั้นๆ สัปดาห์ละครั้งยังไม่อยากเดินเฉียดมาทางห้องนอนหลังบ้าน

“น้องไอไม่เป็นไรนะจ๊ะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ผู้ชายหัวงูเข้ามาแตะต้องท่อนแขนตรวจหารอยฟกช้ำ

“ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้บาดเจ็บ” ผู้ดูแลสาวโค้งตัวลงต่ำขณะเดียวกันเธอดึงแขนกลับไปแนบลำตัว

“ออกไปพักข้างนอกเถอะนะ อีกยี่สิบนาทีค่อยกลับมา”

“ขอบคุณค่ะ” ยกมือไหว้รับน้ำใจจากนายจ้าง ไอญารินทร์เหลียวมองยายแหววให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหาจึงนำชามน้ำไปเก็บ และตามมงคลออกไปข้างนอก แปลกใจทำไมมงคลต้องคล้องกุญแจแต่ไม่กล้าท้วง เลือกที่จะนั่งพักบนเก้าอี้แถวนั้น ไม่ได้ตามนายจ้างไปถึงชุดรับแขกกลางบ้าน

“อยู่บ้านด้วยกันทุกวัน น้องไอถูกยายแหววโวยวายใส่อย่างนี้ประจำเลยใช่ไหมจ๊ะ”

“ไม่บ่อยนักหรอกค่ะ” ไอญารินทร์ฝืนยิ้ม

“รับไปสิจ๊ะ น้ำหวาน พี่ชงมาให้ ดื่มอะไรเย็นๆ จะได้หายร้อน” ผู้ว่าจ้างยื่นแก้วใบสั้นบรรจุน้ำสีชมพูอ่อนหอมกลิ่นนมข้นหวานมาให้

ผู้ดูแลสาวมีใบหน้าที่ค่อนข้างซีด ไม่อยากรับเครื่องดื่มจากชายลักษณะท่าทางไม่น่าไว้ใจ เข้ามาทำงานสัปดาห์แรกถูกเขาจับก้นอ้างว่าบังเอิญเหวี่ยงมือมาโดน สัปดาห์ที่สองเปลี่ยนไปคุกคามด้านวาจาถามไปถึงเรื่องลูกสาว รู้ว่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเขาถามขึ้นมาลอยๆ ว่าไม่เหงาเหรอ ตอนอยาก... ทำอย่างไร

แม้นายจ้างจะปิดท้ายประโยคว่าล้อเล่น แต่ในมุมมองคนฟังที่เป็นผู้หญิง ไม่มีทางปล่อยผ่านโดยไม่สบายใจ เก็บมาคิดมาก มาทำงานทุกวันหญิงสาวระวังคำพูดและการกระทำ ไม่เปิดโอกาสให้นายจ้างได้ใจกระทำพฤติกรรมน่ารังเกียจเหล่านั้นอีกครั้ง มาจนถึงวันนี้

“เหมือนดิฉันจะได้ยินเสียงคุณแหววเรียก ขอกุญแจด้วยค่ะ”

“ไม่ไว้ใจฉันเหรอ” มงคลถามเสียงดัง

ไอญารินทร์ตัวสั่น “เปล่าค่ะ”

“ถ้าเปล่าก็รับไปสิ ฉันอุตส่าห์มีน้ำใจกับลูกจ้างอย่างเธอ!”

“ดิฉันเป็นพนักงานจากบริษัท จะรับเฉพาะคำสั่งที่เกี่ยวกับการทำงานค่ะ ส่วนเรื่องอื่นดิฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธตามความเหมาะสม”

“เธอกำลังจะบอกว่าที่ฉันชงเครื่องดื่มมาให้มันไม่เหมาะสมงั้นสิ!”

“ขอตัวก่อนนะคะ” โต้เถียงกับคนใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล เถียงให้ตายไม่มีวันชนะ ไอญารินทร์หลบหน้านายจ้างซึ่งเป็นการหักหน้าเขาขั้นรุนแรง มงคลอับอายแกมโกรธ กระชากข้อศอกบางรุนแรงจนน้ำหวานในแก้วสาดใส่เสื้อผ้าผู้ดูแล

“คุณคิดจะทำอะไร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“เธอเองก็น่าจะรู้ดีแก่ใจ ไม่น่าถามให้โง่!”

แสดงพฤติกรรมคุกคามทางเพศลูกจ้างสาว ขว้างแก้วไปทางพรมปูพื้น พากายสูงใหญ่เคลื่อนเข้าหาผู้ดูแลสาว คว้าไหล่บางมาแนบชิด ซุกไซ้ใบหน้าน่ารังเกียจไปบนซอกคอชื้นเหงื่อ แรงดีดดิ้นมีน้อย หากจะเทียบกับแรงกลัดมันซึ่งมีมากกว่าหลายเท่า

ไอญารินทร์ทั้งสาว สวย และยังโสด มงคลรู้ประวัติจากบริษัทที่ส่งเธอมาทำงาน จึงมักจะส่งไลน์ในเชิงชู้สาวไปหาหญิงสาว ภรรยาเลิกงานช้า หรือติดธุระข้างนอกไม่ได้กลับมานอนบ้าน เขามักจะหาโอกาสใกล้ชิดหญิงสาวเสมอ ไม่มีทางที่ไอญารินทร์จะไม่รู้ความต้องการ เพียงแต่เธอเล่นตัวคิดจะปั่นหัวให้เขาอยากมากๆ เพื่อเรียกค่าตัวให้สูงขึ้น มุกตื้นๆ พวกนี้ เขารู้ดีเชียวล่ะ!

“กรี๊ด! ปล่อยฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์แตะเนื้อต้องตัวฉัน! ถ้ายังไม่หยุด! ฉันจะแจ้งบริษัทให้ฟ้องร้องเอาผิดจากคุณ!”

ลูกแกะตัวน้อยถูกขังไว้ในกรงขนาดใหญ่ จะหนีไปไหนรอด มงคลยิ้มแบบผู้ร้าย ตอบโต้แรงต่อต้านจากไอญารินทร์ด้วยการจับกายอรชรเหวี่ยงไปบนพรมผืนนั้น ให้มันเป็นเรือนหอชั่วคราวให้เขาได้เสพสุขกับเรือนร่างงดงาม ไอญารินทร์เจ็บจนจุก ตะเกียกตะกายหนีอย่างคนหวาดผวา แต่ถูกมงคลลากข้อเท้ากลับมานอนบนพรมผืนเดิม หญิงสาวกรี๊ดดังกว่าเดิมขณะที่ผลักไสมงคล เขากดน้ำหนักลงบนสะโพกเพรียว ดูดย้ำแรงจากต้นคอลงไปถึงไหปลาร้าท่ามกลางแรงขัดขืนจากหญิงสาว

“กรี๊ด! อย่าทำฉัน ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”

เสียงกรีดร้องของไอญารินทร์ดังมาก หากจะเทียบกับขนาดบ้านหลังนี้ที่ใหญ่โตโอ่อ่า มันไม่ต่างไปจากเปลวเทียนริบหรี่ในความมืดที่มีสายลมพัดมาเป็นระยะให้ใจหวิว ว่าเปลวเทียนเล่มนั้นอาจจะดับวูบไป หญิงสาวร้องไห้ให้กับแม่กุญแจที่คล้องล็อกประตูห้องนอนยายแหววไว้แน่นหนา มงคลไม่ได้กลัวแม่เขาหนีออกจากบ้าน แต่เขาไม่ต้องการให้แม่เขาออกมาขัดขวางตอนใช้กำลังปลุกปล้ำเธอต่างหาก ไอญารินทร์ร้องไห้จนตาบวม เจ็บใจที่ไม่รู้เท่าทันความคิดของนายจ้างหัวงูที่คิดไม่ดีกับเธอตลอดเวลา

แควกกกก! กระดุมเสื้อทำงานหลุดออกเป็นแถบจากแรงกระชาก “ฮือ... ปล่อยฉัน!”

เธอรู้ดีว่าร้องไห้ให้ตายนายจ้างไม่มีทางหยุด หรือจะรอให้ใครมาช่วยก็อาจจะไม่ทันกาล ในเมื่อตนเป็นที่พึ่งแห่งตนดังนั้นเธอกำมือสองข้างที่พอจะขยับได้ เหวี่ยงไปทุบศีรษะหลายครั้งให้ชายชั่วเลิกล่วงละเมิดกายสาว มีแรงเท่าไหร่ไอญารินทร์ใส่ลงไปทั้งหมดจนมงคลได้รับบาดเจ็บ

“นังบ้า มันเจ็บนะโว้ย!” เขาสะบัดหลังมือตบไปบนแก้ม

กลิ่นคาวเลือดตีจมูกในวินาทีต่อมา ไอญารินทร์ร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าชอกช้ำเอียงตามแรงตบก่อนจะลืมตาขึ้นมาพบแก้วสั้นใบคุ้นเคย คว้าแก้วได้ ไอญารินทร์กำแน่นไว้ในมือ ทุบใส่กลางหน้าผากชายฉกรรจ์หนึ่งครั้งจนแก้วแตกยับ เหลือติดมือมาแค่คราบเลือดและก้นแก้วกับส่วนปลายแหลมที่แตกไม่เป็นรูปร่าง

มงคลมึนหัวจากการถูกทุบหน้าผาก เขามีโอกาสได้เห็นแสงสีขาวจากเศษแก้วแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนผู้ดูแลสาวจะเหวี่ยงเศษแก้วในมือมาทางเขาอีกครั้งจนมันปักเข้าไปที่ข้างแก้ม และนั่นเป็นครั้งแรก ที่มงคลรู้ซึ้งถึงคำว่าเจ็บปวดเจียนตาย!