Lahat ng Kabanata ng หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ: Kabanata 1 - Kabanata 9

ผ่านไปเกือบสองเดือน ที่ ‘ไอญารินทร์’ ไม่มีโอกาสได้มาเยือนอพาร์ทเมนท์แห่งนี้ เธอยุ่งวุ่นวายกับการเก็บข้าวของออกจากบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ ไปขออาศัยบ้านญาติคนนั้นทีคนนี้ทีเพื่อหนีเจ้าหนี้ ทว่าในท้ายที่สุดสามพ่อลูกก็ถูกบีบให้ออกไปหาบ้านเช่าอยู่กันเองไอญารินทร์เข้าใจหัวอกเครือญาติ ที่ไม่เต็มใจให้แหล่งพักพิง เพราะหวาดกลัวเจ้าหนี้จะตามมาทำให้เดือดร้อน เธอปลอบโยนพ่อกับพี่สาวหลายวัน กว่าทั้งสองคนจะทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลง ว่าฐานะครอบครัวไม่เหมือนเดิมอีกแล้วทั้งสองเคยชินกับการอาศัยในบ้านเดี่ยว มีคนงานคอยรองมือรองเท้า มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีรถหรูให้ขับ ได้ย้ายมาอยู่บ้านเช่าหลังเล็กกว่าห้องคนรับใช้ พ่อกับพี่สาวเงียบซึมไม่ยอมออกไปไหนหลายวัน ไอญารินทร์ต้องคอยออกไปซื้อกับข้าวมาคะยั้นคะยอให้กิน ปลอบใจพ่อกับพี่สาวให้เห็นถึงข้อดีของบ้านหลังนี้ ที่ถึงแม้มันจะเล็กและเก่า แต่ก็ช่วยให้มีที่หลบลมหลบฝน‘แกก็พูดได้สิ แกไปอยู่กับไอ้กระจอก ใช้ชีวิตจนๆ กับมันจนชินแล้วนี่!’อัญญาณีตะคอกใส่หน้าน้องสาว โกรธจนลมออกหู ลุกขึ้นมาร้องกรี๊ดๆ โต้กลับอย่างใจร้าย เธอเพิ่งจะเรียนจบปริญญาตรี กำลังจะมีชีวิตที่ดี แต่เมื่อ

ไอญารินทร์เดินโซซัดโซเซออกจากบ้านนายจ้าง สิ่งเดียวที่พอจะทำให้เธอยิ้มได้ก็คือสายเรียกเข้าจากพ่อไอญารินทร์รู้ดี เวลาห้าโมงเย็นของทุกวันมักจะมีเด็กน้อยขโมยโทรศัพท์คุณตา โทรหาแม่อ้อนแม่ให้กลับบ้านเร็วๆ อ้อนว่าหนูคิดถึง หัวอกคนเป็นแม่คิดถึงลูกมากไม่แพ้กัน ไม่ว่อกแว่กไปทางไหน ตรงกลับบ้านไปกอดเด็กหญิงที่มีใบหน้าถอดแบบจากเธอเป็นพิมพ์เดียวกัน ยกเว้นดวงตาเท่านั้นที่คล้ายกับใครอีกคน“แม่เลิกงานแล้วค่ะ เด็กดีอยากกินขนมอะไรเอ่ย แม่จะซื้อไปฝาก ฮึก...” ไอญารินทร์ดึงโทรศัพท์ออกห่างเพื่อสูดน้ำมูกให้เบาที่สุด ไม่อยากให้ลูกสาวได้ยินเสียงแม่ร้องไห้“น้องไอ พ่อนะลูก ไอติมหลับไปแล้ว” “พ่อเหรอคะ ทำไมให้นอนเร็วนักล่ะคะเพิ่งจะห้าโมงเย็น กลางคืนจะไม่ยอมนอนนะ”“พ่ออยู่โรงพยาบาล หลานล้มอีกแล้ว น้องไอรีบมาเถอะ”ต่อมา ไอญารินทร์ลงจากรถแท็กซี่หน้าอาคารการแพทย์ เข้ามาเยี่ยมลูกสาวในห้องผู้ป่วยรวม“คุณแม่ขา...” หนูไอติมนอนเพิ่งตื่น ลืมตาแป๋วมองแม่ไอ เนื้อตัวไม่กระดุกกระดิก นอนเหยียดแขนเหยียดขาตรง มีแค่ปากเล็กเท่านั้นที่มีรอยยิ้ม น่ารักเหมือนตุ๊กตาตัวน้อย“คุณครู บอกคุณตา ว่าหนูวิ่งเล่นกับเพื่อนเหรอคะ” ไอญารินทร์มอง

“พี่ปัณณ์ หมอจ๋ามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ ไปเรียนเมืองนอกด้วยกัน ทำไมขากลับ กลับคนเดียวแล้วมาวอแวพี่ธามของเฟิร์น!” ใบหน้าโค้งงอเพ่งมองไปทางชายในดวงใจ เขาร่วมแสดงความยินดีกับผู้อำนวยการคนปัจจุบัน โดยมีหมอจ๋ายืนอยู่ข้างๆด้านหน้าที่การงาน การศึกษา สองคนนี้อาจจะเหมาะสมกันเป็นเรื่องจริง แต่เจาะลึกลงไป เตชธรรมเป็นรองฝ่ายหญิง สุชาดามีศักดิ์เป็นถึงลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล หรือสุชาดารู้ตัวเองว่ามีแต้มต่อ ก็เลยคิดจะใช้แต้มต่อนั้นมาเปิดศึกแย่งชิงหมอธามจากเธอ เธอมันร้ายลึกนักนะ ยายคุณหมอจ๋า ยายลูกคนรวย!“เต็มปากเต็มคำเลยนะ เบาๆ หน่อยก็ได้เสียงน่ะ” เจตนาจะจับเจ้าเตชธรรมโจ่งแจ้งทั้งในและนอกสถานพยาบาลอย่างนี้ เพื่อนพยาบาลไม่จับกลุ่มนินทาสนุกปากแล้วเหรอ“เฟิร์นไม่เบาหรอก หมอจ๋าเชียวนะ ถ้าพี่ธามเกิดสนใจหมอจ๋าขึ้นมา ท่านสิทธิเดชจะไม่รีบยกขันหมากมาสู่ขอพี่ธามเหรอ ก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าท่านสิทธิเดชกับหมอปลื้มชอบพี่ธามของเฟิร์นมาก”พี่ธามของเฟิร์น ช่างกล้าพูด! ปัณณ์ฟังผ่านๆ ไม่ได้สนใจทุกรายละเอียดเฟิร์นย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลนี้ก็เพราะอยากใกล้ชิดเตชธรรม ได้ร่วมงานกันไม่ถึงปีกลับโมเมจะยัดเยียดความเป็นเมียให้ฝ่ายชา

ญาติคนไข้เพิ่งจะออกไป ประตูบานเดิมกลับถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ศัลยแพทย์เจ้าของห้องกดล็อกหน้าจอมือถือจับคว่ำหน้าลงทันทีที่เห็นว่าเป็นปัณณ์ แสร้งหยิบรายงานอาการป่วยคนไข้ในการดูแลมาอ่าน แต่อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดสายตาสอดรู้สอดเห็นของปัณณ์ไปได้ มาถึงมันไม่ทักทาย กลับคว้าโทรศัพท์เขาไปใส่รหัส เตชธรรมชำเลืองสายตาเกรี้ยวโกรธไปทางเพื่อนสนิท ที่สนิทเกินไปจนอาจจะต้องขอทวงคืนความสนิทมาสักนิด เผื่อมันจะรู้จักคำว่าเกรงใจ“ส่งโพรไฟล์ผู้ช่วยดูแลคนป่วยมาให้เลือกค่ะ พี่ธามสนใจคนไหนบอกเฟิร์นนะคะ เฟิร์นจะเรียกไปให้พี่ธามสัมภาษณ์ถึงที่ หรือจะให้น้องเพียงช่วยเลือกก็ได้ค่ะ ไหนดูซิ ส่งประวัติใครมาบ้างเอ่ย...”ลากเสียงยาวกวนประสาทเจ้าของเครื่องที่กำหมัดรอแล้ว เท้าเกี่ยวเก้าอี้มานั่งพลางกดเข้าไปในไฟล์พีดีเอฟ เลื่อนดูรูปและชื่อแต่ละคนแล้วปัณณ์หัวเราะ“เหอะ รุ่นแม่ทั้งนั้นเลยว่ะ ยายเฟิร์นมันเขี้ยวลากดิน สงสัยจะกันซีนไม่ให้มีพนักงานสาวๆ สวยๆ มาใกล้ชิดคนที่เล็งไว้”“เสียมารยาทน่าปัณณ์” เหลือแค่รหัสเข้าแอปธนาคารของเขามั้ง ที่มันไม่รู้ หรืออาจจะรู้แต่เก็บเงียบไว้ “กูว่าแล้วว่ามึงต้องตามหาน้องไอ มึงยังรักน้องเขาอยู่ใช่ไ

“ขอรบกวนเวลาหนุ่มโสดสักครู่นะคะ”เพียงพิณเปล่งเสียงกระแอมกระไอเรียกหนุ่มๆ จากด้านหลัง สองหนุ่มไหล่สั่นเรียงหน้ากระดาน หนาวสายตาของเพียงพิณถึงขั้นที่ไม่กล้ามองใบหน้าง้ำงอ เตชธรรมแค่อายน้องสาว ปัณณ์อาการหนักกว่า เขาเหงื่อตก กลัวจะถูกน้องสาวเพื่อนหักคะแนนความประพฤติ “พี่ปัณณ์ลืมโทรศัพท์ไว้อ่างล้างมือค่ะ เพียงเอามาคืน”“ขอบคุณครับ น้องเพียงมาเงียบๆ พี่ปัณณ์ตกใจหมดเลยครับ”“ทำไมคะ กลัวเพียงบังเอิญได้ยินความลับของหนุ่มๆ เหรอคะ เพียงไม่ใช่เมียพี่ปัณณ์ แล้วพี่เตก็เป็นพี่ชายเพียง เพียงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายค่ะ อยากจะไปเที่ยวไหนก็ไป แต่อย่าลืมป้องกันด้วยแล้วกัน เซเว่นหน้าโรงพยาบาลมี ไปติดโรคกลับมาแล้วจะยุ่ง”“โอ๊ะ” ปัณณ์จุกท้องน้อย รับโทรศัพท์จากสาวน้อยหน้าหวานแต่ขี้งอนเป็นที่หนึ่งเกือบไม่ทัน เจ้าตัวทุ่มเข้าที่ท้องน้อยเขาแล้วสะบัดต้นคอหมุนตัวกลับไป ปัณณ์ปรายตามองเพื่อ “เชี่ยแล้วไหมล่ะ กูโดนหักคะแนนความประพฤติแหงเลย เปลี่ยนใจไม่ไปดีไหมวะ”“นัดต้องเป็นนัด” ไม่ไปเขาจะได้เจอไอญารินทร์เหรอ เตชธรรมลากเพื่อนเข้าลิฟต์ “เลิกทำหน้าเหมือนผีตายซากสักที ถ้ามึงจริงจัง มึงก็ห้ามใจตัวเองให้ได้ แวะไปให้ปุณณ์เห็นหน