หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+)

หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+)

last updateLast Updated : 2026-01-19
By:  คณานางค์Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 ratings. 3 reviews
92Chapters
9.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะพลาดท้องในวัยเรียน และถูกพ่อของลูกตราหน้าว่าท้องกับคนอื่น ‘ไอญารินทร์’ ตัดใจหันหลังให้แฟนหนุ่มรุ่นพี่ คลอดและเลี้ยงดูลูกสาวจน ‘หนูไอติม’ อายุครบห้าขวบ ความเจ็บปวดครั้งนั้นกัดกินหัวใจเธอ ไม่มีวันไหนเลยที่จะลืมเขาได้ลง เมื่อได้กลับมาพบเขาอีกครั้งในฐานะ ‘นายจ้าง’ ร่างทั้งร่างของไอญารินทร์อ่อนแรง ‘เตชธรรม’ ควรจะลืมผู้หญิงมากรักไปให้หมดใจ ทว่าเมื่อได้เธอกลับมาอยู่ในอ้อมแขน วันวานที่เคยรักหวานชื่นก็ย้อนกลับเข้ามา เขาลบเธอออกไปจากใจ ขีดเส้นใต้สถานะแค่ผู้ว่าจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น จ่ายเงินจ้างพยาบาลพิเศษเข้ามาดูแลมารดาเขา ซึ่งล้มป่วยด้วยโรคหลอดเลือดในสมอง แค่ ‘ไอญารินทน์’ นายแพทย์หนุ่มเหรอจะสนใจ อยากเดินป้วนเปี้ยนในบ้านกี่รอบก็เดินไป อย่าหวังเลย ว่าจะได้เดินเข้ามาในหัวใจอีก แต่แล้วหัวใจเขาต้องสั่นคลอน เพราะเธอไม่ได้มาคนเดียว แต่พา ‘ลูกสาว’ หน้าตาน่ารักเข้ามาป่วนเขาอีกคน งานนี้ ‘คุณหมอไร้หัวใจ’ ตกที่นั่งลำบาก เพราะหนีหัวใจตัวเองไม่ได้ อยากได้ทั้งลูกและเมียกลับคืน!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 เขาไม่กลับมาแล้ว (1)

Elise Quinn

Após fugir do meu casamento arranjado, o destino me fez cair nas mãos do mesmo homem novamente.

 Meu estômago se contrai, e eu observo o grande relógio de pêndulo pendurado na parede.

Desde que me entendo por gente, estou prometida a Damien Cross.

"Está tudo pronto querida?" a cerimonialista entra quebrando o silêncio do ambiente."

Encaro a minha imagem no espelho: os olhos castanhos expressivos, os lábios carnudos realçados por um batom nude, e os cabelos loiros presos num penteado elegante.

 Aquela cerimônia não seria por amor, seria um contrato.

"Elise?" a mulher me chama atenção e eu me viro para ela."

"Perdão…" sussurro. "Estou pronta."

Damien era o único que poderia me salvar da minha falência, e eu precisava me apaixonar por ele a qualquer custo.

O notebook aberto na cama exibia meu maior pesadelo: minha herança roubada, dívidas com gente que mata antes de perguntar.

Tudo assinado por uma única pessoa: Kieran, meu ex. O homem que amei. O homem que fodeu a minha vida.

Massageio minhas têmporas, e ouço vozes abafadas vindo do quarto ao lado.

Caminho lentamente até a porta, evitando que meus saltos façam barulho.

"Eu não aprovo esse casamento." Atlas Cross, o irmão mais novo de Damien, comenta."

"Você não tem que aprovar nada. Sou o chefe aqui." Damien rebate."

Engoli seco enquanto prestava atenção.

"Essa vadia te abandonou um dia antes do casamento para fugir com outro, e você ainda vai dar uma segunda chance? Eu não te reconheço, porra."

Ouço passos e corro rapidamente de volta para o meu quarto. O irmão de Damien b**e a porta e desce as escadas como um flash.

Observo o colar em cima da bancada, lágrimas encheram meus olhos, mas eu as engulo. . Kieran havia me dado com a promessa de que seríamos felizes, pego o mesmo e esmago com as próprias mãos.

 Antes que eu pudesse respirar, a porta se abriu. A cerimonialista me entregou o buquê e sinalizou que era hora de descer.

Eu não tinha mais tempo.

Quando notei, estava no jardim, lotado de pessoas que eu nem conhecia me encarando.

Os olhos azuis de Damien me encaravam fielmente. E quando dei o último passo para o altar, ele segurou a minha mão.

"Você está linda, Elise."

"Damien…" eu o encarei. "Obrigado por tudo, eu não… mereço."

"Shh" seu polegar foi até o meu lábio. "Daqui a alguns minutos você será a sra. Cross, aja como tal. Sei que não me ama ainda, mas você vai amar."

Assenti. Meus sentimentos não importavam. 

Cada par de olhos naquele salão me analisava como se estivesse esperando um sinal de fraqueza meu. Mas eu não fui criada para demonstrar tal emoção.

Ninguém ali perceberia o quanto eu estava mal.

A cerimônia foi rápida, e eu só pude ouvir o padre perguntando:

"Aceita o sr. Damien Cross como seu legítimo esposo?"

"S..sim" gaguejei.

"Pelo poder que me foi concedido pelo estado de Nova York, eu os declaro marido e mulher. Pode beijar a noiva."

Todos batem palmas e o fotógrafo aperta o botão da câmera e ouço o clique três vezes, mudamos de pose e Damien segura a minha cintura.

Ele se vira e estamos pelo menos a um centímetro de distância, até que o barulho do tiro ensurdecedor invadiu os meus ouvidos.

O tiro ecoou tão perto que senti o ar vibrar contra minha pele, como se o som tivesse atravessado direto o meu peito.

O impacto de Damien caindo por cima de mim é tanto que caio no chão e encaro meu vestido coberto de sangue.

"DAMIEN!!" o meu grito ecoa por todo o salão.

A correria se instalou.

Minhas mãos trêmulas pressionaram o ferimento rapidamente, e milhões de seguranças o rodearam.

Homens corriam armados tentando localizar de onde veio o tiro, pessoas gritavam, e eu só conseguia tremer.

"CHAMEM A PORRA DE UM MÉDICO." murmurei. "Damien."

Os homens que faziam a segurança do evento corriam de um lado para o outro. Damien não se mexia. Não havia indícios de quem poderia ter atirado.

Nos olhamos, e eu pude ver uma lágrima solitária em seus olhos. O mafioso mais cruel da cidade de Nova York me amava e morreu nos meus braços.

"Elise…"

"Fica comigo, por favor." Segurei as suas mãos.

"Cuide do meu irmão. Não o deixe, ele não tem mais ninguém."

"Não…" gaguejei. "Por favor…"

"Eu estou feliz, porque me tornei o seu esposo, Elise Quinn."

Os olhos dele se fecharam.

Atlas apareceu vendo o irmão caído. O sangue inundava o meu vestido e eu permaneci ajoelhada ao seu lado.

"O que estão esperando? Temos que levá-lo para o hospital. Agora."

A adrenalina invadia Atlas, o que o impedia de perceber que seu irmão tinha sido atingido em cheio no peito.

Ele caiu de joelhos. Tocou o pescoço do irmão.

Seus olhos mudaram. De medo para ódio. Ódio direto para mim.

"Sem pulso. Ele está morto." Atlas disse. "E você… você trouxe isso para ele."

Meu ar sumiu naquele momento.

"Não… Atlas, eu…"

"Esse casamento foi uma maldição! Trouxe o caos. Trouxe sua sombra para a vida do meu irmão."

"Não… eu… não…" tentei explicar." Você não pode pensar isso."

Seu rosto fica vermelho, e ele cerra os dentes. Eu não consigo processar nada do que está acontecendo de imediato, mas consigo ver a raiva em seus olhos...

Ele olha para um dos brutamontes que o cercam e dá a ordem.

"TRANQUEM ESSA GAROTA. Ela não sairá desse quarto até que eu decida"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
พระเอกใจร้ายมากกกก สนุกๆๆๆ
2026-03-31 15:13:15
0
0
อรพิมล สุระชัย
อรพิมล สุระชัย
สนุกมากๆค่ะ รออ่านอยู่นะคะ
2026-01-14 23:37:44
2
0
Day's Eiei
Day's Eiei
สนุกมากค่ะรอต่อนะคะ ไรท์สู้ๆ
2026-01-14 11:32:23
1
0
92 Chapters
ตอนที่ 1 เขาไม่กลับมาแล้ว (1)
ผ่านไปเกือบสองเดือน ที่ ‘ไอญารินทร์’ ไม่มีโอกาสได้มาเยือนอพาร์ทเมนท์แห่งนี้ เธอยุ่งวุ่นวายกับการเก็บข้าวของออกจากบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ ไปขออาศัยบ้านญาติคนนั้นทีคนนี้ทีเพื่อหนีเจ้าหนี้ ทว่าในท้ายที่สุดสามพ่อลูกก็ถูกบีบให้ออกไปหาบ้านเช่าอยู่กันเองไอญารินทร์เข้าใจหัวอกเครือญาติ ที่ไม่เต็มใจให้แหล่งพักพิง เพราะหวาดกลัวเจ้าหนี้จะตามมาทำให้เดือดร้อน เธอปลอบโยนพ่อกับพี่สาวหลายวัน กว่าทั้งสองคนจะทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลง ว่าฐานะครอบครัวไม่เหมือนเดิมอีกแล้วทั้งสองเคยชินกับการอาศัยในบ้านเดี่ยว มีคนงานคอยรองมือรองเท้า มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีรถหรูให้ขับ ได้ย้ายมาอยู่บ้านเช่าหลังเล็กกว่าห้องคนรับใช้ พ่อกับพี่สาวเงียบซึมไม่ยอมออกไปไหนหลายวัน ไอญารินทร์ต้องคอยออกไปซื้อกับข้าวมาคะยั้นคะยอให้กิน ปลอบใจพ่อกับพี่สาวให้เห็นถึงข้อดีของบ้านหลังนี้ ที่ถึงแม้มันจะเล็กและเก่า แต่ก็ช่วยให้มีที่หลบลมหลบฝน‘แกก็พูดได้สิ แกไปอยู่กับไอ้กระจอก ใช้ชีวิตจนๆ กับมันจนชินแล้วนี่!’อัญญาณีตะคอกใส่หน้าน้องสาว โกรธจนลมออกหู ลุกขึ้นมาร้องกรี๊ดๆ โต้กลับอย่างใจร้าย เธอเพิ่งจะเรียนจบปริญญาตรี กำลังจะมีชีวิตที่ดี แต่เมื่อ
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
ตอนที่ 1 เขาไม่กลับมาแล้ว (2)
“น้องไอ มาเช็ดตรงนี้อีกหน่อยสิจ๊ะ พี่ว่าน้องเช็ดตัวให้แม่พี่ไม่ค่อยสะอาดเลยนะ”เสียงทักท้วงจากชายวัยกลางคนลักษณะท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยพา ‘ไอญารินทร์’ ดึงสติกลับมาอยู่กับปัจจุบันเธอกัดริมฝีปากล่างพลางหลบสายตานายจ้าง อยากปฏิเสธ แต่ด้วยยูนิฟอร์มที่สวมใส่ปักโลโก้บริษัท Health at home ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการส่งผู้ช่วยมาดูแลผู้ป่วยและผู้สูงอายุถึงบ้านที่สวมใส่ ทำให้เธอไม่กล้าแสดงความรู้สึก หรือพูดในสิ่งที่คิดออกไป จำยอมก้มหน้าขานรับทุกคำสั่งจากผู้ว่าจ้าง แม้เขาจะท้วงขึ้นมาเป็นครั้งที่สามแล้วก็ตามเข้าสู่เดือนเมษายน อุณหภูมิเกือบทุกพื้นที่ในประเทศไทยปรับเพิ่มขึ้นเฉียดสี่สิบองศา คนธรรมดาทั่วไปมีสุขภาพแข็งแรงยังใช้ชีวิตลำบากท่ามกลางสภาพอากาศร้อนอบอ้าว นับประสาอะไรกับผู้ป่วยอัลไซเมอร์ ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มีพัดลมตัวเดียว ไม่มีเครื่องปรับอากาศลดอุณหภูมิให้เย็นลงผู้ป่วยมีอารมณ์ฉุนเฉียว ขว้างปาข้าวของจนห้องนอนมีสภาพเละเทะ เปิดประตูได้จ้องจะหนีออกจากบ้านอย่างเดียว โวยวายว่าที่นี่ไม่ใช่บ้าน จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อและหน้าลูกชายแท้ๆ ของตัวเองอย่างเดียวที่ไอญารินทร์พอจะช่วยให้หญิงช
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
ตอนที่ 1 เขาไม่กลับมาแล้ว (3)
ไอญารินทร์เดินโซซัดโซเซออกจากบ้านนายจ้าง สิ่งเดียวที่พอจะทำให้เธอยิ้มได้ก็คือสายเรียกเข้าจากพ่อไอญารินทร์รู้ดี เวลาห้าโมงเย็นของทุกวันมักจะมีเด็กน้อยขโมยโทรศัพท์คุณตา โทรหาแม่อ้อนแม่ให้กลับบ้านเร็วๆ อ้อนว่าหนูคิดถึง หัวอกคนเป็นแม่คิดถึงลูกมากไม่แพ้กัน ไม่ว่อกแว่กไปทางไหน ตรงกลับบ้านไปกอดเด็กหญิงที่มีใบหน้าถอดแบบจากเธอเป็นพิมพ์เดียวกัน ยกเว้นดวงตาเท่านั้นที่คล้ายกับใครอีกคน“แม่เลิกงานแล้วค่ะ เด็กดีอยากกินขนมอะไรเอ่ย แม่จะซื้อไปฝาก ฮึก...” ไอญารินทร์ดึงโทรศัพท์ออกห่างเพื่อสูดน้ำมูกให้เบาที่สุด ไม่อยากให้ลูกสาวได้ยินเสียงแม่ร้องไห้“น้องไอ พ่อนะลูก ไอติมหลับไปแล้ว” “พ่อเหรอคะ ทำไมให้นอนเร็วนักล่ะคะเพิ่งจะห้าโมงเย็น กลางคืนจะไม่ยอมนอนนะ”“พ่ออยู่โรงพยาบาล หลานล้มอีกแล้ว น้องไอรีบมาเถอะ”ต่อมา ไอญารินทร์ลงจากรถแท็กซี่หน้าอาคารการแพทย์ เข้ามาเยี่ยมลูกสาวในห้องผู้ป่วยรวม“คุณแม่ขา...” หนูไอติมนอนเพิ่งตื่น ลืมตาแป๋วมองแม่ไอ เนื้อตัวไม่กระดุกกระดิก นอนเหยียดแขนเหยียดขาตรง มีแค่ปากเล็กเท่านั้นที่มีรอยยิ้ม น่ารักเหมือนตุ๊กตาตัวน้อย“คุณครู บอกคุณตา ว่าหนูวิ่งเล่นกับเพื่อนเหรอคะ” ไอญารินทร์มอง
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
ตอนที่ 2 ไม่เคยลืม (1)
“พี่เตคะ” แววตาเพียงพิณอ่อนลง เมื่อชายผู้เปรียบเสมือนพ่อ พี่ชาย และเพื่อน สลบเหมือดหลับกลางวันเหมือนเด็กอนุบาลบนชุดรับแขกตัวยาว เพียงพิณเขย่าแขนปลุกพี่ชาย เมื่อเข็มนาฬิกาเลื่อนผ่านมาถึงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา ใจจริงอยากให้เขานอนพักนานกว่านี้ แต่ต้องปลุกเพราะเขาต้องไปงานเลี้ยงในโรงพยาบาลช่วงแรกที่แม่เข้าโรงพยาบาล แม่ถูกจัดเตียงให้อยู่ใกล้หมอและพยาบาล แพทย์เพิ่งจะอนุญาตย้ายเตียงเข้ามาในห้องพักพิเศษช่วงบ่ายวันนี้ เพียงพิณขอกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น ให้พี่ชายเฝ้าแม่ตามลำพัง กลับมาเห็นพี่ชายหลับไปด้วยสีหน้าอิดโรยก็นึกห่วงใยสุขภาพเขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาหลายปี เป็นแพทย์ด้านหัวใจ และประกอบธุรกิจจำหน่ายอุปกรณ์การแพทย์ จนมีฐานะทางการเงินที่มั่งคั่ง ถึงขั้นซื้อบ้านเดี่ยวในกรุงเทพฯ ด้วยเงินสด พาแม่กับเพียงพิณย้ายจากทางเหนือมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ เข้าปีนี้ ก็ปีที่สอง“หืม” เตชธรรมสะลึมสะลือเปิดเปลือกตาขึ้นมามองหน้าน้องสาวต่างสายเลือด ที่แม่เขารับมาเลี้ยงตั้งแต่เพียงพิณอายุสิบสองขวบ จากความสงสารที่หญิงสาวกำพร้า“ตื่นได้แล้วค่ะ พี่เตต้องไปงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอ”“กี่โมงแล้ว” เขาชันกายขึ้น
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
ตอนที่ 2 ไม่เคยลืม (2)
“พี่ปัณณ์ หมอจ๋ามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ ไปเรียนเมืองนอกด้วยกัน ทำไมขากลับ กลับคนเดียวแล้วมาวอแวพี่ธามของเฟิร์น!” ใบหน้าโค้งงอเพ่งมองไปทางชายในดวงใจ เขาร่วมแสดงความยินดีกับผู้อำนวยการคนปัจจุบัน โดยมีหมอจ๋ายืนอยู่ข้างๆด้านหน้าที่การงาน การศึกษา สองคนนี้อาจจะเหมาะสมกันเป็นเรื่องจริง แต่เจาะลึกลงไป เตชธรรมเป็นรองฝ่ายหญิง สุชาดามีศักดิ์เป็นถึงลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล หรือสุชาดารู้ตัวเองว่ามีแต้มต่อ ก็เลยคิดจะใช้แต้มต่อนั้นมาเปิดศึกแย่งชิงหมอธามจากเธอ เธอมันร้ายลึกนักนะ ยายคุณหมอจ๋า ยายลูกคนรวย!“เต็มปากเต็มคำเลยนะ เบาๆ หน่อยก็ได้เสียงน่ะ” เจตนาจะจับเจ้าเตชธรรมโจ่งแจ้งทั้งในและนอกสถานพยาบาลอย่างนี้ เพื่อนพยาบาลไม่จับกลุ่มนินทาสนุกปากแล้วเหรอ“เฟิร์นไม่เบาหรอก หมอจ๋าเชียวนะ ถ้าพี่ธามเกิดสนใจหมอจ๋าขึ้นมา ท่านสิทธิเดชจะไม่รีบยกขันหมากมาสู่ขอพี่ธามเหรอ ก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าท่านสิทธิเดชกับหมอปลื้มชอบพี่ธามของเฟิร์นมาก”พี่ธามของเฟิร์น ช่างกล้าพูด! ปัณณ์ฟังผ่านๆ ไม่ได้สนใจทุกรายละเอียดเฟิร์นย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลนี้ก็เพราะอยากใกล้ชิดเตชธรรม ได้ร่วมงานกันไม่ถึงปีกลับโมเมจะยัดเยียดความเป็นเมียให้ฝ่ายชา
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
ตอนที่ 2 ไม่เคยลืม (3)
เตชธรรมปรับที่นั่งเอนหลังพักสายตาทันทีที่กลับมาถึงรถ เปิดเปลือกตาอิดโรยขึ้นมาสิ่งแรกที่เขาเห็นคือโลโก้สปอร์ตคาร์ ทั้งที่รถญี่ปุ่นหรือรถยุโรปเกรดสี่ห้าล้านก็ขับได้เหมือนกัน เขากลับทุ่มเงินกว่าแปดหลักซื้อรถคันนี้มาครอบครอง เพื่อลดปมด้อยจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอนไม่หยุด เป่าหูเขาให้จ่ายเงินซื้อทุกอย่างที่ใครคนหนึ่งจะเสียดายเมื่อกลับมาเจอเขาในวันที่เพียบพร้อมเสียงนั้นกระซิบบอกถ้าได้ขับรถแพงๆ จะไม่มีใครดูถูกว่าจน ไม่คู่ควรจะเป็นคนรักของผู้หญิงคนไหน ขอแค่เขามีเงิน มีบ้าน มีรถ ทุกคนก็จะพร้อมใจอ้าแขนต้อนรับ ไม่ได้กีดกันความรักถึงขั้นจะนัดเจอกันแต่ละครั้ง ต้องแอบหนีออกจากบ้านเหมือนในอดีตเมื่อหลายปีก่อน ที่เขาเติบโตมาในครอบครัวยากจน มีแม่คนเดียวต้องทำงานรับจ้างสารพัดเพื่อหาเงินมาส่งลูกชายเรียนหนังสือปมด้อยในใจเตชธรรมเริ่มต้นมาจากวันนั้นโค้งสุดท้ายในการสอบจบคณะแพทยศาสตร์ เตชธรรมขลุกอยู่ในห้องเพื่ออ่านหนังสือสำหรับการสอบใหญ่ นอกจากกินข้าวกับเข้าห้องน้ำ เขาแทบจะไม่ปลีกตัวออกจากกองหนังสือ มุ่งมั่นจะจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมเหรียญทองเตรียมจะใช้มันเป็นเครื่องยืนยันแก่พ่อของแฟนสาว ให้ท่านมั่นใจ และใจ
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
ตอนที่ 3 ตามหา (1)
ญาติคนไข้เพิ่งจะออกไป ประตูบานเดิมกลับถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ศัลยแพทย์เจ้าของห้องกดล็อกหน้าจอมือถือจับคว่ำหน้าลงทันทีที่เห็นว่าเป็นปัณณ์ แสร้งหยิบรายงานอาการป่วยคนไข้ในการดูแลมาอ่าน แต่อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดสายตาสอดรู้สอดเห็นของปัณณ์ไปได้ มาถึงมันไม่ทักทาย กลับคว้าโทรศัพท์เขาไปใส่รหัส เตชธรรมชำเลืองสายตาเกรี้ยวโกรธไปทางเพื่อนสนิท ที่สนิทเกินไปจนอาจจะต้องขอทวงคืนความสนิทมาสักนิด เผื่อมันจะรู้จักคำว่าเกรงใจ“ส่งโพรไฟล์ผู้ช่วยดูแลคนป่วยมาให้เลือกค่ะ พี่ธามสนใจคนไหนบอกเฟิร์นนะคะ เฟิร์นจะเรียกไปให้พี่ธามสัมภาษณ์ถึงที่ หรือจะให้น้องเพียงช่วยเลือกก็ได้ค่ะ ไหนดูซิ ส่งประวัติใครมาบ้างเอ่ย...”ลากเสียงยาวกวนประสาทเจ้าของเครื่องที่กำหมัดรอแล้ว เท้าเกี่ยวเก้าอี้มานั่งพลางกดเข้าไปในไฟล์พีดีเอฟ เลื่อนดูรูปและชื่อแต่ละคนแล้วปัณณ์หัวเราะ“เหอะ รุ่นแม่ทั้งนั้นเลยว่ะ ยายเฟิร์นมันเขี้ยวลากดิน สงสัยจะกันซีนไม่ให้มีพนักงานสาวๆ สวยๆ มาใกล้ชิดคนที่เล็งไว้”“เสียมารยาทน่าปัณณ์” เหลือแค่รหัสเข้าแอปธนาคารของเขามั้ง ที่มันไม่รู้ หรืออาจจะรู้แต่เก็บเงียบไว้ “กูว่าแล้วว่ามึงต้องตามหาน้องไอ มึงยังรักน้องเขาอยู่ใช่ไ
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
ตอนที่ 3 ตามหา (2)
‘คุณตุ้ม’เตชธรรมกดปิดเสียงเรียกเข้าก่อนรีบลงจากรถแท็กซี่ไล่ตามอดีตคนรักเข้าไปในสถานที่อโคจร แต่ถูกการ์ดสองนายเข้ามาขวางไว้ไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าไปข้างใน ชื่อหน้าร้านก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นอาบอบนวด เขาเป็นผู้ชาย ทำไมจะเข้าไปไม่ได้“ผมเป็นลูกค้า”“ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการครับ รบกวนกลับมาใหม่ตอนหกโมงเย็น”“แต่นี่มันก็สี่โมงเย็นแล้ว ขอเข้าไปก่อนไม่ได้หรือไง!”“ไม่ได้ครับ ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการ”หน้าโหด แต่ตอบกลับสุภาพทุกคำ คนที่น่ากลัวมากกว่ากลับเป็นลูกค้าหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี คงจะเครียดจากงานอยากมาระบายอารมณ์แต่เพิ่งจะเคยมาครั้งแรกสินะ ชายร่างหนาทั้งสองมองตามลูกค้าหนุ่มที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป“โธ่เว้ย” เหวี่ยงเท้าเตะถังขยะปลิว ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปีไอญารินทร์ตกอับถึงขั้นนี้เลยเหรอ ได้ยินว่าเธอทำงานประจำในบริษัทรับดูแลคนป่วยว่าน่าทึ่งมากแล้ว แอบสะกดรอยตามมาเห็นที่ทำงานอีกแห่งเตชธรรมแทบเสียสติ ลูกก็มีแล้ว เธอไม่อายลูกบ้างเหรอ ถึงต้องมาทำงานพวกนี้ อ้าขาให้แขกไม่ซ้ำหน้าเอา ผู้หญิงสกปรก! รปภ. ก้าวอาดๆ เข้ามาจะตักเตือน เตชธรรมนิสัยเสีย เขาควักแบงก์พันโยนทิ้งไว้พื้นก่อนย่ำเท้าออกไปเรีย
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
ตอนที่ 3 ตามหา (3)
“ขอรบกวนเวลาหนุ่มโสดสักครู่นะคะ”เพียงพิณเปล่งเสียงกระแอมกระไอเรียกหนุ่มๆ จากด้านหลัง สองหนุ่มไหล่สั่นเรียงหน้ากระดาน หนาวสายตาของเพียงพิณถึงขั้นที่ไม่กล้ามองใบหน้าง้ำงอ เตชธรรมแค่อายน้องสาว ปัณณ์อาการหนักกว่า เขาเหงื่อตก กลัวจะถูกน้องสาวเพื่อนหักคะแนนความประพฤติ “พี่ปัณณ์ลืมโทรศัพท์ไว้อ่างล้างมือค่ะ เพียงเอามาคืน”“ขอบคุณครับ น้องเพียงมาเงียบๆ พี่ปัณณ์ตกใจหมดเลยครับ”“ทำไมคะ กลัวเพียงบังเอิญได้ยินความลับของหนุ่มๆ เหรอคะ เพียงไม่ใช่เมียพี่ปัณณ์ แล้วพี่เตก็เป็นพี่ชายเพียง เพียงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายค่ะ อยากจะไปเที่ยวไหนก็ไป แต่อย่าลืมป้องกันด้วยแล้วกัน เซเว่นหน้าโรงพยาบาลมี ไปติดโรคกลับมาแล้วจะยุ่ง”“โอ๊ะ” ปัณณ์จุกท้องน้อย รับโทรศัพท์จากสาวน้อยหน้าหวานแต่ขี้งอนเป็นที่หนึ่งเกือบไม่ทัน เจ้าตัวทุ่มเข้าที่ท้องน้อยเขาแล้วสะบัดต้นคอหมุนตัวกลับไป ปัณณ์ปรายตามองเพื่อ “เชี่ยแล้วไหมล่ะ กูโดนหักคะแนนความประพฤติแหงเลย เปลี่ยนใจไม่ไปดีไหมวะ”“นัดต้องเป็นนัด” ไม่ไปเขาจะได้เจอไอญารินทร์เหรอ เตชธรรมลากเพื่อนเข้าลิฟต์ “เลิกทำหน้าเหมือนผีตายซากสักที ถ้ามึงจริงจัง มึงก็ห้ามใจตัวเองให้ได้ แวะไปให้ปุณณ์เห็นหน
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
ตอนที่ 4 นวด (1)
เสี่ยเล้งส่งคนมาตามแววถึงเลาจน์ เสียงตะโกนเรียก แวว แวว แวว ตามด้วย อีแวว! ดังมาถึงหน้าประตู แวววิ่งเข้ามาหาเสี่ยเล้ง เธอตกใจที่เสี่ยบีบปากไอญารินทร์บังคับจับกรอกเหล้า“ว้าย! เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะเสี่ย”“มันไม่ยอมเป็นเมียกู ดื้อด้านบอกขอยืมเงินแลกกับไปนั่งดริ้งเอนเตอร์เทนลูกค้า ร้านกูไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่ใครอยากมาของานทำตอนไหนก็มาได้ อยากมาขอยืมเงินกูตอนไหนก็มาได้ กูจะไม่ใจดีกับมึง กับพ่อมึงอีกแล้ว มึงอยากทำงานแลกนักใช่ไหม งั้นอีแวว มึงมาเอาตัวมันไป แต่กูไม่ให้มันนั่งดริ้งอีกแล้ว กูจะให้มันไปรับแขก! ถ้าทำได้ หลังร้านปิดมึงค่อยมาเอาเงินแล้วทำสัญญาเงินกู้กับกู!”“เสี่ย เมตตาไอเถอะนะคะ อย่าบังคับไอไปรับแขกเลย...”ดวงตาใสบนใบหน้าสวยหวานเรียกความเห็นใจจากเสี่ยเล้งไม่ได้อีกแล้ว เขาถนอมไอญารินทร์มาเป็นปี ในเมื่อเธอไม่ยอมเป็นเมียก็ไปเป็นโสเภณีเถอะไป!“มึงอยากลองดีกับกูอีกคนเหรออีแวว! มาเอามันไป!”“ค่ะๆๆ จะพาไปเดี๋ยวนี้ ยายไอ ลุกขึ้น มากับฉัน เร็ว!” มัวแต่บีบน้ำตาขอร้องเสี่ย เสี่ยคงจะเห็นใจอยู่หรอกในเมื่อเขาพูดถึงขนาดนี้แล้ว ฉุดลากเรือนร่างอ่อนแรงออกมาพ้นหน้าเสี่ยแล้วแววผลักแผ่นหลังไอญารินท
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status