ตอนที่ 22.

ตอนที่ 22.

ผาแสงจันทร์...เป็นอีกมุมหนึ่งของเกาะพราวแสงจันทร์ ซึ่งเป็นหน้าผาสูงที่สามารถมองเห็นวิวได้รอบเกาะพราวแสงจันทร์ ลักษณะเป็นหน้าผากว้างราบเรียบและที่มีอาคารหลังเล็กที่ออกแบบให้กลมกลืนกับแนวโขดหินทำให้มองดูเหมือนไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ที่นี่จะเป็นทั้งอาคารควบคุมระบบไฟฟ้าและระบบรักษาความปลอดภัยต่างๆ ของเกาะเพื่อป้องกันและรักษาความปลอดภัยแก่ทุกชีวิตบนเกาะนี้ ระบบต่างๆ ล้วนแล้วแต่ทันสมัยจนไม่มีใครคาดคิดว่าเกาะที่แสนสงบและสวยงามเหมือนจะห่างไกลความเจริญจะมีเจ้าเครื่องมือสื่อสารและระบบต่างๆ ที่ทันสมัยเหล่านี้

“นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เหมันต์เอ่ยถามชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ไม่แพ้เขาแต่รูปร่างเพรียวบางกว่าเขาเล็กน้อย ดวงตาคมหวานสีเขียวมรกตวาววามอย่างคนเจ้าสำอางและรักความสำราญ ใบหน้าคมสวยราวอิสตรีหากไม่ติดที่ไรเคราเขียวครึ้มเหมือนเจ้าตัวเพิ่งจะโกนหนวด ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อแย้มพรายอย่างเคยชิน

“มาได้สามสี่วันแล้วแต่ไม่อยากเผยตัวให้เหยื่อตื่นตระหนก” ริค เวลส์ เอ่ยยิ้มๆ พลางจิบกาแฟในมือหนาทว่าเรียวสวย ดวงตาสีมรกตมองไปยังท้องทะเลที่ตอนนี้พราวระยับด้วยแสงแดดยามสายของวัน

“หึหึ นายเอาจริงรึไง ขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ยอมให้นายมาทำเล่นๆ กับน้องสาวของฉันแน่ๆ”

“ใครว่าฉันจะเล่นๆ ล่ะ ฉันเอาจริงต่างหากแบบว่าตลอดชีวิตพอไหม”

“อย่างนายพอใจแค่ผู้หญิงคนเดียวตลอดชีวิตเมื่อไหร่กัน ริค เวลส์ เท่าที่เห็นนายเปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่นแล้วเด็กกะโปโลอย่างน้องสาวฉันจะทันคนเจ้าเล่ห์อย่างนายหรือ  แล้วเขาจะเอานายอยู่รึไง” เหมันต์ถามดักคอ

“เขาไม่ต้องทำอะไรก็เอาฉันอยู่อยู่แล้วล่ะมาร์ค นายก็รู้ว่าฉันหยุดมานานแล้ว”

ริคตอบอย่างมั่นคงจริงจัง เหมันต์หันมามอง ริค เวลส์ อดีตศัตรูหัวใจที่ทำให้เขาผิดหวังจากคนรักเมื่อหกปีก่อน แต่เมื่อความจริงทุกอย่างปรากฏเขาก็อดที่จะขอบใจชายหนุ่มที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเดียวกับเขาไม่ได้ ที่ทำให้เขาตาสว่าง

ริค เวลส์ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร ชายหนุ่มเชื้อสายอังกฤษ สแปนิช อเมริกันคนนี้ เป็นบุตรชายของน้องสาวต่างมารดา ของนายใหญ่นิคลอส และเขาทั้งสองก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกันและตอนนี้ริคก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนธุรกิจของเหมันต์ เช่นรีสอร์ตพราวแสงจันทร์

“นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมานายก็เห็นนี่ว่าฉันเปลี่ยนไป ถึงเขาจะเอาฉันไม่อยู่ฉันนี่แหละจะอยู่กับเขาเอง แบบหมอบราบคาบแก้ว”

ริคเอ่ยจริงจัง เมื่อเห็นแววตาที่ไม่ค่อยจะมั่นใจนักของเหมันต์ที่มองสบมา แต่ใบหน้าหล่อเหลาของริค ก็ประดับด้วยรอยยิ้มพรายอันเป็นลักษณะประจำตัว ของเขา ริคเป็นคนยิ้มหัวง่ายดูมีเสน่ห์ ไม่น่าแปลกใจที่มีหญิงสาวมากมายที่หมุนเวียนเข้ามาไม่ซ้ำหน้าในชีวิตหนุ่มโสดผู้ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีติดอันดับเช่นเขา

“ขอให้จริงเถอะ อย่าทำให้น้องสาวฉันเสียใจก็แล้วกัน ฉันตามไปถลกหนังหัวนายถึงถิ่นแน่ๆ ถ้าน้องสาวฉันเสียน้ำตาเพราะนาย”

“ไม่มีวันนั้นหรอกมาร์ค ฉันสัญญา” ริคกล่าวเสียงจริงจังใบหน้าหล่อเหลามองลูกผู้พี่อย่างมั่นคงเป็นการให้สัญญา

ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันด้วยประกายตาที่เด็ดเดียวมั่นคง สัญญาลูกผู้ชายและความร่วมมือกันเพื่อภารกิจบางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่เหยื่อตัวน้อยๆ ที่ยังไม่รู้ตัวก็ยังคงเริงร่าสนุกสนานกับการพาเพื่อนใหม่เที่ยวชมเกาะอย่างเพลิดเพลิน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังจะถูกซาตานร้าย (ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นซาตานแสนหวาน) เขมือบในไม่ช้านี้

“แล้วนี่นายจะไปแผ่นดินใหญ่ตอนไหน”

“กำลังจะไป ทำไม”

“เปล่าแค่จะเริ่มต้นการล่าลูกลิงหน่อย เดี๋ยวนายหาว่าฉันทำอะไรไม่บอก”

“ยังกับว่าที่ผ่านมานายทำอะไรแล้วรายงานฉันทุกครั้งริค อย่าทำเป็นมาใช้ความเป็นผู้ดีที่มีน้อยนิดของนายที่นี่เลยมันไม่เหมาะหรอก” ริค หัวเราะในลำคอกับคำกล่าวหาของนายหัวผู้เย็นชาก่อนที่เหมันต์จะเดินไปที่เครื่องบินส่วนตัวลำเล็กที่มีเด่นดี กับเด่นดังรออยู่ก่อนแล้ว

“อ้าวแล้ววันนี้เจ้าคอบร้าไม่ไปด้วยเหรอทุกทีเห็นตามไม่ห่าง”

“หึๆๆ เดี๋ยวนี้มันมีสาวให้เฝ้าแล้วมั้งเห็นนอนเฝ้าหน้าห้องตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้ก็เห็นตามไม่ห่างทั้งๆ ที่เขาไม่ค่อยจะชอบมัน แปลกหมาเข้าไปทุกวัน” เหมันต์ตอบขณะหยิบอาวุธคู่กายตรวจดูความเรียบร้อยว่าพร้อมใช้งาน

ริค เวลส์มองดูเครื่องบินเล็กที่ค่อยๆ บินหายไป อย่างครุ่นคิดว่าสาวคนไหนหนอที่ทำให้เจ้าหมาที่หวงเจ้าของตามติดแทบจะทุกฝีก้าวเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีงานนี้มีเรื่องตื่นเต้นและสนุกมากแน่ๆ ชายหนุ่มยิ้มกริ่มในขณะที่สมองอันชาญฉลาดคิดแผนการที่จะจับลูกลิงมาใส่กรงใจที่เขาเตรียมไว้มาเนิ่นนาน ด้วยความกระสันซ่าน อยากแนบเนื้อแม่ลูกลิงแสนหวาน

ดรุณนุชพาหญิงสาวชาวกรุงผู้น่ารักมาแนะนำให้ทุกๆ คนในรีสอร์ตให้ได้รู้จักกันตามธรรมเนียม และเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ให้เข้ากับบรรยากาศของเกาะ โดยสวมเสื้อผ้าฝ้ายทอมือสีน้ำตาลจากการย้อมจากสีธรรมชาติที่ตัดเย็บเป็นเสื้อคอจีนทั้งแบบแขนกุดและแขนยาวสามส่วน และติดกระดุมหน้าตลอดแนวโดยกระดุมนั้นทำจากกะลามะพร้าวแกะเป็นรูปดอกพิกุลสวยงาม ส่วนกระโปรงจะตัดเป็นแบบผ้าถุงสำเร็จ และแบบกระโปรงยาวพริ้วถึงตาตุ่มลายดอกไม้สีสดใส

หญิงสาวทั้งสองจัดการมวยผมให้กันแล้วปักแซมด้วยดอกลีลาวดีสีสวยเป็นอันเสร็จพิธีการแต่งกายที่เรียบง่ายของสาวๆ ที่นี่

 “ว้าว...พี่แมงปอน่ารักจังเลยค่ะ เหมาะจะเป็นสาวชาวเกาะจริงๆ เชียว”

“แหมก็เป็นชาวเกาะพราวแสงจันทร์ตลอดไปจนกว่างานจะเสร็จล่ะจ้า” อรุณนารีตอบสาวน้อยไปด้วยไม่รู้ว่าสาวน้อยตรงหน้าอยากให้เธออยู่ที่นี่นานกว่านั้น อาจจะเป็นตลอดไป และหากจะมีใครรู้ล่วงหน้าว่าเวลาต่อมาความฝันของเธอนั้นมีความเป็นไปได้มากเพียงไหน

สองสาวพากันปั่นจักรยานไปตามทางโรยกรวดช้าๆ ตลอดเส้นทางนั้นร่มรื่นด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ เจ้ากุ้งแก้วนั่งซ้อนท้ายจักรยานของดรุณนุชอย่างสบายใจเพราะวันนี้มันขี้เกียจเดินจึงทำท่าว่าไม่สบายมาก ส่วนเจ้าคอบร้าที่ทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันสองสาวทั้งที่มันรู้ว่าอรุณนารีไม่ชอบมันเพราะหญิงสาวทำท่ากลัวและคอยหลบเลี่ยงที่จะอยู่กับมันตามลำพังเสมอๆ แต่มันก็ไม่หวั่น ซ้ำยังชอบแกล้งหญิงสาวอีกต่างหากเดี๋ยวมันก็แกล้งเดินเฉียดหญิงสาวบ้าง อยู่ๆ ก็เห่าให้ตกใจบ้าง เพื่อสร้างความคุ้นเคยในแบบของมัน แต่ใครจะรู้ว่าในเวลาต่อมาการกระทำของเจ้าคอบร้านั้นไม่สูญเปล่า

“ที่นี่เน้นการตกแต่งและใช้วัสดุธรรมชาติให้มากที่สุดค่ะ นายหัวกำลังจะสร้างบ้านพักเพิ่มอีกสิบหลัง และให้แต่ละหลังมีสวนในบ้านด้วยและสวนต้องเป็นสวนไม้ไทย และแต่งแบบไทยๆ น่ะค่ะพี่แมงปอ”