ตอนที่ 21.

ตอนที่ 21.

“อยากได้อะไรอีกล่ะแก มาอ้อนแต่เช้า เอ้านี่ชินสุดท้ายแล้วนะ”

ชายหนุ่ม ก้มถามเจ้าคอบร้าที่นัวเนียคลอเคลียอยู่กับลำขาแกร่ง ก่อนหยิบช็อกโกแลตเนยถั่วที่มันชอบมากและเหลือชิ้นเดียวและเป็นชิ้นสุดท้ายแล้วนั้นให้มันก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเจ้าลิงน้อยแต่ตัวไม่น้อย ซึ่งกำลังมองช็อกโกแลตเนยถั่วที่เป็นของโปรดของมันเหมือนกันนั้นตาละห้อยน่าสงสารนัก

“อ้าวน้ำผึ้งกับกุ้งแก้วมาแต่เช้าเลย แต่แกกุ้งแก้วอดกินนะเพราะมันมีแค่อันเดียวและฉันก็ให้คอบร้าไปแล้ว แต่เอะ มันแบ่งได้นี่ คอบร้าแกแบ่งให้กุ้งแก้วด้วยสิ”

เหมันต์บอกกับคอบร้าที่ยืนคาบช็อคโกแลตแท่งโต พลางแกว่งหางอย่างอารมณ์ดี ส่วนเจ้ากุ้งแก้วก็นั่งเชิดหน้าทำเป็น  วางมาดหยิ่งผยองอยู่บนตักหญิงสาวหน้าใส ใบหน้ารูปหัวใจเล็กๆ นั้นแดงปลั่ง ดวงตาใสแจ๋วนั้นพราวด้วยรอยยิ้ม อรุณนารีหัวเราะกับกิริยาของเจ้าสองตัวที่ทำท่าราวกับเด็กน้อยน่ารักหยอกเย้ากัน เสียงหัวเราะนั้นใสกังวานน่าฟังจนเหมันต์เองยังหยุดที่จะฟังเสียงนั้นราวต้องมนต์

เจ้าคอบร้าที่ตอนนี้เป็นต่ออยู่คาบช็อคโกแลตแท่งโตเหวี่ยงไปมาอย่างยั่วเย้าคู่อริ และทำไปเดินเฉียดหญิงสาวที่เจ้ากุ้งแก้วนั่งตักอยู่ ซึ่งเธอเองก็ชักขาขึ้นทันทีที่เจ้าคอบร้าเข้าใกล้ใบหน้ารูปหัวใจซีดเฝือดอย่างน่าสงสาร แต่เจ้ากุ้งแก้วก็ไม่ยอมแพ้ยิงฟันใส่ขู่ฟ่อๆ เหมือนกัน

และเหมือนสัตว์ตัวน้อยทั้งสองตัวนั้นจะส่งสัญญาณกันบางอย่างให้แก่กัน เมื่อเจ้าคอบร้าเดินเชิดคอพร้อมช็อคโกแลตเนยถั่วของโปรดของมันลงเรือนไปโดยมันตั้งใจเดินผ่านหน้าอรุณนารีที่ต้องหดขาหลบทันทีเพราะความหวาดกลัวสุนัขเป็นทุนเดิม แล้วเจ้าลิงน้อยก็กระโดดตามไปทันทีอย่างเร็วรี่ สร้างความแปลกใจให้กับดรุณนุชและเหมันต์เป็นอย่างมากเพราะรู้ดีวาเจ้ากุ้งแก้ว กับเจ้าคอบร้านั้น ไม่ค่อยจะถูกกันนัก และมันมักจะงัดข้อกันเสมอๆ

“เจ้าสองตัวนี่เขาดีกันตอนไหนนี่ คงสงบศึกชั่วคราวเพราะอยากกินช็อกโกแลตล่ะสิ”

ดรุณนุชพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าขนจอมป่วนกวนประสาททั้งสองตัวเดินลงเรือนไปยังโขดหินด้านล่างหน้าหาดสวย

“ไม่กลัวมันปวดท้องเหรอคะ เอาช็อกโกแลตให้สุนัขหรือสัตว์เลี้ยงกินมันไม่ค่อยดีนะคะ” อรุณนารีถามเบาๆ 

“ตอนแรกเราก็กลัวล่ะนะ แต่คิดๆ ไปเจ้าคอบร้ามันไม่ได้เป็นหมาฝรั่งแล้วอีกอย่างมันก็แข็งแรงมากๆ และก็ไม่ได้กินประจำ เราเองก็จำกัดการกินไม่ให้มันกินเยอะ และหากจะให้กินมันก็ต้องมีความดีความชอบ” นายหญิงวารินอธิบายยิ้มๆ

“มันก็คงจะเหมือนคนนั่นล่ะ รู้นะว่ากินอันนั้นอันนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ความอยากมักชนะเสมอและอดที่จะหยิบใส่ปากไม่ได้แค่ได้กินนิดหน่อยก็ยังดีพอให้หายอยาก”

“แหม คุณแม่คิดได้ดีมากค่ะ ก็จริงนะคะ คนเรายังห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย บางครั้งก็ทำลืมๆ ไปว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพเพื่อจะได้กินของที่อยากกิน แล้วนับประสาอะไรกับหมากับลิงเนอะ” อรุณนารีพูดยิ้มๆ

“อ้อ น้ำผึ้งวันนี้พี่ฝากพาคุณแมงปอเธอไปดูรายละเอียดต่างๆ ที่รีสอร์ต แทนพี่มาร์คหน่อยนะ เพราะวันนี้สายๆ พี่กะว่าจะไปดูสวนยางที่ชุมพรหน่อยเห็นว่ามีปัญหากับพวกไอ้เขต ผมไปนะครับพ่อเย็นๆ คงกลับมา”

ชายหนุ่มบอกโดยไม่หันมามองหน้าคนตัวเล็กที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ มารดา แล้วร่างสูงใหญ่ก็เดินผ่านลงเรือนไปตามด้วยเด่นดี เด่นดังที่มาเดินเตร็ดเตร่รออยู่ไม่ห่าง

“นี่เอาอีกแล้วสินะ” นายใหญ่ถอนใจเบาๆ นายหญิงวารินเอื้อมมือบางไปแตะมือหนาของสามีเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ ก่อนทั้งสองจะหันมายิ้มให้หญิงสาวที่มองตามหลังคนตัวใหญ่หน้าโหดไปด้วยความรู้สึกหมั่นไส้นิดๆ

“เอาเป็นว่าวันนี้น้ำผึ้งดูแลพี่เขาด้วยนะลูก”

“ค่ะ คุณแม่ใหญ่ แหมพอดีเลย วันนี้น้ำผึ้งจะพาปั่นจักรยานรอบเกาะ สนุกแน่ๆ ค่ะพี่แมงปอรับรองไม่ผิดหวังแน่นอน”

ดรุณนุชคุยโวอย่างสดใส อรุณนารีพยักหน้ายิ้มแย้มให้อย่างน่ารัก แม้ดรุณนุชซึ่งเป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดที่จะหลงรักรอยยิ้มของหญิงสาวตัวเล็กบอบบางน่ารักตรงหน้าไม่ได้ เพราะมันช่างสดใส ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า เธอช่างเหมาะกับชื่ออรุณนารีเหลือเกิน สดใสน่ารักเหมือนยามเช้าที่แสนวิเศษ และดรุณนุชก็ได้แต่แอบหวังลึกๆ ว่าหญิงสาวรุ่นพี่เธอไม่กี่ปีคนนี้จะนำความพิเศษมาสู่เกาะพราวแสงจันทร์ที่ตอนนี้มันเย็นชาขาดชีวิตชีวามาเนิ่นนานเหลือเกิน

ด้านโขดหินใหญ่ที่มีสัตว์สองตัวยืนประจันหน้ากันโดยมีช็อคโกแลตเนยถั่ววางอยู่ตรงกลาง ต่างฝ่ายต่างไม่มีตัวไหนขยับเอาแต่จ้องหน้ากัน จนในที่สุด เจ้าคอบร้าก็เห่าเบาๆ เหมือนเป็นสัญญาณการทำสัญญาระหว่างมันกับเจ้ากุ้งแก้วและเจ้ากุ้งแก้วก็ส่งเสียง เจี๊ยกๆ และทำท่าพยักหน้ายอมรับก่อนที่มันจะหักช็อคโกแลตเป็นสองท่อนยื่นให้คู่อริที่ตอนนี้สงบศึกกันชั่วคราว

ภาพลิงกังตัวอ้วนกลมสวมชุดเอี๊ยมสุดเท่ และสุนัขพันธ์ไทยหลังอานตัวใหญ่นั่งคู่กันบนโขดหินหันหน้าสู่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ในขณะที่ดวงอาทิตย์ยามสายขึ้นเหนือผิวน้ำแสงสีทองกระทบผิวน้ำพราวระยับงดงาม ไม่เท่าความงดงามของมิตรภาพระหว่างสัตว์สองตัวที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน แต่ตอนนี้มิตรภาพความเป็นเพื่อนกำลังถักทออย่างช้าๆทว่างดงามอย่างที่มนุษย์เรายากจะหาได้จากมนุษย์ด้วยกันในสังคมปัจจุบันที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงและเอารัดเอาเปรียบผู้ที่ด้อยกว่าอย่างน่าละอาย

อรุณนารีเก็บภาพของสัตว์สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงภาพความงดงามต่างๆ ของเกาะเพื่อส่งไปให้เพื่อนรักดู และหัวเราะไปกับความน่ารักของเจ้ากุ้งแก้ว และเจ้าคอบร้าแม้ว่าเธอจะไม่ชอบหมาก็ตาม