บทที่ 9 หรือเขาจะกลับไปคบกัน

2 เดือนต่อมา

โรงพยาบาล H

ครืด...ครืด....

มือถือในกระเป๋ากางเกงของคุณหมอหนุ่มดังขึ้นในขณะที่กำลังเดินออกจากห้องฉุกเฉินหลังจากลงเวรแล้ว ชายหนุ่มได้แต่หยุดถอนหายใจมองบนกับคนที่คิดว่าจะโทรมาชวนไปทานข้าวหลังลงเวรที่เขาแสนเบื่อหน่าย คุณหมอหนุ่มหันหาคนที่จะรับโทรศัพท์แทนแล้วเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้งก่อนจะสะกิดคุณหมอรุ่นพี่ที่เพิ่งรับช่วงเวรต่อกันแล้วล้วงมือถือคว่ำหน้าจอยื่นให้

“พี่ก้อง ถ้าเอื้อมจันทร์โทรมาบอกว่าผมติดเคสนะครับ” พูดจบเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองดึงแฟ้มประวัติผู้ป่วยมาเปิดอ่าน ส่วนคุณหมอรุ่นพี่มองหน้าจอแล้วยิ้มที่มุมปากสะกิดแขนเจ้าของเครื่องชูหน้าจอให้ดูสายเรียกเข้า ซึ่งทันทีที่เห็นคุณหมอหนุ่มก็รีบลุกขึ้นเพื่อจะเอาโทรศัพท์คืนแต่รุ่นพี่รับถอยห่างแล้วกดรับสายแทนทันที

‘โห... กว่าจะรับได้แทบจะต้องไปบนเจ้าที่ที่โรงพยาบาลเลยนะคะพี่เจ’ เสียงหวานใสปนความแง่งอนดังขึ้นทันทีที่มีคนกดรับสาย

“เอ่อ... ขอโทษด้วยครับ พอดีคุณหมอเจติพัฒน์ติดเคสอยู่ พี่หมอก้องรับสายแทนครับ” คุณหมอก้องตอบพลางชำเลืองมองคุณหมอรุ่นน้องที่กำลังจะแย่งมือถือคืน

‘อุ่ย! ขอโทษค่ะงั้นซี...’

“เดี๋ยวซี พี่เจครับ” คุณหมอหนุ่มที่แย่งมือถือของตัวเองคืนได้รีบกรอกเสียงลงไปทันทีก่อนเธอวางสาย แล้วเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวเดิม

‘ทำไมพี่เจไม่โทรหาเราเลยล่ะคะ คุณพ่อถามหาเมื่อวานพ่อมาร์คก็ถามหา’ เด็กสาวปลายสายถามขึ้นอย่างแง่งอน

“ขอโทษ... ช่วงนี้พี่ทำงานแล้วครับ แล้วก็ทำเอกสารเพิ่มเติมเทียบวุฒิด้วยเลยยุ่งยากไม่มีเวลานิดนึง” ชายหนุ่มพูดไปยิ้มไปจนคุณหมอรุ่นพี่ลากเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้ามยกแขนขึ้นเท้าคางยิ้มล้อเลียนไม่หยุด

‘เดือนหน้าซีจะสอบแล้วนะ วันนั้นบอกว่าจะมารับแต่ไปเช็คอินกับป๊าที่เชียงใหม่ พี่เจไม่โอเคเลย’ เด็กขี้งอนรัวมาเป็นชุด

“โอ๋...ก็วันนั้นย่าอุ่นล้มแต่อาพีชไม่อยู่ อาเทนโทรมาพี่ลงเวรพอดีเลยขึ้นเครื่องไปเลย ขอโทษ... งั้นเอางี้พรุ่งนี้พี่ลงเวรแล้วจะไปส่งที่โรงเรียน โอเคหรือเปล่า”

‘ชิ! ทำได้ค่อยจะเชื่อค่ะ’ เสียงหวานแง่งอนของเธอทำเอาคุณหมอยิ้มละมุนตาจนหมอและพยาบาลที่อยู่ในห้องยิ้มตาม

“ได้แน่นอนครับ แต่ตอนเย็นไปรับไม่ได้นะพี่ต้องไปดูเข่าให้ย่าอุ่น อาพีชไปอบรมครึ่งเดือนย่าอุ่นไม่ยอมไปหาหมอ ถ้าไม่ไหวยังไงพี่คงต้องโทรหาไอ้ทอย ให้มันบอกย่าไปโรงพยาบาล”

‘อือ...ซีแค่จะโทรมาบอกว่าอีก 2 อาทิตย์วันเกิดซี คุณพ่อจะจัดงานที่บ้าน หวังว่าพี่เจจะไม่ลืมวันที่นะคะ’ เด็กสาวบอกจุดประสงค์การโทรมาและประชดตอนท้าย

“ครับ ใครจะลืมสุดที่...” / “เจคะ...” ชายหนุ่มรับปากแต่มีเสียงหญิงสาวแทรกเข้ามาในสายทำให้เด็กสาวชะงักและตอนนี้คุณหมอหนุ่มก็ปรับสีหน้าจากยิ้มหน้าบานเมื่อครู่เป็นนิ่งไปทันที

“มีอะไรหรือครับคุณหมอเอื้อมจันทร์” เมื่อได้ยินชายหนุ่มถามประโยคนั้นก็ทำเอาเด็กสาวที่โทรมามองหน้าเพื่อนทันทีเหมือนกัน

“เอื้อมจะมา...” ‘งั้นแค่นี้ก่อนนะคะพี่เจ สวัสดีค่ะ’ พูดจบน้องซีรีบตัดสายทันที

“ดะ เดี๋ยว ซี! หืม...” เจเดนมองมือถือในมือทำท่าจะขว้างลงพื้นอย่างขัดใจ

“โอ๊ะ! ใจเย็นครับพี่เจ เครื่องนี้เกินครึ่งเงินเดือนหมอเลยนะครับ” หมอก้องที่นั่งอยู่ตรงข้ามอุทานรีบทำท่าจะรับมือถือเครื่องหรูของคุณหมอหนุ่ม ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจคว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองคนที่มาขัดความสุขของตัวเองอย่างไม่พอใจ

“มีอะไรครับคุณหมอเอื้อมจันทร์” เสียงห้วนถามอย่างไม่เต็มใจอีกรอบ

“เพื่อนเรามาหา เอื้อมเลยจะมาชวนเจไปทานข้าวด้วยกันค่ะ” คุณหมอสาวแผนกเด็กพูดขึ้นพลางยิ้มหวานส่งให้

“บอกเพื่อนคุณไปแล้วกันว่าผมไม่สะดวก” ว่าพลางถอนหายใจดึงแฟ้มผู้ป่วยมาเปิดอ่าน

“แต่เจคะ” “คุณหมอคะรบกวนทางนี้หน่อยค่ะ” เสียงพยาบาลสวนมาจากห้องผู้ป่วย คุณหมอหนุ่มจึงรีบลุกขึ้นเดินออกจากตรงนั้นทันทีไม่สนใจสิ่งที่หมอสาวจะพูดต่อ...

ทางด้านน้องซีนั้น...

หลังจากที่วางสายจากคุณหมอหนุ่ม เด็กสาวก็ได้แต่ถอนหายใจมองหน้าเพื่อนรักแล้วย่นปากติดจมูกมองบนจนเพื่อนมองหน้า

“พี่เจว่าไง” น้องน้ำหนึ่งถามขึ้น

“จะว่าอะไรล่ะ ยังไม่ได้พูดอะไรเลยก็มีคนเรียกซะก่อน ซีเลยวางสาย” เด็กสาวตอบแล้วถอนหายใจ

“เฮ้อ... พอได้ทำงานแล้วลืมน้องเฉยเลย คุณพ่อบอกว่าพี่เจไปสมัครเรียนมหาลัยที่คุณพ่อสอนอยู่น่ะ ไม่เข้าใจขนาดทำงานยังจะไม่มีเวลาพักจะดันเรียนอีกทำไมวะ” น้องน้ำหนึ่งพูดขึ้นพลางถอนหายใจไปอีกคน

“เห็นคุยกับคุณพ่อว่าพ่อโรมให้เรียนเพิ่ม เฮ้อ... เรารึอุตส่าห์จะอวดเพื่อนซะหน่อยว่ามีพี่ชายหล่อเลยไม่ได้อวดเลย”

“แล้วเมื่อกี๊ใครเรียกพี่เจวะ แกถึงรีบวางสายขนาดนั้น” น้องน้ำหนึ่งถามขึ้น

“ได้ยินว่าเอื้อมจันทร์นะ”

“ใช่แฟนเก่าพี่เจหรือเปล่า” น้องน้ำหนึ่งถามพลางมองหน้าเพื่อนอย่างตื่นเต้น

“กูจะรู้เหรอ ก็นั่งอยู่ด้วยกันนี่มั้ยล่ะ” คนสวยประชดเพื่อนพลางมองบนกับคำถามที่ตอบได้แต่ไม่อยากตอบ

“เออ...แกบอกว่าเมื่อต้นเดือนพี่เจก็โอนมาให้อีกนี่หรือพี่เจบอกย่าหญิงไปแล้ววะ” น้องน้ำหนึ่งถามขึ้น ซึ่งคำถามนี้ทำเอาเด็กสาวถอนหายใจนิ่วหน้าทันที

“ยังหรอกมั้ง พ่อโรมบอกว่าตั้งแต่เริ่มทำงานพี่เจก็ยังไม่ได้กลับบ้านย่าหญิงซักครั้งเลยนะ ขนาดบ้านลุงรันพี่เจยังไม่ได้กลับเลย”

“แล้วไปพักไหนวะ พี่วนบอกว่าพี่เจเพิ่งได้ห้องที่หอพักแพทย์เมื่อต้นเดือนไม่ใช่หรือไง” น้องน้ำหนึ่งถามพลางมองหน้าเพื่อน “ไม่ใช่กลับไปคบกันอยู่ด้วยกันไปแล้วเหรอ” คำพูดของเพื่อนทำเอาน้องซีสีหน้าคิดหนักขึ้นมาทันที

“เอ้อ... เรื่องของผู้ใหญ่มั้ยคะคุณพรชีวา ถ้าเขากลับไปคบกันจริงมันมันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับเรานี่ สัญญายังไม่เริ่มซีก็แค่คืนเงินให้พี่เจไปแค่นั้น กลับดีซะอีกเพราะใจจริงซีก็ไม่อยากให้พี่เจเอาชื่อซีไปอ้างกับย่าหญิงจริง ๆ หรอก เราเพิ่งเกรด 9 เองแล้วซีก็เพิ่งย่าง 15 กลัวย่าหญิงจะมองว่าซีแกแดดเหมือนกันนั่นแหละ” เด็กสาวตอบเพื่อนพลางถอนหายใจ

“แล้วสมมตินะ เกิดในอนาคตพี่เจไม่ใช่แค่อ้างล่ะวะ ปกติพี่เจงกจะตายไม่โอนเร็วขนาดนั้นนะเว้ย จำได้หรือเปล่าซัมเมอร์ที่แล้วที่ซีอยากได้นาฬิกาแล้วพี่ทอยจะซื้อให้น่ะ พี่เจยังไม่ให้ซื้อเลยเว้ย ขนาดไม่ใช่เงินตัวเองยังประหยัดเลยแล้วดูเปย์ซีดิ ห้าแสนโอนเลย” น้องน้ำหนึ่งว่าพลางมองหน้าเพื่อน

“คุณแม่บอกว่าพี่เจน่าจะเครียดมากจริง ๆ ถึงกล้าจ่าย จริง ๆ พี่เจเรียนจบเป็นเดือนแล้วนะถึงกลับไทยน่ะ คงหาทางออกไม่ได้นั่นแหละถึงยอม เออ... เมื่อกี๊พี่เจบอกว่าพรุ่งนี้จะมาส่ง แกว่าพรุ่งนี้แกจะลืมอีกมั้ยวะ” น้องซีเปลี่ยนเรื่องเหมือนเพิ่งนึกได้

“ถ้าไม่มีอะไรตัดหน้ากูว่าไม่ลืม แต่ถ้าเขาอยู่กับแฟน แฟนห้ามก็ไม่น่าลืมแต่มาไม่ได้” น้องน้ำหนึ่งว่าพลางมองหน้าเพื่อนก่อนที่ทั้ง 2 จะถอนหายใจออกมาพร้อม ๆ กันแล้วมองหน้ากันหัวเราะพากันเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อรอเวลาเวลาขึ้นเรียนภาคบ่าย...