บทที่ 8 คุยไปเรื่อย ๆ

เย็นวันศุกร์

บ้านคุณหญิงรวิดา

รถตู้สีขาวคันใหญ่วิ่งเข้ามาจอดในที่จอดรถของบ้าน ในเวลาเกือบอาหารเย็น หนุ่มหน้าสวย คิ้วเข้ม ปากสีชมพูเหมือนทาลิปสติกอยู่ตลอดเวลา สวมเสื้อโปโลสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสามส่วนสีดำ รองเท้าแตะเปิดประตูลงมาจากรถคนแรก

“หมอเจ!” “ชู่ อย่าดังครับผมมาเซอร์ไพรส์คุณย่าเลยนะ อาโรมอาเจ้ามาหรือยัง” ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นแตะปากแล้วถามหาคุณอาทั้ง 2 ที่พ่อของเขาโทรหาเมื่อตอนบ่ายบอกว่าเจเดนกลับมาแล้วและคุณหมอหนุ่มยังได้เล่าเรื่องที่ตัวเองไปขอยืมชื่อน้องซีมาอ้างกับคุณย่าถ้าท่านถามหาคนคุยคนคบ ซึ่งเขาจะบอกว่าตอนนี้มีคนแล้วแต่ยังไม่บอกชื่อจนกว่าคุณย่าจะเร้าหรือจึงจะยอมเปิดไปเรื่อย ๆ ซึ่งเรื่องนี้ได้ทำความเข้าใจกับน้องมาแล้วเลยทำให้สบายใจขึ้นเลยจะมาเซอร์ไพรส์คุณย่าก่อนกำหนด เพราะตามกำหนดการเขาต้องกลับมาในวันพรุ่งนี้ ซึ่งคุณย่าตื่นเต้นมากเตรียมชุดสวยเพื่อไปรับหลานชายคนเล็กที่สนามบินไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่หลายวันก่อน “อันนี้เอาไปแบ่งกันนะ”

“มาแล้วค่ะคุณหมอ อุ๊ย! ขอบคุณค่า” แม่บ้านตอบพร้อมกับยกมือไหว้รับถุงของฝากจากต่างประเทศอย่างยิ้มแย้ม ส่วนชายหนุ่มหันมองคุณพ่อที่ก้าวลงมาจากรถในขณะที่กำลังคุยโทรศัพท์ ก่อนจะถอนหายใจหันไปกอดเอวคุณแม่เดินเข้าบ้านไปด้วยกัน

“เจบอกพี่จาหรือเปล่าลูก”

“บอกครับเดี๋ยวคงมาถึง ตอนนี้พี่จาเปลี่ยนรถใช้ประจำวันแล้วจะกลับไปเปลี่ยนรถที่บ้านก่อนมา” ชายหนุ่มตอบเสียงไม่ดังนัก แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดจนคุณแม่ขำกับการเตรียมตัวเจอคุณย่าของลูกชาย

“คุณย่าครับ เจกลับมาแล้ว” เสียงคุ้นหูดังก้องบ้านทำให้คุณย่าที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกชายคนเล็กและลูกสะใภ้ในห้องนั่งเล่นหันขวับมามองที่ต้นเสียงเพื่อความมั่นใจก่อนจะยิ้มกว้างแล้วรีบลุกขึ้นเดินมาหาหลานชายคนเล็กอย่างดีใจ

“พี่เจ! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก ไหนอาโรมบอกย่าว่าจะกลับพรุ่งนี้ไงคะ ย่าเตรียมชุดสวยไปรับลูกที่สนามบินเลยนะ” ปากถามพลางรั้งคอหลานชายมาหอมแก้มฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา

“เพิ่งมาถึงวันนี้ครับ” *ไม่บาปหรอกเนอะมาจากเชียงใหม่วันนี้นี่...* ชายหนุ่มคิดในใจ “เจคิดถึงคุณย่ามากเลยกลับก่อนกำหนด” ปากว่าพร้อมกับพนมมือไหว้คุณย่าที่ไหล่แล้วประคองแก้มคุณย่าหอมซ้ายขวาแรง ๆ จนคนแก่ยิ้มร่าหน้าบานทันที

“ปากหวานจริงนะเรานี่แล้วพ่อล่ะลูก บอกพี่จาหรือเปล่าว่าพี่เจกลับมาแล้ว”

“คุณพ่อคุยโทรศัพท์กับลูกค้าอยู่ครับเดี๋ยวเข้ามา เจบอกพี่จาแล้วครับเดี๋ยวน่าจะมาถึง” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับพยุงคุณย่าเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่คุณอาทั้ง 2 นั่งอยู่และคุณจีน่าแม่ของชายหนุ่มก็เดินไปนั่งลงข้างน้องสะใภ้รอคนทั้ง 2 เข้ามา

“อาโรม อาเจ้า สวัสดีครับ” นั่งลงพร้อมกับยกมือไหว้คุณอาและอาสะใภ้อย่างนอบน้อม

“สวัสดีลูก ยินดีด้วยนะคุณหมอฉุกเฉิน” อาโรมทักทายหลานชายพลางยื่นมือไปจับแสดงความยินดี

“ขอบคุณครับอา แต่ต้องมาเทียบของไทยอีกไม่รู้จะผ่านหรือเปล่า”

“แล้วยังไงสรุปเจ้าทอย ไอ้เทนบ่นฉิบหายเมื่อเช้าก็โทรมา” อาโรมถามถึงเพื่อนรักของหลานชายที่ไปเรียนด้วยกันแต่ไม่ยอมกลับมาพร้อมกัน

“มันลงเรียนแล้วครับ เรียนต่อเลยไม่ต้องปรับฐานอีก น่าจะ 2 ปีก็จบ มันขึ้นครบชั่วโมงก่อนผมแล้วปรึกษาทางมหาลัยลงต่อเลย ทีแรกผมว่าจะลงเหมือนกันแต่คุยกันแล้วว่าผมจะมาลงเรียนบริหารที่ไทยดีกว่า มันจบกลับมา ผมก็จบ ป.ตรี” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับเล่าสิ่งที่วางแผนไว้กับเพื่อนให้คุณอาฟัง ซึ่งเรื่องเรียนเขาได้โทรมาปรึกษาคุณอาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ที่พูดในตอนนี้ก็เพื่อทุกคนจะได้ทราบถึงแผนในอนาคตของตัวเองโดยเฉพาะคุณพ่อที่อยากให้เขาเข้าไปช่วยงานในออฟฟิศ ส่วนตามองแม่บ้านที่ถือถุงของฝากเดินเข้ามา “อันนี้ของคุณย่าครับมีของไอ้ทอยมันฝากมาด้วยแล้วนี่ก็ของอาโรมกับอาเจ้า”

“ขอบใจลูก น่ารักจริง ๆ เลยตัวไม่มาแต่มีของฝากมาให้คนแก่ แล้วไปอยู่ที่นู่นเป็นยังไงบ้างล่ะลูก มีฟงมีแฟนกันบ้างหรือยัง” คุณย่ารับของฝากพร้อมกับถามคำถามชินปากอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะและมองหน้าคุณอาทั้ง 2 และแม่ยิ้ม ๆ

“คุณย่าครับ ผมไปเรียนนะครับแล้วที่นั่นเป็นมหาวิทยาลัยทางการแพทย์ ในรุ่นอายุน้อยที่สุดก็ผมนี่แหละ แล้วสาว ๆ ที่อายุใกล้เคียงผมมากที่สุดห่างผม 7 ปีเลยนะ” ชายหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี

“ย่าก็ไม่ได้ว่าให้หาแฟนหมอด้วยกันนี่ลูก” คุณย่าว่าพลางถอนหายใจ

“ทั้งทำงานทั้งเรียน ขนาดป่วยยังไม่ได้หยุดจะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนกันครับ พวกไปด้วยกันปีนี้ยังไม่มีจบเพิ่มเลยนะ เวลาจะนัดกินข้าวด้วยกันแต่ละทียังแทบไม่ครบ ขนาดว่าอยู่โรงพยาบาลเดียวกันคนละแผนก” ชายหนุ่มว่าพลางหัวเราะ *ดีนะไม่รับพนันพี่จาถามแต่วันแรกจริงว่ะ...* คุณหมอหนุ่มคิดในใจขำ ๆ

“เฮ้อ... เดี๋ยวก็ขึ้นคานไปอีกคนหรอกหลานฉัน ตอนคลอดเอาอะไรให้กินเป็นอย่างแรกนะทำไมบ้างานกันไปหมดแบบนี้” คุณย่าว่าพลางถอนหายใจกับความบ้างานของคนบ้านนี้ที่เริ่มมาตั้งแต่ลูกชายจนต่อมาถึงหลาน ๆ ซึ่งแต่ละคนพอได้เรียนก็ตั้งใจเรียน พอทำงานก็ทำแต่งานจนไม่มีวี่แววว่าจะมีคู่คิดหรือมีแฟนกันเลยซักคน

“จะขึ้นคานทำไมครับ ผมแค่ 26 เองนะยังไม่ถึง 40 ซะหน่อย”

“ย่าไม่รอขนาดนั้นหรอกนะลูก”

“คุณย่าไม่ต้องรอขนาดนั้นหรอกครับ” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ

“พูดแบบนี้แสดงว่ามีแล้ว” คุณย่าถามตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ก็... มีบ้าง คุยกันไปเรื่อย ๆ”

“วันหลังก็พามาทำความรู้จักกับบ้านเราบ้างสิลูก” คุณย่าตื่นเต้นหน้าบานขึ้นมาทันที

“แม่ครับ ไอ้ที่มันบอกว่าคุยไปเรื่อย ๆ นี่คงจะให้พามารู้จักจริงจังไม่ได้หรอก แม่อย่าลืมสิครับว่ามันเป็นหมอกับใครมันก็คุย” คุณโรมเบรกคุณแม่พลางถอนหายใจ

“แม่ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นนี่โรม” คุณย่าบึ้งตึงขึ้นมาทันที

“ถ้าหมายถึงคนที่มันคุยมันจีบล่ะก็ อยู่ที่โน่นยังบอกไม่มีกลับมานี่เขาคงไม่โอเคกับมันภายใน 3 ชั่วโมงนี้หรอก ไม่ต้องเร่งไม่ต้องอยากไปรู้จักกับมันนักหรอกแม่ ถึงเวลามันก็เปิดไปเองนั่นแหละ”

“แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่กลัวว่าหลานจะบ้างานหายเข้ากลีบเมฆเหมือนพี่จาไปอีกคน” คุณย่าหันไปพูดใส่ลูกชายอย่างแง่งอน  

“เจต้องใช้ทุนโรงพยาบาลตั้ง 2-3 ปี เรียนบริหารอีกกว่าจะจบ เจหายเข้ากลีบเมฆไม่ได้หรอกครับคุณย่า” พูดพลางมองพี่ชายที่เดินเข้ามาในบ้านแล้วยักคิ้วให้อย่างรู้กัน จาติรัชทำทียกมือถือขึ้นแนบหูเหมือนว่ากำลังคุยโทรศัพท์แล้วเดินเลี่ยงเข้าไปนั่งรอที่ห้องอาหารเพื่อหลีกเลี่ยงการถามไถ่จากคุณย่า ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องเดียวกับที่น้องชายกำลังโดนอยู่ในตอนนี้

“แล้วพ่อมึงนี่ยังไงจะได้เวลาข้าวเย็นแล้วยังไม่เข้ามาอีก คุยนานขนาดนั้นไม่เรียกมานั่งคุยที่บ้านไปเลยวะ” คุณโรมแกล้งโวยเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นคุณแม่ยังเร้าหรือหลานชายไม่หยุดและทำท่าจะแง่งอนเมื่อหลานไม่ได้ดังใจตัวเอง

“มาแล้วเว้ย เอากับข้าวไปให้เขาจัดอยู่วันนี้จีซื้อของโปรดแม่มาด้วย” คุณสรัญเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับรับไหว้น้องสะใภ้ก่อนจะนั่งลงข้างภรรยา

“แล้วนี่พี่จายังมาไม่ถึงอีกหรือ รันโทรหาลูกหน่อยสิถึงไหนแล้ว” คุณย่าถามหาหลานชายคนโตพร้อมกับบอกลูกชายให้โทรตาม

“มาแล้วครับกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ห้องอาหารนู่น ไปลุกไปกินข้าวกัน” คุณสรัญตอบพลางพยักหน้าให้ทุกคนไปที่ห้องอาหารพร้อมกัน

“เฮ้อ... คนนั้นก็งาน 24 ชั่วโมงซะจริง” คุณย่าบ่นปอดแปดถึงหลานชายคนโตที่ทำงานแทบจะตลอดเวลา แล้วทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องอาหาร

บรรยากาศอาหารเย็นของครอบครัวใหญ่เป็นไปอย่างชื่นมื่น เมื่อวันนี้หลานชายทั้ง 2 ของคุณย่ามาร่วมโต๊ะและช่วยกันปรนนิบัติเอาใจท่านอย่างเต็มที่ ทำให้คุณย่าทานข้าวได้มากเป็นพิเศษ เจเดนพยายามชวนคุณย่าพูดคุยเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องสาว ๆ ของตัวเองและพี่ชาย เพื่อไม่ให้จาติรัชอึดอัดและยังมีโครงการที่จะชวนคุณย่าไปหาพี่ชายของท่านที่ต่างจังหวัดหลังจากกลับมาจากไหว้ญาติผู้ใหญ่ในกรุงเทพเรียบร้อยและสัญญากับท่านว่าจะพาท่านเที่ยวให้ทั่วภาคอีสานก่อนเริ่มทำงานในเดือนหน้า...

..........//..........

คุณย่าไม่ต้องรีบจ้า มีแน่ ๆ พี่เขาบอกแล้ว