วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา

“ลูกพลับจ้ะ หนูเรียนมหาลัยแล้ว ย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับไจโรนะลูก”

น้ำเสียงนุ่มนวลของคุณหญิงฉัตรสุดาเอ่ยขึ้น ขัดจังหวะที่ฉันกำลังนั่งจัดเรียงเอกสารสำหรับการไปปฐมนิเทศมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้

“ค่ะ คุณแม่”

ฉันตอบรับคำสั้นๆ ด้วยท่าทางเรียบร้อยและว่าง่ายตามปกติ

“อีกเดี๋ยวไจโรก็คงมารับแล้วล่ะ แม่โทรบอกเขาไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว”

“ค่ะ”

“อยู่ที่นั่นก็ทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนนะลูก... แล้วก็อย่าลืมแวะมาหาแม่บ้างล่ะ”

“ค่ะ”

ฉันคลี่ยิ้มบางเบาตอบกลับผู้มีพระคุณ มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ซุกซ่อนความรู้สึกอันหลากหลายเอาไว้ใต้ท่าทีสงบเรียบ

หกปีเต็มแล้วสินะที่ฉันเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของตระกูลนพรัตน์เตโชหรัญ นับตั้งแต่พ่อและแม่ของฉันสละชีวิตเพื่อปกป้อง ไจโร ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงฉัตรสุดาจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่

หลังจากที่ท่านทั้งสองจากไปอย่างกะทันหัน เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างฉันก็ไม่เหลือญาติที่ไหนอีก ดังนั้นครอบครัวฝ่ายชายจึงรับเลี้ยงดูฉันด้วยความกตัญญู และชดเชยด้วยการหยิบยื่นตำแหน่งคู่หมั้นของไจโรมาให้ ซึ่งเป็นพันธะที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลย

อีกอย่างตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใจฉันจดจ่ออยู่กับการย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับเขา ชายหนุ่มที่เป็นทั้งพี่ชาย และ คู่หมั้น ในนาม

แต่ความจริงแล้วตลอดเวลาที่เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัย พี่ไจโรแทบไม่ได้กลับมานอนที่บ้านใหญ่เลยสักครั้ง ยิ่งระยะห่างเพิ่มมากขึ้น เราก็ยิ่งเหมือนคนแปลกหน้าเข้าไปทุกที แต่กระนั้น ในลึกๆ ของหัวใจ ฉันกลับเฝ้ารอคอยวันนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ ลอบนับถอยหลังในใจว่าเมื่อไหร่จะได้พบหน้าเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มที่เคยดูแลและซัพพอร์ตฉันเป็นอย่างดีเสมอมา

วันนี้เขาจะกลับมารับฉัน... แค่คิดว่าจะได้เจอกัน ความรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเล็กๆ ก็พองโตขึ้นมาเต็มอก

บรืนนน...

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตอันคุ้นเคยดังกระหึ่มเข้ามาจอดที่หน้าประตูบ้าน เป็นสัญญาณบอกว่าเขากลับมาถึงแล้ว วินาทีนั้นหัวใจฉันกระตุกวูบ มือไม้เริ่มเย็นเฉียบด้วยความประหม่าและหัวใจที่เต็มไปด้วยคาดหวังว่าเขาก็ดีใจเหมือนกันที่ได้ฉันไปอยู่ด้วย

ตอนนี้พี่ไจโรกำลังเรียนมหาลัยปีสาม อายุ 21 ปีย่าง 22 ปี ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า และด้วยความตั้งใจบางอย่างของฉัน ฉันจึงพยายามอ่านหนังสืออย่างหนักจนสอบเข้าเรียนในคณะและสาขาเดียวกันกับเขาได้สำเร็จ ทำให้การย้ายเข้าไปอาศัยร่วมกันในคอนโดตามความต้องการของผู้ใหญ่กลายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันกุมมือเข้าหากันแน่น ร่างกายเกร็งเล็กน้อย ด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

เพียงไม่นานร่างสูงโปร่งก็เดินเข้ามาในห้อง

เขามีใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน วันนี้โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ซึ่งใบหน้าหล่อ ๆ นั่นชวนให้คิดว่าเขาคงเป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ ในมหาวิทยาลัยมากแค่ไหน

ขวับ!

และวินาทีแรกที่สายตาเราประสานกัน ฉันเผยรอยยิ้มหวานออกมาด้วยความดีใจทันที

ทว่า...

“เตรียมของเสร็จหรือยัง”

น้ำเสียงเรียบเฉย และสายตาเย็นชาทอดมองมาที่ฉันนิ่ง ซึ่งมันแฝงไปด้วยความห่างเหินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อีกอย่างคำพูดเพียงไม่กี่คำพร้อมบรรยากาศเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เหมือนกับมีน้ำเย็นจัดราดลงบนความรู้สึกดีใจของฉันจนชาไปทั้งหน้า...ทำเอารอยยิ้มบนริมฝีปากของฉันค่อย ๆ หุบลงช้า ๆ ความตื่นเต้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดจนหัวใจเริ่มรู้สึกหน่วงขึ้นมา

ทำไมกัน... ทำไมน้ำเสียงของเขาถึงดูเย็นชาและห่างเหินขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นตลอดเวลาที่เราไม่ได้เจอกัน อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่ไจโร”

แต่ฉันก็พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ พลางช้อนสายตาขึ้นมองเขา แล้วซ่อนความสงสัยเอาไว้ใต้ท่าทีว่าง่าย

“อืม”

เขาตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงสั่งให้แม่บ้านยกกระเป๋าเดินทางของฉันไปไว้ที่รถ โดยไม่แม้แต่จะยิ้มตอบหรือแสดงความยินดีที่ได้พบกัน

“ไจโร ดูแลน้องดีๆ นะลูก อย่าพากันเสียคนล่ะ”

คุณหญิงฉัตรสุดาเอ่ยกำชับ พร้อมกับยื่นมือมาลูบหัวฉันด้วยความอบอุ่น

“ครับ”

เขารับคำ แล้วหรี่ตานิ่งมองมาที่ฉัน สายตาคู่นั้นเย็นชาและยากจะคาดเดา ราวกับกำลังสำรวจเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันนานด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

“ไปขึ้นรถได้แล้วลูกพลับ พี่ต้องไปมหาลัยต่อ มีเตรียมงานรับน้อง”

“ค่ะพี่”

ฉันเอ่ยรับสั้นๆ รู้สึกเหมือนหัวใจห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นแม่ แล้วยกมือไหว้ด้วยความเคารพรัก

“แม่คะ ลูกพลับไปก่อนนะคะ ไว้จะมาเยี่ยมค่ะ”

“โอเคจ้ะ ขับรถดีๆ นะลูก ถึงคอนโดแล้วทักหาแม่หน่อยนะ ขาดเหลืออะไรก็ให้ไจโรพาไปซื้อ”

“ค่ะ คุณแม่”

พี่ไจโรหนูดีใจที่พี่มารับหนูวันนี้ แต่ทำไมพี่ถึงเปลี่ยนไปล่ะ