บทที่ 9 - ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว

ซูเปอร์สีดำคันหรูขับเคลื่อนมาได้ไม่กี่นาที ก็ชะลอความเร็วลง ก่อนเลี้ยวเข้าสู่อาณาบริเวณของวิลล่าสไตล์โมร็อกโก

เมื่อรถจอดนิ่งสนิท สารถีหนุ่มก็รีบก้าวลงจากรถ เฌอริตาเห็นดังนั้นจึงหันไปเปิดประตูเพื่อจะก้าวตามลงไป ทว่าเมื่อคามินเดินมาถึงที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร เขาก็ไม่รีรอที่จะโน้มกายลงไปช้อนร่างบางขึ้นมาสู่อ้อมแขนแกร่ง

“พี่คินคะ เฌอร์เดินเองได้”

“เฌอร์ ถ้ายังจะดื้อเดินไปเองแล้วเกิดอะไรขึ้นอีก คราวนี้พี่พาส่งโรงพยาบาลเลยนะ” คามินขู่เสียงเข้มทำเอาเฌอริตาหน้าเจื่อน รีบเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ทำให้เธอได้เห็นสิ่งปลูกสร้างหรูหราสไตล์โมร็อกโกอย่างเต็มสองตา “ที่นี่ที่ไหนคะ พี่คินพาเฌอร์มาที่นี่ทำไม”

“บ้านพักตากอากาศของคนรู้จักน่ะ วันนี้เราคงต้องค้างที่นี่”

“ค้าง?”

“อืม พักที่นี่สักคืนนะ เราดื่มกันไปตั้งเยอะ ตอนนี้พี่เริ่มรู้สึกมึนแล้ว แล้วไหนเฌอร์ยังบาดเจ็บอีก”

“เอ่อ...” เพียงแค่คิดว่าต้องมาค้างอ้างแรมกับคามินสองต่อสอง ใจดวงน้อยก็พลันเต้นระส่ำ เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนดวงหน้าสวยเห่อร้อน

“นี่เฌอร์ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนี้”

“ปะ...เปล่าค่ะ เฌอร์คงดื่มเยอะเกินไปก็เลยหน้าแดง”

“งั้นรีบเข้าบ้านไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“ค่ะ”

สิ้นเสียงหวาน คนตัวโตก็รีบสาวเท้าเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

ภายในบ้านพักตากอากาศแห่งนี้มีห้องโถงกว้างที่ถูกออกแบบเป็นโซนห้องนั่งเล่น โซนครัว ไว้ในห้องเดียวกัน โดยมีโต๊ะรับประทานอาหารขนาดแปดที่นั่งกั้นกลาง

คามินวางร่างบางลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนที่เขาจะกลับออกไปข้างนอกอีกครั้ง เพียงไม่นานชายหนุ่มก็กลับเข้ามาพร้อมถุงหิ้วพลาสติกหลายใบในมือ

“พี่ซื้อเสื้อผ้ามาให้ เฌอร์เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเลย” เขาว่าพลางยื่นถุงใบหนึ่งส่งให้เธอ “ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ห้องซ้ายมือ ส่วนขวามือเป็นห้องนอน คืนนี้เฌอร์นอนในห้องนั้น เดี๋ยวพี่จะนอนที่โซฟาเอง”

คามินผินหน้าไปทางบานประตูสองบานที่อยู่ใกล้กัน

“ขอบคุณค่ะ” เฌอริตากล่าวขอบคุณพร้อมยื่นมือไปรับถุงพลาสติกใบนั้นมาถือไว้อย่างว่าง่าย

หญิงสาวเดินตรงไปยังประตูที่อยู่ซ้ายมือ ก่อนเปิดเข้าไป และดึงประตูปิดกดล็อกกลอน

“เฮ้อ...” เธอถอนหายใจออกมายาวเหยียดเมื่อได้อยู่ตามลำพัง

นัยน์ตาคู่งามจ้องมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่ เมื่อเห็นภาพสะท้อนของตัวเองก็ต้องตกใจ มือเล็กสองข้างยกขึ้นกุมปรางแก้มแดงระเรื่อ ก่อนลดมือข้างหนึ่งลงมาวางบนอกด้านซ้ายที่ก้อนเนื้อข้างในกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง

“นี่มัน...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ”

เมื่อพยายามคิดหาเหตุผลถึงความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบ ก็ยิ่งมีภาพชายหนุ่มที่อยู่หลังประตูบานนั้นโผล่เข้ามารบกวนจิตใจ

“ถ้าแกได้พบใครคนนั้น แกจะรู้เอง เชื่อฉัน”

จู่ ๆ คำพูดของมฑิราเพื่อนรักก็ดังขึ้นมาในห้วงความคิด

“ไม่ใช่หรอกน่า” เฌอริตาส่ายหน้าระรัว ขับไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป

ดวงตาคู่งามจ้องมองถุงพลาสติกในมือเล็กครู่หนึ่งก็ยิ้มกว้างออกมา

หญิงสาวเทของในถุงลงบนเคาน์เตอร์หน้ากระจก สิ่งที่ปรากฏทำเอาดวงตาคู่หวานเบิกโพลงด้วยความตกใจ เพราะนอกจากชุดเดรสตัวยาวเนื้อผ้าบางเบา ยังมีบราเซียร์ลูกไม้สีดำและแพนตี้ตัวจิ๋วสีเดียวกัน

“อี๋...ซื้อมาด้วยเหรอ คนบ้า” เสียงหวานบริภาษออกมาพร้อมยกมือบางขึ้นปิดปาก

ก๊อก~ก๊อก~ก๊อก~

“เฌอร์ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ เปล่า”

“แน่ใจนะ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”

“ไม่มีค่ะ” เฌอริตารีบปฏิเสธทันควันพร้อมหันไปทำหน้ายู่ใส่ประตู

เธอรอฟังว่าคามินจะพูดอะไรต่ออีกหรือไม่ เมื่อเงี่ยหูฟังจนได้ยินว่าชายหนุ่มเดินออกไปแล้ว หญิงสาวก็รีบอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคลจนร่างกายสะอาดหมดจด และรีบแต่งเนื้อแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำ

เมื่อเธอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นก็พบเพียงความว่างเปล่า พอมองเลยไปยังประตูทางออกสู่เทอร์เรซข้างบ้านก็เห็นชายหนุ่มกำลังเอนกายอยู่บนโซฟาเบด ในมือข้างหนึ่งมีแก้วไวน์แดง

เฌอริตาเดินไปหยุดยืนตรงประตู จับจ้องเสี้ยวหน้าหล่อเหลา เมื่อคนถูกแอบมองรู้ตัวก็หันหน้ามาทันที

“อ้าว อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ”

“ค่ะ”

คามินหยัดกายลุกขึ้น พร้อมถือแก้วไวน์เดินกลับเข้ามาภายในบ้าน

“มานั่งที่โซฟาก่อน เดี๋ยวพี่ทำแผลให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เฌอร์ทำเองได้ พี่คินไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

คามินวางแก้วลงบนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟา ก่อนหันมาส่งสายตาดุใส่คนตัวเล็ก

“ดื้ออีกแล้วนะ”

“แต่ว่า...”

เฌอริตายืนนิ่งไม่ไหวติง คามินจึงสาวเท้าก้าวตรงมาที่เธอ ชายหนุ่มย่อตัวลงไปช้อนร่างบางลอยหวือขึ้นจากพื้น ก่อนวางเธอลงบนโซฟาตัวยาว

คนตัวโตทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นพรมหนานุ่ม และยกเท้าเล็กข้างที่บาดเจ็บขึ้นมาวางลงบนตักกว้าง เมื่อใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมาเห็นสีหน้าลำบากใจของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็โคลงศีรษะเบาพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ให้พี่ทำให้นี่แหละดีแล้ว เฌอร์ทำเองคงไม่ถนัด เดี๋ยวเกิดแผลไม่สะอาดติดเชื้อขึ้นมามันจะยุ่งเอานะ”

“เอ่อ...แต่ว่า”

“ถ้าติดเชื้อลุกลามนี่ถึงขั้นตัดขาเลยนะครับคุณผู้หญิง” คามินแกล้งขู่ ทว่านั่นก็ทำเอาหญิงสาวหน้าถอดสี

“งั้นรีบล้างเถอะค่ะ” เธอว่าพลางนั่งตัวตรง และยอมยื่นขาออกไปให้ชายหนุ่มปฐมพยาบาลให้แต่โดยดี

บุรุษพยาบาลจำเป็นก้มหน้าลงไปลอบยิ้มด้วยความชอบใจ ก่อนลงมือล้างแผลให้เฌอริตาด้วยความคล่องแคล่ว

เพียงฝ่ามือสากที่สัมผัสลงบนข้อเท้าเล็ก ก็ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนอย่างยากจะควบคุม เฌอริตานึกแปลกใจตัวเอง เธอไม่เคยยอมให้เพศตรงข้ามหน้าไหนแตะต้องเธอได้ง่าย ๆ ทว่ากับคามินนั้นต่างออกไป

หากจะคิดว่าว่าเขาคือพี่ชายที่เธอเคยสนิทชิดเชื้อด้วย ทว่าในอดีตเธอไม่เคยมีความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับคามินแม้แต่น้อย

หญิงสาวมองการกระทำของชายหนุ่มที่ทำแผลให้เธอได้อย่างคล่องแคล่วราวกับมืออาชีพก็เกิดคำถามขึ้นในใจ และคิดว่าเขาคงดูแลใครต่อใครแบบนี้จนเคยชิน ซึ่งก็คงไม่แปลกที่ผู้ชายหล่อเหลา นิสัยดีคนนี้จะมีผู้หญิงมากมายหมายปอง

เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็พลันสั่นไหว ฉายออกมาทางใบหน้าที่เศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

“เป็นอะไรอีกครับทำไมทำหน้าแบบนั้น พี่ทำเฌอร์เจ็บเหรอ” คามินเงยหน้าขึ้นมาเห็นจึงเอ่ยปากถาม

“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าพี่คินดูคล่องจัง น่าจะทำบ่อย”

“ใช่ครับ พี่ต้องดูแลสาวน้อยคนหนึ่งมาหลายปีเลย”

“...” เฌอริตาได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะกล่าวอย่างไรจึงได้แต่ก้มหน้ามองมือที่กุมไว้บนตัก

“น้องสาวน่ะครับ พี่กับน้องอายุห่างกันหลายปี พ่อแม่ท่านก็มาเสียไปตั้งแต่ยัยครีมยังเด็ก พี่ก็เลยต้องเป็นทั้งพี่ชายและพ่อแม่ให้กับน้องสาว”

“อ๋อ...แบบนี้นี่เอง” เฌอริตากล่าวพร้อมพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้ด้วยความดีใจ

“แล้วเฌอร์คิดว่าแบบไหน อย่าบอกนะว่าเฌอร์คิดว่าพี่ทำแบบนี้ให้กับสาว ๆ คนอื่น” คามินทำหน้านิ่วพร้อมจ้องมองเฌอริตาเพื่อรอฟังคำตอบ

“เอ่อ...กะ...ก็” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

“พี่น่ะ...” คามินหยุดพูดพลางจ้องมองคนตัวเล็ก รอให้เธอหันมาสบตาก่อนจะกล่าวต่อ “ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร”

น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมา ทว่าในดวงตาดำขลับคู่นั้นกลับมีประกายบางอย่าง ทำเอากายสาววูบวาบสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับจะจับไข้

เมื่อเธอเหลือบไปเห็นว่าคามินทำแผลเสร็จเรียบร้อย เธอจึงรีบชักเท้าออกมา และผุดลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณมากนะคะพี่คิน เฌอร์ขอตัวไปนอนดีกว่า พี่คินจะได้พักผ่อน”

เฌอริตารีบวิ่งไปยังห้องนอน โดยลืมความเจ็บปวดของแผลที่ฝ่าเท้าไปในบัดดล

ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง คามินก็พ่นลมหายใจออกมาทางปากยาวเหยียด พลางก้มลงมองเป้ากางเกงที่กำลังนูนเด่นขึ้นมา

ชายหนุ่มได้แต่พร่ำด่าตัวเองในใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยรู้สึกรู้สากับผู้หญิงคนไหน ทว่านับตั้งแต่ได้พบเฌอริตา ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจหาต้นสายปลายเหตุได้

ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกัน นอกจากความรู้สึกปั่นป่วนภายในใจแล้ว หญิงสาวยังปลุกสิ่งที่หลับใหลภายในกายชายให้ตื่นขึ้น

นัยน์ตาคู่คมจ้องมองบานประตูห้องนอนนิ่งงัน ได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ออกมาในยามค่ำคืน