Todos os capítulos de หวามรักกรุ่นหัวใจ: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ยัยเฌอร์” เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมใบหน้าระรื่นโผล่พ้นกรอบประตูยื่นเข้ามาภายในห้อง ทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังง่วนอยู่กับการพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ต้องหันกลับไปมองยังต้นเสียง “เก็บเสื้อผ้าจะไปไหน”“ไปทำงานที่เวียดนามไง ฉันบอกแกไปหลายครั้งแล้วนะมัท”เฌอริตากล่าวตอบมฑิราผู้เป็นเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าอิดโรย เนื่องจากตลอดทั้งสัปดาห์เธอต้องทำงานอย่างหนักในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัทโฆษณาชื่อดัง“เออ แกบอกฉันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ลืมไปสนิทเลย มาฉันช่วย” มฑิราว่าพลางนั่งลงคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียงพับใส่กระเป๋า“ฉันฝากแม่ด้วยนะมัท ถ้ามีอะไรฉุกเฉินแกรีบโทรหาฉันเลยนะ”เฌอริตาฝากฝังให้เพื่อนรักช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลคุณนงเยาว์ผู้เป็นมารดา ถึงแม้ว่าท่านจะร่างกายแข็งแรงดี แต่หญิงสาวก็อดห่วงไม่ได้ เนื่องจากท่านจะต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อเตรียมทำอาหารสำหรับไปขายในตลาดตอนเย็นและด้วยอายุอานามที่มากขึ้นก็ทำให้มีอาการเวียนหัวหน้ามืดเป็นบางครั้ง เนื่องจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ อีกทั้งบ้านเช่าหลังนี้ที่เธออาศัยอยู่ตั้งแต่จำความได้ ก็อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา เฌอริตาจึงอดห่วงไม่ได้ กัง

ณ คลับสุดหรูในโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางนครโฮจิมินห์ชายชาวเอเชียสองคน หน้าตาหล่อเหลาท่าทางภูมิฐานกำลังนั่งละเลียดเครื่องดื่มสีอำพันพร้อมพูดคุยกันด้วยสีหน้าผ่อนคลายคนหนึ่งเพลิดเพลินไปกับการส่งสายตาให้กับกลุ่มสาวสวยที่นั่งโต๊ะติดกัน ส่วนอีกคนนั้นมัวแต่ก้มหน้าก้มตาจับจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือ“ไอ้คิน น้องโต๊ะนั้นเขาเหล่มึงตาจะหลุดอยู่แล้ว” คามินช้อนสายขึ้นมองเพื่อนรัก ก่อนเลื่อนสายตาไปมองยังสาวสวยกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย พวกเธอพยายามทอดสะพานให้เขาอย่างเปิดเผย ทว่าคามินกลับทำหน้าตึงใส่ ก่อนดึงสายตากลับมาดังเดิม“เรื่องของเขา ไม่ใช่ธุระของกู”“อ้าว ไอ้นี่ กะว่าจะชวนไปเลี้ยงเหล้าสาว ๆ ซะหน่อย” คามินได้ฟังก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนยกแก้วเครื่องดื่มสาดลงคอจนหมด“ไอ้เกริก แล้วทำไมมึงต้องชวนกูไปด้วยทุกครั้ง ไม่เข็ดหรือไงที่กูทำวงแตกคราวที่แล้ว”เกริกพลได้ฟังดังนั้นก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนที่ชวนคามินไปจีบสาวด้วยกัน ทว่าความขวานผ่าซากและปากหมาของเพื่อนรักทำเอาสาว ๆ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ วงแตกแยกย้ายกันไปคนละทาง“เออ กูไปคนเดียวก็ได้”ว่าจบเกริกพลก็คว้าแก้วเหล้าเดินไปนั่งร่วมวงกับสา

บนลานจอดรถหน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาว ผู้คนที่เดินสัญจรผ่านไปมาต่างหันมามองรถซูเปอร์คาร์เปิดประทุนสีดำที่มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ทว่าท่อนบนเปลือยเปล่ากำลังนั่งมองหญิงสาวที่นั่งข้างกันนอนหลับใหลไม่ได้สติคามินทนสายตาของชาวบ้านไม่ไหว และกลัวว่าใครต่อใครจะเข้าใจผิด เขาจึงรีบเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดหลังคา จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดต่อสายหาใครบางคน“เฮ้ย มึงเอาเสื้อกับรองเท้าลงมาให้กูหน่อย กูอยู่ในรถหน้าโรงแรม” กล่าวจบคามินก็กดตัดสายโดยไม่สนใจคนปลายสายที่ร้องโวยวายทันทีที่สิ้นเสียงทุ้ม ร่างเล็กข้างกายก็เกิดการเคลื่อนไหว“อือ เสียงดังอ่ะ ใครมาคะแม่”คามินเอียงคอมองเฌอริตาที่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นทีละน้อย ขนตางอนยาวกระพือถี่ เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เผยอขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่สวยสุกสกาวเขาเพิ่งได้มองหน้าเธอชัดถนัดตาครบองค์ประกอบ และวินาทีนั้นเองเขาเพิ่งรู้ว่าเธอนั้นงดงามมากเพียงใด และเมื่อยิ่งได้มองเขาก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก ราวกับเคยเจอกันมาก่อนนัยน์ตาคู่หวานจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความฉงน ทว่าเมื่อไล่สายตาลงมาพบกายกำยำท่อนบนล่อนจ้อน ดวงตาของเธอก็พลันเบิกโพลงร่างเล็กผุด

รถซูเปอร์คาร์สีดำเปิดประทุนคันหรูขับเคลื่อนออกจากโรงงานด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่ถนนสายหลัก พลขับสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมสีดำขลับหันหน้ามาทางตุ๊กตาหน้ารถคนสวยที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการรวบเรือนผมยาวสีน้ำตาลเข้มอย่างทุลักทุเลริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุม จากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีหลังคาด้านบนก็เลื่อนขึ้นมาปิดสนิททำให้ไม่มีลมเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่นิดเดียว“ขอบคุณค่ะ” เฌอริตากล่าวขอบคุณก่อนที่จะลอบถอนหายใจออกมา และยกมือขึ้นสางผมที่พันกันยุ่งเหยิงให้คลายออกจากกัน“ไม่เจอกันตั้งนาน โตขึ้นเยอะจนจำไม่ได้เลยนะ” จู่ ๆ คามินก็เอ่ยขึ้น ซึ่งก็ไม่แปลกที่เขาจะจำเธอไม่ได้ เพราะเมื่อสิบปีก่อนเธอเป็นเพียงเด็กมัธยมต้นที่มีสิวอักเสบขึ้นเต็มหน้า ไว้ผมสั้นเต่อเสมอติ่งหูตามระเบียบของโรงเรียนรัฐบาล ต่างจากตอนนี้ลิบลับ“ค่ะ คุณก็เปลี่ยนไปมากเหมือนนะ”“ว่าจะถามตั้งแต่ที่โรงงานแล้ว ทำไมถึงเรียกไอ้เกริกว่าพี่เหมือนเดิม แต่เรียกผมว่าคุณ ทั้งที่เมื่อก่อนเราออกจะสนิทกัน”“คือ...เฌอร์...” หญิงสาวอึกอักไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร“หรือว่าสองมาตรฐาน” คามินหันมาย้อนถามพร้อมหน้าตายียวน“ไม่ใช่นะคะ” เฌอริ

ซูเปอร์สีดำคันหรูขับเคลื่อนมาได้ไม่กี่นาที ก็ชะลอความเร็วลง ก่อนเลี้ยวเข้าสู่อาณาบริเวณของวิลล่าสไตล์โมร็อกโกเมื่อรถจอดนิ่งสนิท สารถีหนุ่มก็รีบก้าวลงจากรถ เฌอริตาเห็นดังนั้นจึงหันไปเปิดประตูเพื่อจะก้าวตามลงไป ทว่าเมื่อคามินเดินมาถึงที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร เขาก็ไม่รีรอที่จะโน้มกายลงไปช้อนร่างบางขึ้นมาสู่อ้อมแขนแกร่ง“พี่คินคะ เฌอร์เดินเองได้”“เฌอร์ ถ้ายังจะดื้อเดินไปเองแล้วเกิดอะไรขึ้นอีก คราวนี้พี่พาส่งโรงพยาบาลเลยนะ” คามินขู่เสียงเข้มทำเอาเฌอริตาหน้าเจื่อน รีบเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ทำให้เธอได้เห็นสิ่งปลูกสร้างหรูหราสไตล์โมร็อกโกอย่างเต็มสองตา “ที่นี่ที่ไหนคะ พี่คินพาเฌอร์มาที่นี่ทำไม”“บ้านพักตากอากาศของคนรู้จักน่ะ วันนี้เราคงต้องค้างที่นี่”“ค้าง?”“อืม พักที่นี่สักคืนนะ เราดื่มกันไปตั้งเยอะ ตอนนี้พี่เริ่มรู้สึกมึนแล้ว แล้วไหนเฌอร์ยังบาดเจ็บอีก”“เอ่อ...” เพียงแค่คิดว่าต้องมาค้างอ้างแรมกับคามินสองต่อสอง ใจดวงน้อยก็พลันเต้นระส่ำ เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนดวงหน้าสวยเห่อร้อน“นี่เฌอร์ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนี้”“ปะ...เปล่าค่ะ เฌอร์คงดื่มเยอะเกินไปก็เลยหน้