บทที่ 8 - พลเมืองดี

เฌอริตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่ารถซูเปอร์คาร์จอดนิ่งสนิทอยู่ริมทางเท้า เมื่อมองเลยไปก็เห็นทะเลกว้างไกลสุดลูกหูตาท่ามกลางแสงแดดจ้าในยามบ่าย

ร่างบางลุกพรวดขึ้นมาด้วยความมึนงงและสับสน ก่อนหันมาทางพลขับข้างกายที่กำลังนั่งเล่นสมาร์ตโฟน

“พี่คิน ที่นี่ที่ไหนคะ”

“หวุงเต่าครับ”

“คะ?” เฌอริตาอุทานออกมาพร้อมเลิกคิ้วสูง ก่อนควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นมากดค้นหาโลเคชั่นจากกูเกิ้ล จึงได้รู้ว่าคามินพาเธอออกมาจากโฮจิมินห์ร่วมร้อยกิโลเมตร “เรามาทำอะไรกันคะ”

“ก็เฌอร์บอกว่าจะเลี้ยงข้าวเพื่อขอโทษพี่ไง”

“ใช่ค่ะ...แต่ว่า...ทำไมต้องมาไกลขนาดนี้”

“พี่อยากทานอาหารทะเลที่ทะเล” กล่าวจบชายหนุ่มก็หยิบแว่นกันแดดแบรนด์หรูขึ้นสวม ก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถ ทำให้เฌอริตาต้องรีบตามลงไป

หญิงสาวลงมายืนบนทางเท้า มองไปโดยรอบท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมา

ทุกครั้งที่มาทำงานที่ประเทศเวียดนาม เธอไม่เคยออกนอกโฮจิมินห์เลยแม้แต่ครั้งเดียว

จู่ ๆ มือหนาก็เข้ามาคว้ามือบางเอาไว้พร้อมลดแว่นลงมาส่งสายตาดุ

“เดินระวังสิเฌอร์ คนเยอะเดี๋ยวก็โดนชนหรอก”

สิ้นเสียงทุ้ม ชายหนุ่มก็จูงมือเธอเดินไปบนทางเท้า เพียงไม่นานก็เลี้ยวเข้าไปในภัตตาคารอาหารทะเล

เมื่อพนักงานต้อนรับพาทั้งคู่มานั่งที่โต๊ะอาหาร เฌอริตาก็หันไปมองบรรยากาศภายในร้านที่ถูกตกแต่งเอาไว้สวยงาม

ทว่า...ไม่ได้อยู่ติดทะเล ซึ่งแน่นอนว่าไม่สามารถมองเห็นวิวทะเล แม้แต่เสียงคลื่นสักนิดก็ไม่ได้ยิน

หญิงสาวหันกลับมามองคามินด้วยความข้องใจ

“พี่คินคะ ไหนบอกว่าอยากทานที่ทะเล”

“นี่มันก็ใกล้ทะเล พี่ไม่ได้บอกว่าอยากทานแล้วมองทะเลไปด้วยซะหน่อย”

“ค่ะ” เฌอริตากัดฟันมันเขี้ยวความยียวนกวนประสาทของคนตรงหน้า

จากนั้นคามินก็หันไปสั่งอาหารกับบริกรหนุ่ม ส่วนคนตัวเล็กก็แอบบ่นในใจที่ไม่ได้ไปนั่งรับลมทะเลชมบรรยากาศริมหาด และอาการของเธอก็แสดงออกทางสีหน้าทำให้ชายหนุ่มแอบลอบยิ้มด้วยความขบขันระคนเอ็นดู

จนกระทั่งบริกรทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ คามินก็รีบจัดการตักอาหารลงบนจานตรงหน้าของหญิงสาว

เธอจ้องมองอาหารในจาน ก่อนตัดสินใจคว้าส้อมขึ้นมาจิ้มเข้าปากด้วยความหิว คำแรกที่ลิ้นเล็กได้สัมผัสอาหารแสนอร่อย เฌอริตาก็แทบจะลืมสิ้นทุกสิ่ง เธอเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย และเผลอทำหน้าฟินออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เป็นไงครับ พอทานได้มั้ย” คามินแสร้งถามพร้อมยิ้มยั่ว ทำเอาเฌอริตาต้องก้มหน้าตอบด้วยความเขินอาย

“อร่อยค่ะ”

“อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย”

“อร่อยค่ะ”

“แค่อร่อยเองเหรอ” คามินยื่นหน้าเข้ามาถามพร้อมทำหน้ายียวน

“อร่อยมากเลยค่ะ ไม่เคยกินอาหารทะเลอร่อยแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ พอใจยังคะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอเคครับ เชิญทานตามสบายนะพี่ไม่แกล้งแล้ว”

คามินว่าจบก็ตักอาหารแต่ละอย่างมาวางลงบนจานของเฌอริตา ก่อนที่เขาจะตักให้ตัวเอง และเริ่มทานไปพร้อมกัน

เมื่ออาหารมื้อเช้าควบเที่ยงสิ้นสุดลงในเวลาบ่ายแก่ คามินกลับเป็นฝ่ายจ่ายค่าอาหารทั้งหมด

และเมื่อทั้งคู่ออกมาจากร้าน เฌอริตาจึงรีบควานหาสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเปิดแอปพลิเคชันธนาคาร

“พี่คินคะ เฌอร์จะโอนค่าอาหารคืนให้ ขอเลขบัญชีด้วยค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก พี่เลี้ยง”

“อ้าว แต่เฌอร์ต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงพี่คิน เฌอร์ไม่ได้จะให้พี่คินมาเลี้ยงเฌอร์นะคะ” เฌอริตาเดินเร็วเข้ามาขวางหน้าชายหนุ่มพร้อมทำหน้าตากระเง้ากระงอด

“งั้นเฌอร์เลี้ยงเบียร์พี่ละกัน” คามินว่าพลางผินหน้าไปทางร้านค้าท้องถิ่นที่อยู่ริมชายหาด จากนั้นมือหนาก็คว้าข้อมือบางพาเธอเดินข้ามถนนไปด้วยกัน

สุดท้ายทั้งคู่ก็เข้ามาในร้านเล็ก ๆ ริมชายหาด นั่งจิบเบียร์พูดคุยกันด้วยความคุ้นเคยกันมากขึ้น

ความรู้สึกผ่อนคลาย บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนภายในร่างกาย ทำให้หญิงสาวเริ่มพูดเจื้อยแจ้ว โดยมีเรื่องราวในอดีตเป็นจุดเริ่มต้นให้ทั้งคู่ได้นำมาต่อยอดสนทนากันอย่างต่อเนื่อง

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ทั้งคู่ก็เช็กบิลออกจากร้าน พร้อมซื้อเบียร์กระป๋องติดมือมานั่งดื่มรับลมบนชายหาด

“อากาศดีจัง...ลมเย็น...เฮ้อ...” เสียงหวานยานครางกล่าวออกมาพร้อมเงยหน้าขึ้นหลับตาพริ้มให้สายลมปะทะใบหน้า

คามินหันมองเสี้ยวหน้างดงามอันแดงเรื่อด้วยฤทธิ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เธอหมั่นเติมเข้าไปในร่างกาย ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากบางสีชมพู

ความรู้สึกแห้งผากพลันเกิดขึ้นในลำคอ จึงทำให้ชายหนุ่มต้องรีบละสายออกจากสิ่งยั่วเย้า และยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มดับความกระหายด้วยความรีบร้อน

“แค่ก แค่ก แค่ก”

“พี่คิน!” เฌอริตาเรียกชายหนุ่มด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเขาสำลักจนหน้าดำหน้าแดง มือเล็กยกขึ้นวางบนแผ่นหลังกว้างพลางลูบเบา ๆ เพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น “เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นไหม”

น้ำเสียงอ่อนหวานเจือความห่วงใยทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ใบหน้าตาของเขาและเธอห่างกันเพียงแค่คืบ กลิ่นกายหอมกรุ่นจากกายสาวลอยมาแตะจมูกโด่ง พร้อมสัมผัสที่วางอยู่บนแผ่นหลังแข็งแกร่ง หลอมรวมกันจนเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นภายในก้อนเนื้อที่อกด้านซ้าย

เขาค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปหาดวงหน้าสวย จนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบสัมผัสกัน

ทว่า...

เกิดเสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากในท้องทะเล ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองออกไปยังผืนน้ำด้านหน้า คามินก็เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังตะเกียกตะกายพร้อมร้องขอความช่วยเหลือ

ร่างสูงพุ่งออกไปตามสัญชาตญาณ กระโดดลงไปยังน้ำทะเล ว่ายตรงไปหาเด็กสาวคนนั้นที่กำลังลอยห่างออกไป

ชายหนุ่มทุ่มพละกำลังทั้งหมดที่มี แหวกว่ายไปอย่างไม่คิดชีวิต จนในที่สุดเขาก็คว้าตัวเด็กน้อยไว้ได้

เฌอริตาที่ยืนรออยู่บนผืนทรายด้วยความตื่นตระหนกระคนเป็นห่วง เมื่อเห็นคามินว่ายกลับมาพร้อมเด็กสาว เธอจึงรีบเดินลุยน้ำลงไปช่วยเขาอีกแรง

พลเมืองดีหลายคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างเข้ามาช่วยเด็กสาวผู้น่าสงสาร และช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อนนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล

ด้านคามินและเฌอริตาก็มานอนหมดแรงอยู่บนชายหาด หญิงสาวหันหน้ามองชายหนุ่มพลเมืองดีที่กำลังนอนหอบเหนื่อยหายใจแรงอยู่ข้างกัน

“ไหวไหมคะพี่คิน”

“ไหวครับ ไปกันเถอะ หาเสื้อผ้าเปลี่ยนกันก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”

กล่าวจบชายหนุ่มก็หยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

เฌอริตายิ้มรับ คว้าฝ่ามือหนานั้นไว้ และออกแรงลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง

“โอ๊ย!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนก้มลงมองเท้าข้างซ้ายที่เหยียบอยู่บนผืนทราย เท้าเล็กข้างนั้นมีของเหลวสีแดงไหลออกมาจากฝ่าเท้า

ร่างบางเสียการทรงตัวเซเข้าไปปะทะอกกว้าง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึง เธอจึงรีบเอ่ยปากเพราะไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้เขามากไปกว่านี้

“เฌอร์ไม่เป็นไรค่ะ น่าจะโดนเปลือกหอยบาดนิดหน่อย”

“ไม่น่าจะนิดนะครับ เลือดไหลขนาดนี้” สิ้นเสียงทุ้ม ร่างเล็กก็ลอยละลิ่วขึ้นจากพื้น

“อุ๊ย พี่คิน เฌอร์ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ วางเฌอร์ลงเถอะ”

ใบหน้าหล่อเหลาหันมาส่งสายตาดุ เฌอริตาจึงหยุดพูดในบัดดล พร้อมก้มหน้ายอมจำนนให้ชายหนุ่มพาเธอไปยังรถซูเปอร์คาร์

จากนั้นคามินก็ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังครู่ใหญ่ ก่อนกลับมาพร้อมถุงหิ้วพะรุงพะรัง

ชายหนุ่มโยนถุงทั้งหมดไปยังที่นั่งด้านหลัง ก่อนนั่งประจำที่พลขับ และสตาร์ตเครื่องยนต์มุ่งหน้าไปยังถนนทอดยาว โดยมีตุ๊กตาหน้ารถคนสวยนั่งเงียบไปตลอดทาง