Masuk“เหมือนทั้งสองคนค่ะ”“พี่อยากได้ลูกสาวคงน่ารักมากเพราะแม่สวย พี่จะถักเปียให้ลูกไปโรงเรียนทุกเช้า” ปรมัตถ์จัดความเรียบร้อยของหมอนเพื่อให้ภรรยาล้มตัวลงนอนได้ถนัด โดยมีสามีหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นุนีติ์ยิ้มหัวเราะคิกคัก“ยิ้มหัวเราะหมายความว่ายังไง ทำไมพี่จะถักเปียให้ลูกสาวไม่ได้ เรื่องแค่นี้เองทำไม
สองปีต่อมา...“พี่พีร์ พี่พีร์ครับ อยู่ไหนลูก” เสียงหวานของคุณแม่ถามหาลูกชายตัวน้อย ตอนนี้นั่งเล่นอยู่บนกองทรายอย่างสนุกสนานกับพี่เลี้ยง“คุณแม่พิพีร์อยู่นี่คับ” เด็กชายพีร์ตัวอวบอ้วนเพราะกินเก่งนั่งตักทรายใส่รถแบคโฮ เนื้อตัวมีแต่เม็ดทรายเต็มไปหมดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ไปอาบน้ำไหมครับ เย็นมากแล้วเ
“อือ” ปรมัตถ์ร้องครางเสียงต่ำ มือเรียวสวยกลมกลึงสอดเข้าไปในชุดสูทสีกรมท่า ลูบไล้เชิ้ตขาวไปมาเล่นเอากายแกร่งขนลุกเกรียว“นุนีติ์” เสียงแหบพร่ากดต่ำคำรามเมื่อมือเรียวสวยลูบไล้ลงต่ำไปป้วนเปี้ยนแถวแก่นกลางลำตัวที่กำลังโป่งนูนดุนดันขึ้นมาจนเด่นชัด ยิ่งก้นงอนงามอวบอัดบดเบียดด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่“ทำไมคะ ท
วันต่อมา...ปรมัตถ์เดินทางมาทำงานพร้อมกับนุนีติ์ สามีหนุ่มมีอาการงอนเล็กน้อยเมื่อภรรยาสาวรบเร้าจะมาทำงานให้ได้ ทั้งที่เขาต้องการให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หรือไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ เขาเองก็ไม่มีปัญหาเพียงแต่ห่วงสวัสดิภาพของภรรยาต่างหาก ยิ่งลูกคนแรกเขากังวลสารพัดไอ้หมอทศก็ขยันเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่า
จากนั้นทั้งคู่ก็อยู่เสวนากับหลวงพ่อสักพักก่อนกราบลาเดินทางกลับ และได้ไปเยี่ยมมารดาของสามีที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิทธินันท์ธาดากุล ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงแดดยังลอดผ่านม่านบังแดดสีขาวสะอาดตา ปรมัตถ์พูดคุยสอบถามอาการของมารดากับพยาบาลที่ดูแลนุนีติ์เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ใก
ร่างเปลือยเปล่าสองร่างตระกองกอดกันกลมด้วยไฟรักที่โหมกระพือตามแรงปรารถนา ปรมัตถ์พรมจูบไปทั้งร่างภรรยาสาว ฝากรอยคิสมาร์กแทบจะทุกซอกหลืบ กายสาวดิ้นพล่านเสียวซ่านรัญจวนใจ ตอบสนองอย่างเร่าร้อน ยิ่งฮอร์โมนคนท้องพลุ่งพล่านยิ่งเพิ่มกำหนัดให้กายแกร่งเร่งเร้าขับเคลื่อนอย่างลืมตน“เบา ๆ นะคะที่รัก”“ครับคนสวย
ช่วงค่ำนุนีติ์ก็ยังไม่กลับวิเชียรบอกให้เธอกลับเจ้านายไม่ว่าอะไรหรอก แต่เธอก็ยังไม่กล้ากลับอยู่ดีเพราะอะไรไม่รู้ทำไมถึงไม่กลับบอกไม่ถูกจู่ ๆ ปรมัตถ์ก็เดินออกมาจากบ้านแต่งตัวด้วยชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก กับกางเกงทรงพอดีตัว เอ่ยสั้น ๆ กับวิเชียรไม่ปรายตามองผู้ช่วยเลขาฯ ที่นั่งตบยุงเป็นเพ
“ลมคิดถึงลูกชาย พักนี้ไม่เห็นหน้าเห็นตา จะมาดูว่าเป็นตายร้ายดียังไง และนั่นใครล่ะ” นายเปรมชัยเหลือบเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยยืนข้างวิเชียรคนขับรถ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ไม่น่าจะใช่“อ้อ คุณเพ็ญนีติ์ครับท่าน เธอเป็นผู้ช่วยเลขาของคุณมัตถ์ครับท่าน”“อ๋อ เดือนก่อนไม่ใช่คนนี้นี่”“ครับ” วิเชียรยิ้มอ่อ
เธอพยายามสะบัดหน้าหนี ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน แต่แรงโอบกอดเหมือนเชือกเส้นเล็กที่รัดจนแทบหายใจไม่ออกแทบไม่มีทางดิ้นหลุด ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ริมฝีปากหนาก็ฉกลงมาอย่างเร็ว พร้อมกับบดขยี้อย่างแรงไม่มีความปรานีเลยสักนิด เป็นจูบสั่งสอนมากกว่าอยากสัมผัสด้วยใจสิเน่หา จูบบดคลึงลงทัณฑ์อย่างสาสมที่บังอาจมาต่อกรก
“คุ้มค่าเงิน งั้นเหรอ” ปรมัตถ์หรี่ตามองยายเด็กเอ็นฯ ที่บังอาจมาสั่งสอนเขา แถมยังไม่ทำตามคำสั่ง คำพูดนั้นเหมือนจุดประกายบางอย่างให้หมาป่าหน้ายักษ์อย่างปรมัตถ์เกิดอารมณ์นึกสนุกอยากแกล้งแม่ผู้ช่วยเลขาฯปรมัตถ์เลิกคิ้วเข้มพลางกัดปากก่อนจะยิ้มเหยียด สายตาของเขากำลังโลมเลียไปตามร่างอรชรที่เคยลิ้มลองภาพกิจ