เมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!

บทนำ

"พี่มะลิคะ ติดต่อพี่ธนาได้ไหมคะ ทีมรันคิวกับช่างภาพมาสแตนด์บายที่โรงแรมตั้งแต่หกโมงเช้าแล้ว แต่จนป่านนี้ยังไม่มีใครเห็นพี่ธนาเลย โทรไปก็ปิดเครื่องค่ะ"

น้ำเสียงร้อนรนของผู้จัดการสตูดิโอดังทะลุผ่านลำโพงโทรศัพท์ ปลุก ‘มะลิลา’ ให้ตื่นจากภวังค์ในเช้าวันก่อนงานหมั้นของตัวเอง ก่อนที่หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลันคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

ตามกำหนดการ ธนาต้องเข้าไปตรวจความเรียบร้อยของโครงสร้างเวทีและซุ้มดอกไม้ที่โรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะเขาเป็นคนเสนอตัวรับผิดชอบหน้าที่นี้เองเพื่อให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อนวันสำคัญ

แต่นี่จู่ๆ เขามาหายตัวไป...มันยังไงกัน?

"เดี๋ยวพี่ลองโทรหาเขาดูเอง หนูคุมหน้างานไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าพี่จะรีบโทรบอก"

มะลิลากดตัดสายแล้วสไลด์หน้าจอเพื่อต่อสายหาว่าที่เจ้าบ่าวของเธอทันที เสียงสัญญาณรอสายที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนถูกแทนที่ด้วยระบบฝากข้อความอัตโนมัติ นั่นทำให้เธอพยายามกดโทรซ้ำอีกสามครั้ง แต่ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม จนความรู้สึกชาวาบเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของหญิงสาวด้วยสัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ

‘ธนา’ เป็นนักธุรกิจที่รักษาเวลาและให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ยิ่งกว่าสิ่งใด เขาไม่มีทางปิดเครื่องหนีหายไปในวันสำคัญที่เกี่ยวพันกับหน้าตาทางสังคมของเขาแน่...

เท่านั้น มะลิลาก็ผุดลุกจากเตียง คว้ากางเกงยีนส์และเสื้อยืดตัวเก่งมาสวมอย่างลวกๆ พลันคว้ากุญแจรถแล้วรีบออกจากห้องพักไปโดยไม่ได้แต่งหน้าหรือแม้แต่จะหวีผมด้วยซ้ำ โดยมีจุดมุ่งหมายคือการมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของธนาทันที ซึ่งตลอดระยะเวลาสามสิบนาทีบนท้องถนน สมองของเธอพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาอธิบายสถานการณ์นี้เป็นพัลวัน

แบตเตอรี่โทรศัพท์เขาอาจจะหมด…โทรศัพท์อาจจะพัง…

หรือเลวร้ายที่สุดคือเขาอาจจะประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง…

ทันทีที่รถจอดสนิทในช่องจอดวีไอพี มะลิลาก็ก้าวฉับๆ ตรงไปยังลิฟต์ กดรหัสผ่านหน้าประตูห้องของธนาที่ยังคงเป็นวันเกิดของเธอ หากแต่เมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งเปิดออก ความเงียบสงัดก็แผ่กำจายไปทั่วจนหญิสาวชักใจไม่ดี

"ธนาคะ คุณอยู่หรือเปล่า"

ไม่มีเสียงตอบรับ...ห้องนั่งเล่นยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในห้องนอน ความผิดปกติก็ปรากฏชัดเจนต่อสายตา เพราะตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินโคลเซตถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ ส่วนพื้นที่ฝั่งที่เป็นของธนาว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง มิหนำซ้ำ นาฬิกาแบรนด์เนมที่เรียงรายอยู่ในกล่องกำมะหยี่บนโต๊ะเครื่องแป้งก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ และกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อนก็อันตรธานไปเช่นกัน

เขาไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ และไม่ได้โทรศัพท์พัง...

เขาจงใจเก็บของหนีไป!

มะลิลายืนนิ่งงันพลางตัวชาวาบอีกระลอก เธอพยายามอย่างยิ่งในการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กำลังแตกกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ ก่อนสายตาสะดุดเข้ากับโน้ตบุ๊กของบริษัทที่วางเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานมุมห้อง ซึ่งหน้าจอของมันยังคงสว่างวาบราวกับเพิ่งถูกใช้งานเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ เลื่อนนิ้วบนทัชแพดเพื่อปลุกหน้าจอ โชคดีที่ธนาไม่ได้ตั้งรหัสผ่านล็อกเครื่องไว้ เธอจึงเห็นว่าหน้าต่างเว็บเบราว์เซอร์ที่เปิดค้างอยู่คือระบบจัดการบัญชีธนาคารออนไลน์ของบริษัทร่วมที่เธอกับเขากำลังจะควบรวมกิจการกัน

และลางสังหรณ์บางอย่างก็ทำให้มะลิลาคลิกเข้าไปดูยอดเงินคงเหลือในบัญชีอย่างรวดเร็ว ก่อนตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอจะทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันควัน

‘ยอดเงินคงเหลือ: 1,450.00 บาท’

เท่านั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวรีบกดเข้าไปดูรายการเดินบัญชีย้อนหลัง ขณะที่มือที่จับเมาส์สั่นเทาจนควบคุมแทบไม่อยู่ พอเห็นรายการโอนเงินออกจำนวนสิบสองรายการถูกทำรายการต่อเนื่องกันในช่วงเวลาตีสองถึงตีสามของเมื่อคืน โดยมีปลายทางคือบัญชีต่างประเทศที่เธอไม่รู้จัก เธอก็ประจักษ์ได้ในทันทีเลยว่า...เงินจำนวนยี่สิบแปดล้านบาทหายวับไปในชั่วข้ามคืน!

ร้ายกว่านั้นคือเงินจำนวนนี้มันไม่ใช่แค่เงินเก็บส่วนตัวของธนา แต่มันรวมถึงเงินหมุนเวียนทั้งหมดของ 'Mali Atelier' สตูดิโอจัดงานแต่งงานที่เธอสร้างมากับมือด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาตลอดสามปีเต็ม และที่เลวร้ายที่สุดคือในนั้นมีเงินมัดจำก้อนใหญ่จากลูกค้าระดับวีไอพีสามรายที่เตรียมจะจัดงานในเดือนหน้ารวมอยู่ด้วย!

เพียงเท่านั้น ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงเหวลึกก็จู่โจมเข้าใส่ทันที มะลิลาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อหาเอกสารสำคัญ แต่สิ่งที่เธอพบคือความว่างเปล่า เพราะทั้งตราประทับบริษัทและหนังสือมอบอำนาจที่เธอเคยเซ็นทิ้งไว้ให้เขาไปจัดการเรื่องแบบแปลนก่อสร้างล้วนหายไปหมดแล้ว

ธนาไม่ได้แค่ทิ้งเธอไปในวันก่อนงานหมั้น แต่เขาตั้งใจกวาดทุกอย่างที่เธอมีไปด้วย...

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เขาใช้ชื่อบริษัทเซ็นสัญญาซื้ออุปกรณ์จัดงานจำนวนมากล่วงหน้า หมายความว่าภายในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า เธอจะต้องเผชิญกับใบแจ้งหนี้มูลค่าหลายล้านบาทที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ ซึ่งมันอาจจะทำให้สตูดิโอที่เธอรักต้องล้มละลาย และเธออาจจะต้องติดคุกฐานฉ้อโกงลูกค้าด้วย

ทะ...ทำไมเขาถึงทำแบบนี้

ผู้ชายที่แสนดี อ่อนโยน...ผู้ชายที่คอยสนับสนุนความฝันของเธอและไม่เคยก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว

ผู้ชายที่เธอเลือกเพราะเขาแตกต่างจากอดีตสามีของเธออย่างสิ้นเชิง...แท้จริงแล้วคือโจรในคราบสุภาพบุรุษอย่างนั้นหรือ!?

ขณะที่กำลังค้นหาเบาะแสเพิ่มเติมอย่างคนสิ้นหวัง มือของมะลิลาก็ไปปัดโดนกองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะจนร่วงหล่นลงพื้นจนแผ่นกระดาษกระจายเกลื่อน และท่ามกลางกองเอกสารเหล่านั้น โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าเครื่องหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้แฟ้มล่างสุดก็กระเด็นออกมา

มะลิลาถึงกับชะงักทันควันเพราะเธอจำโทรศัพท์เครื่องนี้ได้ ธนาเคยบอกว่าเขาทำมันหล่นหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน

เธอหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท ก่อนควานหาสายชาร์จบนโต๊ะมาเสียบเข้ากับตัวเครื่อง รอเพียงไม่กี่นาที โลโก้แบรนด์โทรศัพท์ก็สว่างขึ้น หน้าจอไม่ได้ตั้งรหัสผ่านล็อกหน้าจอไว้เช่นเดียวกันโน้ตบุ๊ก เธอจึงสไลด์นิ้วเพื่อปลดล็อกและกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันข้อความทันที

กล่องข้อความส่วนใหญ่ว่างเปล่า คล้ายกับถูกลบทำความสะอาดไปแล้ว แต่มีเพียงข้อความเดียวที่ส่งออกไปเมื่อตอนตีสามครึ่งของเมื่อคืนที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนที่มะลิลาจะเพ่งมองชื่อผู้รับปลายทาง และชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอนั้นก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่หยุดชะงักไปในเสี้ยววินาที พร้อทกับเลือดในกายที่เย็นเฉียบราวกับมีคนสาดน้ำแข็งรดตั้งแต่หัวจรดเท้า

เพราะชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นก็คือ...'เฮียช้าง'

สามปีแล้วที่เธอพยายามลบชื่อนี้ออกจากสารบบชีวิต...

สามปีที่เธอสร้างตัวตนใหม่ สร้างธุรกิจใหม่ สร้างความรักครั้งใหม่ เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองและเขาเห็นว่าเธอสามารถมีชีวิตที่ดีได้โดยไม่ต้องอยู่ในกรงทองของเขา

‘กุญชร’ หรือ ‘เฮียช้าง’ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์และโลจิสติกส์รายใหญ่…

ผู้ชายที่มีอำนาจล้นมือและเชื่อมาตลอดว่าการปกป้องคนที่รักคือการควบคุมทุกอย่างในชีวิตของคนคนนั้น และ...อดีตสามีที่เคยรักเธอจนแทบจะกลืนกิน ก่อนที่เขาจะเป็นคนที่เธอต้องแลกด้วยน้ำตามากมายเพื่อขออิสรภาพคืนมา

เท่านั้น มือบางก็สั่นระริกเมื่อหญิงสาวกดเปิดอ่านข้อความล่าสุดที่ธนาส่งไปหาผู้ชายคนนั้น

[ผมทำตามที่ตกลงแล้ว อย่าให้คนของคุณตามผมอีก]

ตัวอักษรไม่กี่ประโยคบนหน้าจอทำหน้าที่เหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เธอเคยมี

ความสัมพันธ์สองปีที่ผ่านมาของเธอกับธนาคืออะไร

การหักหลังครั้งนี้คืออะไร

มะลิลากัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ถึงรสฝาดของเลือด หากข้อความนี้หมายความตามที่มันเขียนไว้ นั่นแปลว่าธนาอาจจะเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานของกุญชรมาตั้งแต่ต้น และการที่ธนาเข้ามาในชีวิตเธอ การที่เขาทำตัวเป็นผู้ชายแสนดีที่ตรงข้ามกับอดีตสามีทุกอย่าง รวมถึงการที่เขาจากไปพร้อมกับการทำลายชีวิตเธอจนย่อยยับ...ทั้งหมดนี้อาจจะเป็นการจัดฉากของคนที่เคยประกาศกร้าวในวันหย่าว่า 'สักวันเธอจะต้องซมซานกลับมาหาเขา'

น้ำตารื้นขึ้นมาที่หางตาอย่างไม่อาจห้าม ก่อนที่หญิงสาวจะรีบปาดทิ้งอย่างลวกๆ

มะลิลาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้เมื่อถูกรังแกแล้ว เพราะตลอดสามปีที่เธอออกมาเผชิญโลกกว้างสอนให้เธอรู้ว่า...ความอ่อนแอไม่เคยช่วยแก้ปัญหา

เธอสูญเสียเงิน...สูญเสียความรัก...สูญเสียความฝัน แต่เธอจะไม่ยอมสูญเสียศักดิ์ศรีไปให้ผู้ชายคนนั้นเหยียบย่ำอีกเป็นอันขาด!

ถ้ากุญชรคิดว่าการทำลายชีวิตเธอจนพังพินาศ จะทำให้เธอยอมคุกเข่าคลานกลับไปขอความช่วยเหลือจากเขาในฐานะอดีตภรรยาที่สิ้นไร้ไม้ตอก เขาก็คิดผิดมหันต์!

เพียงเท่านั้น หญิงสาวก็วางโทรศัพท์ของธนาลงในกระเป๋าสะพาย คว้ากุญแจรถยนต์และเดินตรงไปที่ประตูด้วยความมุ่งมั่นว่าเธอจะทวงคืนทุกอย่างที่ถูกอดีตสามีพรากไป ก่อนจะพุ่งทะยานตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอัครพิทักษ์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของเจ้าพ่อที่เธอเคยสาบานด้วยชีวิตว่า...เธอจะไม่มีวันกลับไปเหยียบย่างอีก!