บทที่ 3 ซื้อ 1

บทที่ 3

นักศึกษาสาวก้าวเข้ามาภายในคอนโดขนาดใหญ่มากถึงมากที่สุด เรียกว่าเพนต์เฮาส์คงจะถูกกว่าเพราะมีสองชั้น บิวต์อินอย่างลงตัว เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ หรูหราเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะได้ครอบครองในชาตินี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของคนเราช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน ชีวิตเขาเหมือนอยู่บนสวรรค์ ส่วนเธอเป็นเพียงต้นหญ้าเทียมดิน

“นั่งสิ”

วันวิวาห์ทรุดกายลงนั่งบนโซฟาหลุยส์นุ่มนิ่มแสนสบาย เธอปลดกระเป๋าผ้าสีขาวแสนธรรมดาลงจากบ่า เธอเลือกที่จะเป็นคนอินดี้สะพายกระเป๋าผ้าเพื่อตัดปัญหาเรื่องแบรนด์เนม สวมรองเท้าผ้าใบ แตกต่างจากเพื่อนๆ ที่มักจะสวมรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมราคาหลักพัน ทุกคนต่างรู้ดีว่าเธอยากจนแค่ไหน และดวงตาคู่คมก็คงกำลังมองเธอเช่นนั้น

“หนูไวน์เรียนที่...เหรอ”

คนถูกถามพยักหน้าลง เขาคงสังเกตจากเข็มสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย ดวงตาบวมช้ำเหลือบมองเขาอีกครั้ง เธอรับรู้ถึงแววตาเคลือบแคลงสงสัย ไม่แปลกหรอก ก็เธอมาหาเขาในสภาพทรุดโทรม ใบหน้าหมองเศร้าซีดเซียว เครื่องสำอางที่ตกแต่งเบาๆ เมื่อเช้าได้มลายหายไปหมดแล้ว มีเพียงความมันวาวให้เขาได้ยลเท่านั้น ส่วนดวงตาก็ไม่ต้องพูดถึง ใต้ตาทั้งดำคล้ำและบวม เชื่อว่าเขารู้ว่าเธอร้องไห้มา

“เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ ที่อยากเจอเพราะอะไร” ดรัณถามหลังเงียบไปหลายอึดใจ วันวิวาห์โทรมาหาบอกว่าอยากพบ เขาเดาได้ทันทีว่าเรื่องอะไรจึงตกลงนัดเธอมาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว แทนที่จะเป็นโรงแรมอย่างนักศึกษาไซด์ไลน์คนอื่นๆ

“หนู...ต้องการความช่วยเหลือ” วันวิวาห์เอ่ยเสียงสั่น ยังไม่ทันบอกความต้องการ ผู้ชายเจนจัดอย่างดรัณก็เดาได้ทันที

“เท่าไร”

“ห้าแสนค่ะ” วันวิวาห์รีบฉกฉวยโอกาสนั้นอย่างไม่รอช้า

“แลกกับอะไร”

“ทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ทุกอย่างจริงๆ ไม่เว้นแม้แต่ตัวหนู”

ดรัณยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วกดโอนเงินห้าแสนบาทให้เธออย่างไม่รีรอ

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เมื่อวันวิวาห์เห็นข้อความแจ้งเงินเข้าจำนวนตามที่ต้องการก็เบิกตากว้าง มองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย และหนึ่งในนั้นคือการกระทำของเขายืนยันอย่างชัดเจนว่า ดรัณเป็นผู้ชายอันตราย เขาสามารถจ่ายเงินมากมายเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการได้

“ขอบคุณนะคะ” มือขาวเรียวสวยพนมไหว้เขาอย่างนอบน้อม เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง ทั้งๆ ที่กายสั่นไปหมด

“อยากเล่าไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้หืม...หนูไวน์” น้ำเสียงถามอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่ดรัณเคยใช้กับผู้หญิงคนไหน

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ให้หนูได้ทำตามที่คุณ เอ่อ...เสี่ยต้องการดีกว่า” เธอเสนอเสียเดี๋ยวนั้น เขาจ่ายเงินแล้วเท่ากับเธอเป็นสิทธิ์ขาดของเขา ทั้งยังเปลี่ยนคำเรียกขาน นับจากวินาทีนี้เธอจึงเป็น ‘เด็กเสี่ย’ อย่างเต็มรูปแบบ

“โอเค ไม่เล่าก็เข้าเรื่องเลย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงไม่ยี่หระ เอนกายพิงโซฟาอย่างสบายๆ

ดวงตากลมเศร้ามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจปวดหน่วงกับกิริยาอาการนั้น ต้องโทษตัวเองที่เผลอไผลเข้าใจว่าเขามีน้ำใจไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ ที่ไหนได้...เขาถามพอเป็นพิธีเท่านั้นเอง

“หนูพร้อมแล้วค่ะเสี่ย”

“คุณคลื่น”

“คะ...” เรียวคิ้วสวยเป็นธรรมชาติเลิกขึ้น

“ฉันอยากให้หนูไวน์เรียกชื่อเล่นมากกว่า ฉันชื่อคลื่น” ดรัณเอ่ยพลางจับจ้องวงหน้าหวานอย่างไม่วางตา เรียกว่าไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้น่าจะถูกกว่า

“ได้ค่ะคุณคลื่น” วันวิวาห์พยักหน้ารับอย่างเด็กว่าง่าย เธอยิ้มบางๆ ส่งให้เขาแล้วพาตัวเองย้ายไปนั่งที่โซฟาตัวยาวแนบชิดเขาอีกด้วย กลับกลายเป็นอีกฝ่ายที่ขยับหนีจนเธอร้อง ‘อ้าว’ เบาๆ

“จะรีบไปไหนล่ะ วันนี้หนูไวน์ยังไม่พร้อมหรอก ฉันรู้” ดรัณว่า ไล้ข้อนิ้วเกลี่ยซับคราบน้ำตาบนแก้มนุ่มให้

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสสากระคายเรียกเลือดในกายให้วิ่งพล่านปั่นป่วนไปหมด ตั้งสติหน่อยไหมวันวิวาห์ เขาแค่เกลี่ยแก้มไม่ใช่จุดสงวนในร่มผ้า!

“หรือว่าวันนี้หนูไม่สวยพอ ขอโทษนะคะหนูจะกลับไปแต่งตัวใหม่แล้วกลับมาตอนค่ำก็ได้ค่ะ”

ดรัณยิ้มอ่อนใจ ส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้น

“เรามีเรื่องต้องตกลงกันก่อนต่างหาก”

นั่นสินะ...เงินตั้งมากมาย เธอจะมอบกายให้เขาเพียงคืนเดียวได้อย่างไร วันวิวาห์เจ็บร้าวในอกที่เผลอไผลเข้าใจว่าเขาสังเกตเห็นความชอกช้ำของเธอจึงไม่อยากทำอะไรในวันนี้ เปล่าเลย ดรัณต้องการความชัดเจนต่างหาก

“แล้วแต่คุณคลื่นค่ะ บอกหนูมาได้เลย”

“ข้อแรก แทนตัวเองว่าไวน์ บอกแล้วไงว่าฉันชอบดื่มไวน์”

“ได้ค่ะ” เธอรีบรับคำ ใบหน้าแดงซ่านราวกับตัวเองดื่มไวน์เข้าไปหลายแก้ว

“ข้อสอง...” ดรัณเงียบไปอึดใจ ก่อนจะบอกพร้อมมองเธอแกมบังคับด้วยสายตา “ย้ายของมาอยู่ที่นี่”

“อะไรนะคะ!” ดวงตาคู่หม่นเบิกกว้าง

“อยู่หอพักเล็กๆ นั่นทำไมให้เปลืองเงิน คับแคบ มาอยู่ที่นี่สบายๆ ไม่ดีกว่าเหรอ” ชายหนุ่มรีบบอกข้อดีของเพนต์เฮาส์หลายข้อ หว่านล้อมหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว