บทที่ 2 รับงานทานข้าว 3

“เก่งนี่ เผลอๆ จะรวยกว่าพี่แล้ว”

“อยากรวยกว่าจะแย่ อยากเลี้ยงพี่ไวน์ได้บ้าง”

“พี่จะรอนะ”

วันวิวาห์แสร้งหัวเราะชื่นมื่น ทั้งๆ ที่ในอกกลัดหนอง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คำพูดของมารดายังตราตรึงอยู่ในหัวใจ ท่านทำไปทั้งหมดเพื่อลวงให้เธอเชื่อใจแล้วก็ทำร้ายราวกับว่าเธอไม่ใช่ลูก!

วันวิวาห์ยังจดจำดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวล่าเหยื่อได้ดี แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม ดูเหมือนสมองน้อยๆ จะคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่มักจะติดกายเขาเสมอ กลิ่นนั้นอันตรายและเย้ายวนในคราเดียวกัน

“ไวน์!”

“ฮะ! ว่าไงนิวเยียร์”

“นั่งหลับในเปล่าวะแก” นรียาแซวพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะว่าต่อ “คืนนี้แกอยากเต้นอีกหรือเปล่าล่ะ ฉันจะคุยกับเจ้ให้ จะได้ไม่ต้องมานั่งหลับในทั้งๆ ที่ข้าวคาปากแบบนี้”

“อืม...จะว่าไปถ้าไวน์ต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นก็น่าสนใจดีนะ ไวน์เองก็เต้นสวยดี ไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไรเลย คงไม่มีใครหมายตาจนเป็นอันตรายหรอก” พริมาให้กำลังใจเพื่อน

“นั่นดิ เห็นแกสอนพิเศษ รับทำวิจัยให้เพื่อน แถมยังเสิร์ฟยันดึกดื่น เช้าก็ต้องมาเรียนอีก ไหวแน่นะไวน์ แกจะเดี้ยงก่อนน้องเปรี้ยวจะเรียนจบหรือเปล่าวะ” นรียาว่าเสียงห่วงใย

“ทำยังไงได้ หวานกับเปรี้ยวเป็นความรับผิดชอบของฉัน”

“แม่แกด้วยอีกคน อย่าลืม” นรียาว่าอย่างรู้ตื้นลึกหนาบางดี นั่นทำให้วันวิวาห์จุกเจ็บในอก

“อดทนอีกนิดนะไวน์ แค่สองเดือนเราก็จะเรียนจบกันแล้ว เกียรตินิยมอย่างแกงานคงมารอเพียบเลย” พริมาให้กำลังใจอีกครั้ง

“เงินเดือนจะได้สักเท่าไรกันเชียว สู้ทำงานอย่างฉันไม่ได้หรอก เดือนหนึ่งได้หลายหมื่น มีเงินพอซื้อของดีๆ ใช้ ชวนก็ไม่เอา หึ!” นรียาคุยโอ่ยกตน พริมาทำหน้าเบื่อเพลีย

วันวิวาห์ไม่ถือสาคำดูถูกนั้น ระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ภาระเรื่องเงินอย่างใหญ่หลวงรอคอยอยู่เบื้องหน้า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอเห็นเป็นน้องสาวจึงรีบกดรับสาย คาดเดาว่าน้องน่าจะชวนเธอไปดูวันปรียาทำกิจกรรมที่โรงเรียนแน่ๆ วันก่อนคุยจ้อว่าจะได้เต้นด้วย

“ว่าไงหวาน”

“พี่ไวน์...ช่วยเปรี้ยวด้วย”

วันวิวาห์ไม่อาจรอช้าได้แม้สักวินาที หมดเปลืองเท่าไรเธอก็พร้อมที่จะจ่าย หญิงสาวเรียกแท็กซี่จากหน้ามหาวิทยาลัยวิ่งยาวไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม ระยะเวลายาวนานบีบรัดหัวใจจนแทบจะแหลกสลายเป็นผุยผง ไม่ใช่ลูกก็เหมือนลูก ได้แต่นั่งกำพระที่พกติดกระเป๋าไปตลอดทาง

‘เปรี้ยวต้องผ่าตัดลิ้นหัวใจด่วน หนูกลัวลูกจะตาย พี่ไวน์ช่วยด้วย’

เด็กหญิงวันปรียาเกิดมาผิดปกติ ตรวจรักษามาโดยตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงเร็วกว่าที่คิด หญิงสาวนั่งน้ำตาไหลด้วยความสงสารเด็กน้อยที่ต้องมาเจ็บตัวตั้งแต่ยังเล็ก แต่เพื่อความอยู่รอดเธอจึงบอกน้องสาวอย่างไม่รีรอว่าให้รีบผ่าตัดด่วน แม้ว่าครูที่โรงเรียนจะพาวันปรียาเข้ารักษาที่โรงพยาบาลเอกชนด้วยความเร่งรีบก็ตามที

“พี่ไวน์ พี่มาแล้ว ฮือ...”

วันหวานโผเข้ากอดทันที ร้องไห้ปานจะขาดใจ จนวันวิวาห์กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ สองพี่น้องจึงกอดกันร้องไห้โฮ

“ค่ารักษาแพงมากค่ะพี่ไวน์ เราไม่มีจ่ายแน่ๆ แต่หนูก็ไม่กล้าย้ายโรงพยาบาล กลัวว่าเปรี้ยวจะเป็นอันตราย นะ...หนูไม่กล้าเสี่ยง หนูขอโทษที่เป็นภาระพี่ไวน์อีกแล้ว” วันหวานเอ่ยปากคอสั่น

วันวิวาห์ลูบผมปลอบใจ ตอนแรกเธอคิดว่าวันหวานร้องไห้เพราะเป็นห่วงวันปรียา ทว่าไม่ใช่...น้องสาวเป็นห่วงเธอต่างหาก ซึ่งจริงดังนั้น เธอยังไม่รู้ว่าจะไปหาเงินจากที่ไหนมาจ่ายค่าผ่าตัดให้หลาน หัวใจปวดหนึบพอๆ กับสมองที่ความเครียดแล่นปราดเข้ามาทันทีทันใด

“ไม่เป็นไร พี่จะไปกู้มา” ถึงอย่างนั้นวันวิวาห์ก็ไม่กล้าแสดงความอ่อนแอให้น้องสาวเห็น เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงมาดมั่น

“หลายแสนนะคะ”

“พี่จะเรียนจบแล้ว พี่จะทยอยใช้หนี้เอง หวานไม่ต้องกังวล”

“หนูจะเอาบ้านกับที่ดินไปจำนอง ถึงจะที่ขนาดเท่าแมวดิ้นตายแต่ก็คงพอช่วยพี่ไวน์ได้”

วันวิวาห์ส่ายหน้าช้าๆ

“อย่าเลย พี่จ่ายดอกเบี้ยที่เดียวดีกว่า เผลอๆ หวานจะถูกเจ้าหนี้หลอกเอาได้นะ เรื่องเงินให้พี่จัดการเอง หวานดูแลเปรี้ยวให้ดี หลังออกจากโรงพยาบาลคงต้องดูแลอย่างใกล้ชิด”

“หนูขอบคุณพี่ไวน์มากนะคะ” น้องสาวพนมมือไหว้แล้วกราบแนบอกพี่สาว

วันวิวาห์กลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอเป็นห่วงวันปรียาก็ส่วนหนึ่ง แต่เชื่อมือหมอที่นี่เพราะเป็นโรงพยาบาลด้านหัวใจโดยตรง ทว่าสิ่งที่หัวใจกำลังสะท้านไหวคือเธอรู้แล้วว่าทางไหนที่จะทำให้ได้เงินหลายแสนมา!