อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง

“อยู่นั่น! รีบตามไปเร็ว!”“ว้าย! ไอ้พวกบ้าจะตามฉันไปถึงไหนเนี่ย”หญิงสาวรูปร่างระหง ผมยาวสลวยถึงกลางแผ่นหลัง ใบหน้าเรียวรูปไข่ จมูกโด่งเป็นสัน ผิวพรรณขาวนวลเนียนสาดสะอ้าน กำลังวิ่งหนีชายฉกรรจ์ทั้งสองคนที่กำลังตามมาติด ๆ แม้จะสวมหมวกแกปและแว่นกันแดดสีดำเพื่ออำพรางใบหน้า แต่ทว่ากลับยังมีคนจำเธอได้‘พรรณวรท ธาดาวรกุล’ หรือ ‘แอลลี่’ สาวสวยไฮโซที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักดี เธอกำลังตกที่นั่งลำบาก จากการถูกเจ้าหนี้ตามล่าตัว ต้องอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในห้องเช่าอันคับแคบ ชีวิตพลิกผันหลังจากผู้เป็นบิดาได้ทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยการใช้ปืนยิงที่ขมับ หลังจากถูกฟ้องล้มละลายและถูกเจ้าหนี้ตามทวงเงินจนเกิดอาการเครียด“แท็กซี่ ๆ รีบจอดสิยะช้าอยู่ได้”เจ้าหล่อนโบกมือเรียกรถแท็กซี่ไหว ๆ เพื่อส่งสัญญาณว่าเธอกำลังเร่งรีบมากแค่ไหน เมื่อรถจอดเทียบริมฟุตบาทแล้วก็รีบเข้าไปในรถทันที“ไป XXX ค่ะพี่ ออกรถให้ไวเลยค่ะพี่หนูรีบมาก เร็ว ๆ ค่ะพี่”“ครับ ๆ ๆ”เธอเอ่ยปากเร่งพลางจ้องมองไปยังด้านหลัง พบว่าตอนนี้ชายฉกรรจ์ทั้งสองวิ่งใกล้จะถึงรถแล้ว ในวินาทีนั้นเจ้าหล่อนได้แต่ยกมือขึ้นประสานกลางอก หลับตาภาวนาขอให้สองคนนั้นอย่าตามมา

“ฉันขอคุยกับคุณใหญ่เป็นการส่วนตัวค่ะ”“งั้นพวกเราไปกันดีกว่าครับพี่กลาง” ธาราหันไปเอ่ยกับพี่ชายคนกลาง“ไม่ได้หรอก เผื่อคุณทำร้ายพี่ชายผมล่ะจะทำยังไง” พนากล่าวทีเล่นทีจริง“ฉันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายกลัว ฉันเป็นผู้หญิงนะ”เวหาจ้องมองสีหน้าอันดุดันของเจ้าหล่อนก็ถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นไปมองน้องชายทั้งสองคน“พวกมึงออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวกูจะคุยกับเธอเอง”“แต่ผมอยากรู้ด้วยนี่ครับ” พนาแย้ง“บอกให้ออกไป มีอะไรเดี๋ยวค่อยมาถาม”“โอเคก็ได้ครับ” พนาตอบผู้เป็นพี่ชาย “งั้นผมไปก่อนนะครับคนสวย” ว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอพรรณวรทเหลือบตามองอย่างไม่สบอารมณ์ เชิดหน้าทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่มทั้งสอง หันมาเผชิญหน้ากับคนที่เธออยากจะคุยด้วยมากที่สุดในตอนนี้“เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คุณเป็นใคร ทำไมถึงได้เข้ามาขี้ตู่หาว่าผมเป็นคู่หมั้น” เวหาเอ่ยถามเสียงเข้ม สีหน้าไม่ยินดีกับเรื่องนี้“ฉันชื่อแอลลี่ พ่อฉันชื่อทรงภพซึ่งเป็นเพื่อนกับพ่อของคุณ พูดแค่นี้คงจะรู้นะว่าฉันเป็นใคร”เวหาอึ้งแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เธอคือคู่หมั้นที่เคยปฏิเสธการแต่งงานกับเขาเมื่อหลายปีก่อนงั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เห็นตัวเป็น ๆ ทำไม

เช้าวันใหม่ในไร่ภูผาได้เริ่มต้นขึ้น พรรณวรทเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม นั่นเพราะรู้สึกพอใจกับอากาศที่สดชื่นของไร่แห่งนี้ มันช่างแตกต่างจากเมืองหลวงที่เธอจากมาลิบลับ กวาดสายตามองหาคนในบ้าน ก่อนจะเจอกับแม่บ้านสูงวัยกำลังจะเดินผ่าน จึงกวักมือเรียกให้เข้ามาหาตนเอง“นี่ ๆ ป้า”“มีอะไรให้อิฉันรับใช้คะคุณ”หญิงสูงวัยที่ว่านั่นคือ ‘ศรีจันทร์’ เป็นแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่ และชายหนุ่มทั้งสามต่างก็ให้ความเคารพนับถือไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่“พอดีว่าฉันหิวมีอะไรให้ทานบ้างไหม”“มีสิคะ คุณ ๆ กำลังทานข้าวเช้าอยู่พอดีเลย”“แล้วอยู่ที่ไหนคะ”“เชิญทางนี้เลยค่ะ”หญิงสูงวัยผายมือเชิญก่อนจะเดินนำหน้าไปยังโต๊ะทานอาหาร ซึ่งตอนนี้หนุ่ม ๆ กำลังรวมตัวกันเหมือนเช่นทุกเช้ามาถึงแล้วพรรณวรทก็เห็นชายหนุ่มทั้งสามนั่งทานมื้อเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มมุมปาก แล้วเดินตรงเข้าไปทักทาย โดยไม่ลืมกล่าวขอบคุณคนที่นำทางมา“ขอบคุณนะคะป้าเอ่อ...”“อิฉันชื่อศรีจันทร์ค่ะ”“ออ...ขอบคุณค่ะป้าศรีจันทร์” แม้จะเป็นลูกคุณหนูอยู่ในแวดวงไฮโซมาก่อน แต่เธอก็จำคำสอนของบิดาได้ดี ว่าให้เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ แม้ว่าจะฐานะต่ำต้อย

“คู่หมั้นพ่อเลี้ยงงั้นเหรอ!” คนที่เพิ่งมาใหม่ยืนอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ยังไม่เคยเห็นเวหาพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในไร่เลยสักครั้ง“ใช่! แล้วคุณล่ะเป็นใคร” ตอนนี้เจ้าหล่อนหายจากอาการตื่นกลัวแล้ว สามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสบายใจขึ้น“ฉันชื่อดาวเรืองเป็นผู้จัดการไร่นี้ เผอิญเดินผ่านมาเลยได้ยินเสียงคุณเข้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”“ก็เกือบจะแย่ถ้าไม่ได้คุณมาช่วย คุณเป็นผู้จัดการนี่เอง มิน่าล่ะไอ้พวกบ้านั่นถึงได้รีบวิ่งหนีหากจุกตูดอย่างนี้ ถ้าเจออีกครั้งฉันจะจัดการซะให้เข็ดหลาบเลยคอยดู” พรรณวรทถลึงตาอย่างอาฆาตแค้น ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือลูกน้อง เธอไม่มีทางปล่อยให้ลอยนวลแน่“อย่างคุณเนี่ยนะจะทำอะไรใครได้ ดูบอบบางเกินกว่าที่จะมาอยู่กลางไร่อย่างนี้ซะด้วยซ้ำ แล้วถ้าเป็นคู่หมั้นพ่อเลี้ยงจริง ๆ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”“ก็นายนั่น! เอ่อ...พอดีฉันหลงทางกับคุณใหญ่น่ะ พาฉันไปหาเขาได้ไหมคะคุณดาวเรือง” ตั้งแต่มาที่นี่เธอรู้สึกสบายใจที่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้ที่สุด แม้จะดูท่าทางเข้มขรึมเจ้าระเบียบแต่ก็น่าจะเป็นมิตรกว่าคนอื่น ๆ“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นตามฉันมา”ผู้จัดการไร่สาวส่งรอยย

“ว่ามาสิ”“กรุณาบอกลูกน้องในไร่ของคุณด้วยว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ โดยเฉพาะไอ้พวกลูกน้องหื่นพวกนั้น ฉันยังไม่ได้ชำระความเรื่องที่คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับไอ้พวกนั้นเลยนะ ถ้าพวกมันรุมโทรมฉันจะทำยังไง” พูดถึงเรื่องนี้พรรณวรทก็โมโหขึ้นอีกครั้ง“ก็ไม่ทำยังไง คุณจะได้มีผัวสมใจอยากยังไงล่ะ มีทีเดียวหลายคนเลยนะไม่ชอบหรอกเหรอ”“บ้าที่สุด! คิดอย่างนี้กับคู่หมั้นคุณได้ยังไงกัน นี่แหนะ ๆ” เมื่อได้ฟังเหตุผลของชายหนุ่ม พรรณวรทยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ จึงกำมือทุบไปที่แผงอกแกร่งระรัวเวหาจับข้อมือน้อย ๆ ไว้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าเธอกลับยังคงไม่ยอม ยกขาขึ้นเตะไปที่กลางเป้า แต่โชคดีที่ชายหนุ่มโยกตัวหนีไปได้ทัน“นี่คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ”“ใช่! ฉันบ้าก็เพราะคุณนั่นล่ะ ถ้าฉันโดนไอ้พวกบ้านั่นรุมโทรมจริง ๆ ฉันจะฆ่าคุณเลยคอยดู”“แล้วตอนนี้โดนหรือยังล่ะ”“ไม่โดนแต่ก็โมโห เข้าใจไหมว่าคนมันโมโห”“หยุดเอาแต่ใจได้แล้วที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพฯ รู้ไว้ด้วย” เจ้าหล่อนยังไม่ยอมหยุดง่าย ๆ เวหาจึงแบกร่างบางขึ้นวางพาดบนบ่าหนา“กรี๊ดดด คุณจะทำอะไรฉัน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คุณใหญ่ บอกให้ปล่อยยังไงล่ะ”เวหาไม่สนใจประโยคที่เธอพล่ามออกมา เดินแบ