10

“หนูว่าหมอพอลแกก็หล่อดีนะคะ แต่สู้หมอคนนี้ไม่ได้”

          เป็นติ๊บที่รีดผ้าไป ถาม “หมอคนไหน”

          “นี่ไงคะ หมอคนนี้ไง หมออะไรก็ไม่รู้หล๊อหล่อ ออกข่าวบ่อยกว่าดาราดังๆบางคนอีกนะคะ หนูนี่ CF แกเลยนะ”

          “CF อะไร จะไปยืนยันซื้อเขาหรือไงยายแนน”

          เด็กแนนมองงง ถามอย่างที่ยังไม่เข้าใจอะไรดีนัก

          “แฟนคลับน่ะ เขาเรียกอะไรคะ ไม่ใช่ CF หรือคะ”

          “แฟนคลับ เรียก FC จ้ะ” พี่ติ๊บเย้า ถามต่อ “ไหนล่ะ คนไหน”      “นี่ไง คนนี้ไงพี่ติ๊บ”

          เด็กแนนยื่นจอโทรศัพท์ที่มีข่าวของนายแพทย์คนดังส่งให้ดู แล้วคุยเพิ่ม “เห็นแต่ข่าวเขาว่าแกกำลังจะหย่าจากเมียเก่า แล้วคนนี้ละมังคะ คุณหมอคนสวยๆคนนี้น่ะน่าจะใช่แฟนกันกับแก”

          ติ๊บถามเสียงเรียบ “รู้ได้ยังว่าเขาเป็นแฟนกัน”

          “โอ๊ย ข่าวออกทุกวัน ทำไมจะไม่รู้ล่ะคะ นี่ดูรูปที่คุณหมอคนสวยลงในไอจี สวีทหวานทุกเทศกาลเลย ไม่ใช่แฟนกันได้ยังไงล่ะคะ”      ติ๊บเหลือบตามองจอตามที่เด็กแนนส่งให้ แล้วก็อดมองไปยังฐิตตาไม่ได้ แววตาพลันหม่นแสงมัวซัวลงเล็กน้อยก่อนเมินไปทางอื่น สายตาของคนที่เหลือยกเว้นตาโชติฉายความกังวลขึ้นในวูบนั้นเอง

          หลายปีมานี้ข่าวของฐิตตากลืนหายไปกับเวลา ไม่มีใครขุดขึ้นมาเสนอข่าว แถมสื่อยังเสนอข่าวของหมอชายหญิงสองคนนั่นราวกับเป็นแฟนกันไปแล้วจริงๆ ติ๊บเองอดคิดไม่ได้ว่าคุณหนูของตนคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องราวเหล่านี้ เพราะคนที่นี่ไม่เคยเอ่ย ไม่เคยถามเรื่องนี้ขึ้นมาเลยสักคน สักครั้งเดียว

“ยิ้มหน่อยสิคะ”

เสียงเย้าดังมาจากหญิงสาวข้างกาย เมื่อภวินท์นั่งลงแล้วยังโต๊ะที่จับจองไว้เป็นพิเศษในร้านอาหารหรูที่เจ้าหล่อนรบเร้าให้เขามาจนได้ พลันแว่วเสียงทัก

“หมอวิน หมอลี ควงกันออกสื่ออีกแล้วนะจ๊ะคืนนี้”

          สราวลีหันไปมองก่อน แล้วถึงยิ้มแย้มทักทายกลับ

“ออกสื่ออะไร แค่มากินข้าวแค่นั้นเอง”

“กุ๊กเกลขา...มาสวัสดีครับคุณลุงหมอวินกับคุณป้าหมอลีก่อนเร็วลูก”

เพื่อนคนทักเองก็เป็นหมอเช่นกัน ทั้งสองมาพร้อมเด็กหญิงท่าทางหลุกหลิกอายุราวห้าขวบหิ้วของเล่นติดมือมาด้วย คนเป็นแม่พยายามลากแขนเล็กๆของบุตรสาวให้เข้ามาไหว้ทั้งสองคน แต่เจ้าตัวมีท่าทีไม่ยอม เห็นยื้อกันไปมาอยู่นั่น สราวลีเห็นแล้วไม่ได้ถือสาอะไร กล่าวยิ้มๆ

“แหมเรียกลุงเรียกป้าเลยนะ แก่จัง”

“เมื่อไรจะมีเป็นของตัวเองเสียทีล่ะจ๊ะลี”

มองไปทางภวินท์เห็นเขาเงียบไม่ว่าอะไร เลยบอกขึ้นเอง

“ยังก่อน รอให้อะไรมันพร้อมกว่านี้ก่อนน่ะจ้ะ”

“พร้อมขนาดหมอลียังว่าไม่พร้อม บนโลกนี้ไม่มีใครพร้อมแล้วล่ะจ้า รีบๆเข้านะ ระวังไข่ฝ่อหมด”

ชายหญิงสี่คนนี้จบจากสถาบันการศึกษาเดียวกัน

ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาก่อน พอจบออกมาใช้ทุนจนหมดแล้ว ถึงได้ไปเรียนต่อเฉพาะทางด้วยกัน แล้วตกลงปลงใจแต่งงานกันก่อนจะเปิดคลินิกผิวหนัง แล้วถึงปล่อยให้มีทายาทเล็กๆออกมาให้ได้ชื่นชมหนึ่งคน หากไม่เจอกันที่งานประชุมวิชาการ ก็มักเจอที่ร้านนี้ประจำ

คุยกันไม่ทันไร แม่หนูเริ่มก่อเรื่อง จู่ๆก็โยนตุ๊กตาในมือเข้ามาที่บนโต๊ะ จนไปโดนแก้วน้ำของภวินท์ น้ำจากแก้วไหลนองบนพื้นโต๊ะ ภวินท์หลบทันจึงไม่เปียกเท่าไร แต่ก็มีกระเซ็นมาโดนอยู่บ้างเล็กน้อย

“กุ๊กเกลคะ ไม่ซนนะลูก”

พูดยังไม่ทันขาดคำ เด็กหญิงหน้าตาน่ารัก ผิวขาวจัดเข้ามาดึงชายผ้าปูโต๊ะจนของบนนั้นบางชิ้นหล่นลงพื้นเสียงดังลั่นร้าน พนักงานกุลีกุจอเข้ามาดูแลจัดการความเรียบร้อยให้ สองหมอสามีภรรยาหน้าเจื่อน ไม่กล้าดุบุตรสาวของตน กล่าวแต่เพียง

“นี่สงบเสงี่ยมแล้วนะ ปกติอยู่บ้านยิ่งกว่านี้อีก”

พูดคุยกันต่อจากนั้นครู่เดียว เพื่อนหมอชายหญิงพร้อมบุตรสาวเดินจากไป สราวลีค่อยว่า

“เด็กๆน่ารักดีนะคะ มองแล้วสดชื่นดีจัง ว่าไหมคะ”

นายแพทย์ภวินท์ขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ผมไม่ค่อยชอบเด็ก แล้วยิ่งซนแบบนี้ด้วยนะยิ่งไม่ชอบเลย”

พูดมาแค่นั้นสราวลีก็หน้าเจื่อนไป นี่ไม่ใช่ความรู้ใหม่ เห็นภวินท์นิ่งๆใจดีแบบนี้ แต่แท้ที่จริงเขาไม่ใช่คนรักเด็กเท่าไรนัก

ไม่พูดอะไร สราวลีมองอย่างเคืองๆเล็กน้อย พ้อว่า

“เด็กก็แบบนี้เองค่ะ มีน่ารักบ้าง มีซนบ้างตามธรรมชาติของแก ลีว่านอกจากดีเอ็นเอของพ่อกับแม่แล้ว การเลี้ยงดูก็มีผลมากนะคะว่าจะปลุกปั้นเด็กออกมาได้ดีแค่ไหน”

และหากเธอได้แต่งงานกับภวินท์เมื่อไร เธอจะปล่อยให้มีลูกทันที ขี้คร้านเขาจะหลงลูกสิไม่ว่า แต่แล้วคุณหมอหนุ่มก็เอ่ยขึ้นอีกคล้ายยืนยันความคิดเดิมของเขา ชนิดที่ทำเอาสราวลีถึงกับหน้าเสียไปถนัด

“เอาจริงๆนะหมอลี ถ้าผมมีลูกแล้วดื้อไม่ต้องถึงครึ่งของเด็กนั่นหรอก ผมได้ออกไปหักไม้มาตีให้ก้นลายแน่”

ว่าจบ ส่ายหน้าอย่างเอือมๆ สราวลีเห็นแววตาเขาไม่ใคร่พอใจนักหน้าเลยซีด แล้วลงมือรับประทานอาหารอย่างเซ็งๆในเวลาต่อมา

ภาพพร้อมข้อความหยอกล้อจากเพจดังถูกแชร์ต่อให้โลกออนไลน์ได้เห็นกันจนถ้วนทั่ว คุณหญิงวีรยาเห็นจากเลขาคนสนิทแล้วก็ชักนั่งไม่ติด โทรศัพท์ตามบุตรสาวคนเดียวให้กลับบ้านด่วนในวันนี้ แต่ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะอ้อยอิ่งเสียเหลือเกิน เกือบเที่ยงคืนกว่าจะได้เจอหน้ากัน

“แบบนี้แม่ว่าไม่เหมาะแล้วนะหมอลี”

 คุณหญิงวีรยารีบบอกเมื่อเห็นร่างระหงของบุตรสาวเดินเข้ามาจนถึงโถงกลางบ้านแล้ว แพทย์หญิงสราวลีรับน้ำแร่จากคนรับใช้ยกจิบถึงครึ่งแก้วค่อยวางลงคืนบนถาด ถามกลับอย่างอารมณ์ดี

“อะไรอีกล่ะคะคุณแม่”

มารดายื่นแท็ปเลตส่งให้บุตรสาวได้เห็นข่าวของตนเอง สราวลีมองแล้วก็ยิ้ม เอียงคอมองซ้ายขวาครู่เดียว บอกกลับ “อ้อ ข่าวของลีเองหรือคะ มุมนี้ก็สวยไปอีกแบบนะคะคุณแม่ว่าไหม”

“หมอลี!”

“อะไรคะ เสียงดังทำไมคะคุณแม่ ลีตกใจหมดเลย” แกล้งยกมือวางทาบลงบนอก คุณหญิงเลยยิ่งหมั่นไส้บุตรีตนเองไปใหญ่

“แม่ต้องการให้เธอดูเนื้อข่าว ไม่ใช่ดูรูปตัวว่าสวยหรือไม่สวย”

“แหม คุณแม่คะ เนื้อของข่าวจะออกมาแบบไหนก็ดีกับลีทั้งนั้นแหละค่ะ”

“ดียังไงไม่ทราบคะหมอลี” มารดาถามประชดประชัน

“คนเขาจะได้รู้กันให้ถ้วนทั่วยังไงล่ะคะ ว่าลีกับวินน่ะเป็นอะไรกัน”